Tweens, czyli prawie nastolatki. Poradnik dla rodziców dzieci od 8 do13 lat

Ten poradnik opisuje problematykę nastolatków pobierając średnią zachowań rodziców i dzieci mając w dużym względzie doświadczenia z życia własnego. Średnia oznacza, że niekoniecznie wszystko musi nas dotyczyć. Jest tu opisane jak rodzice nie zwracają uwagi na czas dzieci w wieku 8 do 13 lat, gdzie niby to mija niepostrzeżenie niezauważone. Nie zgodzę się z tym, ponieważ ja zawsze wysłuchiwałam każde z moich dzieci każdego dnia tygodnia i rozmawialiśmy o wszystkich problemach, ponieważ one wiedzą, że u mnie nie ma tabu. Każdy temat jest ważny jeśli o nie pytają, ponieważ wyznaję zasadę, że kto pyta, ten nie błądzi. Zatem temat tutaj zawarty jest na podstawie średnich wytycznych, więc większość osób będzie z niego zadowolonych.
Z tego poradnika dowiecie się - i nie wiem komu ta informacja była bardziej przydatna, rodzicowi czy dziecku - że starsze osoby często osądzają młodzież na zasadzie własnych krzywd. Potrafią ich obrażać nawet nie mając konkretnej osoby na myśli, ponieważ ktoś kiedyś skrzywdził jego i tak mu się utarło, że powtarza wzmianki z przeszłości nie myśląc o czasie obecnym. To kwestia braku zdolności myślenia w chwili obecnej, tak zwana zbiorowa nieświadomość, która rani nie tylko same dzieci ale i ich rodziców, którzy zamiast stanąć w obronie swojego dziecka, często prawią mu morały nawet nie wysłuchując jego wersji. Kiedy było zdanie, że kto starszy jest mądrzejszy. Obecnie nie ma to poparcia w społeczeństwie.
Tak ogólnie to książka zwraca naszą uwagę abyśmy dziecka pomiędzy 8-13 rokiem życia nie traktowali już jako prawie dorosłego, ponieważ ono samo ma prawo wielu rzeczy nie wiedzieć i wciąż zasługuje na naszą uwagę i otoczenie ich bezpieczeństwem. Ale zgodzę się z tym patrząc na innych, że zwłaszcza kiedy pojawia się młodsze dziecko w rodzinie, starszemu nie daje się nawet połowy uwagi nazywając go dorosłym, co wcale nie ma poparcia w nazewnictwie. Jest po prostu starsze i tym bardziej potrzebuje naszej uwagi, by nie czuć się odrzucone i gorsze. Jest tutaj poruszona kwestia rozwoju mózgu na różnym i indywidualnym poziomie, co po pierwsze będzie ważną i przydatną informacją, ale po drugie, jest opisane wciąż na podstawie życia dzieci samej autorki, dlatego mniej nas to przekonuje. Będą tu ukazane różne procesy nerwowe niecodziennym ale profesjonalnym nazewnictwem, co utrudnia przyswajanie informacji. Wykresy i ramki będą nas na nie naprowadzały. Dowiecie się tutaj czego chcą dzieci w wieku szkolnym, również na podstawie średniej, ich typowe zachowania, przyjaciel i wróg, zdrowie psychiczne, miłość, ciało, jak dobrze wychować dziecko, sprawy internetu, aspiracje, wychowanie świadomości finansowej oraz pozwolenie mu na odejście z gniazda. Tematy będą czasami zawierały przykłady podobnych sytuacji, byśmy klarowniej je pojęli. To, że ja akurat nie zgadzam się ze wszystkim nie jest podparciem do tego byście wy sami nie mieli jej przeczytać. Ogrom informacji jak najbardziej był prawdziwy i występujący, więc rozwiązanie go będzie bardzo pomocne nie tylko dla rodzica ale i dla samego dziecka, które poczuje się przez was zrozumiane i akceptowane takie jakie jest. 
Myślę, że warto po nią sięgnąć, gdyż dobrej wiedzy nigdy nie jest za wiele:-)

  Sarah Ockwell-Smith to brytyjska autorka, jest też między innymi psychologiem, ale jest też matką czwórki dzieci. I to co zauważyłam podczas czytania, to u autorki są trzej synowie i na końcu córka, dokładnie tak jak u mnie. Tylko dzieci mamy w różnym wieku. :) Ale wracając do książki. Autorka pochodzi z Wielkiej Brytanii, w książce opisuje system szkolny Stanów Zjednoczonych a może i Brytyjski. Porównałam sobie w internecie systemy szkolne w Stanach Zjednoczonych i w Wielkiej Brytanii, to trochę są one podobne. Jednak różnią się od Polskiego systemu. Więc w niektórych momentach nijak miały się pewne porady czy sugestie dla rodziców. Choćby fakt, gdzie autorka pisze, że 13 lat to koniec wieku szkolnego. Chodzi oczywiście o szkołę podstawową. U nas w Polsce dzieci obecnie kończą podstawówkę mając lat 14-15. Niby nie duża różnica, ale jest. Są też różnice w godzinach rozpoczynających lekcje, czy personelu szkół, albo i samych zajęć. Ale nie o tym tutaj chciałam pisać. Pani Ockwell-Smith radzi rodzicom w przeróżnych tematach i to tutaj mi się bardzo spodobało. Zaczynamy od różnic pomiędzy ciałem chłopców i dziewcząt, a także od rozwoju mózgu obu płci. Autorka dobrze się przygotowała, bo pokazuje rodzicom także jak mamy się zachować, gdy u naszych dzieci zauważymy jakiekolwiek odchylenia od normy wzrostowej, gdzie szukać wtedy pomocy i jak przygotować dziecko na leczenie, jeśli zachodzi taka potrzeba. Ale porusza tutaj też tematy różnych zachowań dzieci: jakie mogą wystąpić, które powinny niepokoić rodziców, gdzie szukać pomocy. Temat zdrowia psychicznego dzieci, o przyjaciołach i wrogach, o miłości i nietykalności ciała, o tym, jak higiena osobista jest ważna. Ale również o tym, jak wychować dzieci na sprzymierzeńca i aktywistę, albo na świadome finansowo czy o dorastaniu online i wypuszczenie dziecka z gniazda rodzinnego.  

   "Rolą rodziców jest zapewnienie dzieciom bezpiecznej przystani - miejsca, w którym mogą być sobą bez obawy przed karą, aby czuły się na tyle pewne siebie, by dobrze znosić złe traktowanie, z którym mogą się spotkać w świecie, gdy dorosną. "

   "Złotą zasadą będzie zapewne nauczenie dziecka, że powinniśmy chcieć akceptować i wyrażać wszystkie swoje emocje. Żadna emocja nie jest zła; liczy się sposób jej wyrażenia i regulowania. Na przykład, gniew nie jest negatywną emocją, ale krzyczenie na kogoś, kto nas rozgniewał, jest nieakceptowalne."

   W dzisiejszym świecie, gdzie już małe dzieci mają dostęp do telefonów, komputerów czy tabletów, musimy umieć wyznaczać granice dzieciom dotyczące czasu korzystania z takich sprzętów. Oczywiście taki czas powinien być dostosowany do wieku naszych dzieci.  Druga sprawa jest taka, że musimy wiedzieć, na jakie strony dzieci zaglądają i też o tym z nimi rozmawiać. A wierzcie mi, że z moimi starszymi dziećmi to już przerabiałam i wiem, jak ciężko upilnować nastolatka, żeby pokazał choćby historię przeglądarki. W pewnym momencie po prostu mi jej nie chciał już pokazywać, albo nauczył się ją czyścić i była czysta jak łza. Ale ważne jest też aby nie przekraczać granicy prywatności, bo nastolatki szybko się w tej kwestii też denerwują. A propo naszych nastolatków, to ważne jest też, abyśmy rozmawiali z nimi o pielęgnowaniu pozytywnego wizerunku ich ciała. 

   "Pomóż swojemu dziecku zrozumieć, że wszystkie ciała są piękne. Piękno nie oznacza, że ktoś jest chudy lub muskularny; oznacza kogoś, kto jest szczęśliwy w swojej skórze i kto gloryfikuje swoją wyjątkową indywidualność."

   To co mi się spodobało w tej książce, to jest też pewna lista. A konkretnie lista, umiejętności życiowych, które w przekonaniu autorki powinny posiąść dzieci, zanim ukończą 13 lat. Oto kilka przykładów, co jest na tej liście:

- dziecko powinno umieć ugotować kilka prostych posiłków,

- umieć obsłużyć pralkę i suszarkę, plus rozwiesić pranie, 

- używać żelazka, 

- przyszyć sobie guzik, czy zszyć dziurę

- zaadresować poprawnie kopertę

- zadzwonić pod numer alarmowy

- wymienić żarówkę

- złapać autobus lub pociąg i kupić sobie bilet... itp. 

Zgadzam się z tą listą. I to tyczy się nie tylko dziewczynek, ale też oczywiście chłopców. Kochani rodzice, jeśli szukacie jakiegoś podręcznika, który pomoże Wam w wyjaśnieniu dzieciom różnych problematycznych tematów, jak choćby: jak przygotować córkę do pierwszej miesiączki, albo kiedy wybrać się z nią na zakup pierwszego stanika, czy jak rozmawiać z synem o zmianach zachodzących w jego ciele, czy choćby o tolerancji i o różnorodności seksualnej, to ten poradnik może się Wam przydać. Wydawało mi się, że już sporo wiem, a jednak ten poradnik pokazał, że tak nie jest. Choćby w tematach finansowych się podszkoliłam. Zresztą nie tylko w tych. Ale pomijając fakt, że autorka nie opisuje naszych Polskich realiów, to porównując nasze dzieci w danym wieku do tych opisanych w tej książce, można sugerować się wszystkimi poradami. Może dzięki tym poradom lepiej zrozumiemy nasze pociechy? Może nawet będziemy w stanie lepiej im pomóc w jakimś temacie czy problemie. I wiecie co? Szkoda, że dzieci nie rodzą się z instrukcją obsługi. Bo było by łatwiej :)