Wioska

„Wioska” Aleksandry Kalbarczyk to książka, która wciąga jak bagno i nie puszcza do ostatniej strony. Zaczyna się jak górski wypad – niewinnie, a kończy się na psychologicznym rollercoasterze, który rozbija emocje na kawałki 🫣

Bohaterka powieści Marta trafia do tytułowej Wioski przypadkiem. Szybko okazuje się, że to miejsce, które z pozoru jest sielskim azylem, skrywa mrok o jakim nawet jej się nie śniło. Mieszkańcy żyją według własnych, izolowanych zasad, a każda próba ucieczki napotyka na niewidzialną barierę. Autorka mistrzowsko buduje atmosferę niepokoju – z każdym rozdziałem czuć, że raj na ziemi to tylko przykrywka dla czegoś znacznie bardziej złowrogiego.

To nie jest typowy kryminał. To opowieść o manipulacji, potrzebie przynależności i strachu przed obcością. Marta to bohaterka, której kibicujemy, ale też czujemy jej bezradność – jest zwyczajna, zagubiona i przerażająco autentyczna. Mieszkańcy Wioski? Cień, podejrzliwość i mnóstwo tajemnic. Każdy z nich może być sprzymierzeńcem… albo wrogiem.

Styl Aleksandry Kalbarczyk jest prosty, ale klimatyczny. Akcja ani na chwilę nie zwalnia – pierwsze strony to wprowadzenie, a potem już tylko pęd ku finałowi. Książkę czyta się błyskawicznie, a napięcie rośnie do tego stopnia, że ciężko ją odłożyć choćby na chwilę.

Jeśli kochacie thrillery psychologiczne z domieszką tajemnicy i zamkniętych społeczności – to jest pozycja dla Was. Fani „The Village” czy „Wyspy Tajemnic” poczują się jak w domu. To książka, która zostaje w głowie na długo po odłożeniu na półkę 🖤

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Zaczarowała mnie ta opowieść, skradła moje emocje, myśli i pozwoliła przenieść się do fikcyjnego świata, zostawiając na chwilę za sobą rzeczywistość. Bardzo przyjemnie spędziłam czas z książką, bohaterzy zapraszają do swojego świata, ciekawego, poukładanego, jednak jakże innego od realiów, do których jesteśmy przyzwyczajeni.

Do miejsca, o którym nikt nie ma pojęcia przypadkowo dostaje się Marta. Kobieta wybrała się na samotną wędrówkę w góry, aby odpocząć od codziennych kłopotów. Jakie było jej zaskoczenie, gdy zobaczyła zupełnie inny świat, ludzi noszących dziwne ubrania, mówiących w zaskakujący sposób. Miejsce ukryte od kilkudziesięciu lat wrogo i niezbyt życzliwie przyjęło Martę. Opiekę nad mieszkańcami sprawuje grupa osób, która odpowiada za ich bezpieczeństwo i rozwiązywanie problemów.
Marta od pierwszej chwili pragnie wrócić do swojego życia, jednak wydaje się to bardzo trudne...
Kobieta nie daje za wygraną, pomimo trudności ma skupić się na rozwiązaniu zagadki kryminalnej. Być może wówczas uda się stąd wydostać?

Świetnie się bawiłam podczas czytania książki. Dialogi i sytuacje autorka doprawiła dużym poczuciem humoru, wywołują uśmiech, relaksują. Cudowny klimat powieści sprawia, że możemy przenieść się do świata, który zaskakuje, pobudza wyobraźnię, skupia uwagę, zachęca, by znaleźć się w tajemniczym miejscu. Opowieść czyta się bardzo dobrze, cały czas coś się dzieje, nie sposób się nudzić. Fajne postacie, wciągająca fabuła i dobrze przemyślana akcja. Dla mnie była to niezwykła, literacka przygoda, która z pewnością zostanie ze mną na dłużej. Z całego serca polecam, czytajcie, warto

Marta podczas samotnej wędrówki spada ze skały i budzi się w miejscu, które wygląda, jakby czas zatrzymał się kilkadziesiąt lat temu.

Wioska została założona w latach 40. przez hrabiego jako schronienie przed wojną i chorobami. Jej mieszkańcy od ponad osiemdziesięciu lat żyją całkowicie odcięci od świata. Nie znają współczesnych wynalazków, nie mają kontaktu z tym, co dzieje się poza granicami ich małego świata. Nad wszystkim czuwa starszyzna czyli grupa osób zarządzających życiem społeczności.

Dziewczyna bardzo szybko odkrywa, że wydostanie się stąd nie będzie łatwe. Wioska jest odcięta od reszty świata stromymi skałami i urwiskiem. Musi spróbować żyć między mieszkańcami i dostosować się do ich zasad. Dla niej jest to jednak niemal surrealistyczne doświadczenie.

Jakby tego było mało, od pewnego czasu dochodzi do serii tajemniczych morderstw. Mieszkańcy nie potrafią znaleźć sprawcy. Marta otrzymuje zgodę od Edwarda, jednego z członków starszyzny, by przyjrzeć się sprawie.

Początkowo miałam kilka momentów, które wydawały mi się podejrzane albo mało prawdopodobne. Z czasem jednak okazało się, że autorka bardzo świadomie zostawiała po drodze drobne ślady. Elementy, które początkowo budziły moje wątpliwości, zaczęły układać się w logiczną całość.Nie udało mi się wytypować sprawcy. Lubię, kiedy autor potrafi wyprowadzić mnie w pole, a jednocześnie na koniec wszystko ma sens.

Główna bohaterka Marta gubi się podczas wycieczki górskiej i na skutek wypadku trafia do Wioski. Mieszkańcy żyją tam według swoich własnych zasad. Opuścili oni przed laty świat zewnętrzny i żyją ukryci wśród gór. Większość z nich nigdy nie widziało nikogo z zewnątrz. Mają własny ustrój, zasady i seryjnego mordercę. Kobieta próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości i dowiedzieć się, kto stoi za morderstwami. Pragnie odnaleźć sposób, by wrócić do domu, ale z wioski nie ma wyjścia. Ma nadzieję, że gdy rozwiąże zagadkę kim jest morderca, uda jej się opuścić to dziwne miejsce. Ma utrudnione zadanie, bo nikt jej nie ufa i nie chce nic jej powiedzieć.
Autorka w swojej książce stworzyła historię, która łączy elementy thrillera psychologicznego, kryminału i powieści obyczajowej. Jest to opowieść pełna napięcia, tajemnic i niepokojących pytań. Świetnie zbudowana jest atmosfera osaczenia. Początkowe rozdziały skupiają się na poznawaniu miejsca i jego mieszkańców. Marta to kobieta, która znalazła się w ekstremalnej sytuacji i musi podejmować trudne decyzje. Nie wie komu może zaufać.
To opowieść o manipulacji, potrzebie przynależenia, strachu i o cenie jaką się płaci za pozorne bezpieczeństwo. Jest to historia trzymająca w napięciu z ciekawą bohaterką i atmosferą. Książka dostarcza wiele emocji. Fani thrillerów psychologicznych oraz kryminalnych zagadek znajdą coś dla siebie.

,,... Wioski nie da się opuścić..."

Chwila nieuwagi na samotnym tatrzańskim szlaku sprawia, że Marta traci równowagę i spada w przepaść. Budzi się w surowej, całkowicie odciętej od świata osadzie. Wioskę założyli w czasie wojny ludzie szukający schronienia, a dekady absolutnej izolacji ukształtowały ich własne, bezwzględne zasady przetrwania. Dla żyjących w radykalnym zamknięciu mieszkańców Marta staje osobliwą atrakcją, choć wielu patrzy na nią z podejrzliwością i obawą. Szybko odkrywa też, że z tego miejsca nie ma ucieczki.

Sielankowy na pierwszy rzut oka raj okazuje się duszny niczym sekta, a pod jego powierzchnią kryją się mroczne tajemnice. Gdy wychodzi na jaw, że niedawno doszło tu do dwóch morderstw, Marta postanawia wykorzystać to, że jest z zewnątrz i wszczyna amatorskie śledztwo. Czy zdoła odnaleźć sprawcę w miejscu, gdzie nikt jej nie ufa?

,,Wioska" to książka, która od pierwszej chwili ujmuje świeżością fabuły. Choć pomysł na odizolowaną społeczność w sercu współczesnych Tatr brzmi ryzykownie, autorka zręcznie broni swojego konceptu. Zamiast uciekać w fantastykę, drobiazgowo i racjonalnie wyjaśnia mechanizmy rządzące dawną osadą górniczą dzięki czemu surowa rzeczywistość emanuje realizmem. I choć po lekturze pozostaje kilka pytań oraz fabularnych niejasności, można przymknąć na nie oko.

Zderzenie współczesności i świata który emocjonalnie i kulturowo zamarł w realiach wojennych rewelacyjnie się tutaj przenika. Kiedy jednak poznajemy codzienne obyczaje mieszkańców, szczegółowość opisów nieco spowalnia dynamikę. Akcja wyraźnie przyspiesza po ujawnieniu informacji o morderstwie, choć w trakcie samego śledztwa początkowy szok momentami ulatuje, a napięcie opada.

Mimo tych drobnych przestojów autorka konsekwentnie buduje duszną, wręcz paranoiczną atmosferę osaczenia. Pytania o przeszłość bohaterów oraz prawdziwe motywy zabójcy skutecznie podtrzymują ciekawość, aż do końca. Jeśli lubicie klaustrofobiczne klimaty, tajemnice zamkniętych społeczności i psychologiczne podejście do zbrodni to trafiliście idealnie.