Wyprawa

Podróże często potrafią nas zaskoczyć. Nawet najbardziej skrupulatnie zaplanowana wyprawa potrafi się skomplikować. A co dopiero, gdy w podróż przez pół Polski zdezelowanym samochodem z paczką pełną narkotyków wybiera się emerytowany księgowy i były gangster bez prawa jazdy? Jeśli jesteście ciekawi ich przygód sięgnijcie po "Wyprawę" Amelii Jabłońskiej.
Po stresujących przeżyciach Ryszard Woźniak ma nadzieję trochę odpocząć. Niewinnie brzmiąca propozycja sąsiada Bolka o wyprawie z tajemniczą przesyłką od gangstera Pawiana dla znanego reżysera zmienia te plany. Jak bardzo prosta wyprawa się skomplikuje? W tym samym czasie Jamochłon organizuje swojego pierwszego Sylwestra na którym pojawia się niespodziewany gość, a jego matka Dagmara zaczyna spotykać się z pewnym mężczyzną. Na nudę nie może również narzekać Wisia, która znowu wpada w kłopoty.
Głównymi bohaterami są Ryszard Woźniak oraz Bolek Fanfara. Są to postacie o skrajnie różnych charakterach. Bolek lubi ryzyko i  przygody natomiast Ryszard chciałby spokoju i odpoczynku. Jeden jest porywczy, drugi rozsądny i opanowany. Przez te różnice charakterów ich przyjaźń jest niezwykle ciekawa, a ich przygody potrafią niejednokrotnie nas zaskoczyć.
"Wyprawa" to trzecia część cyklu Mściciele. Warto przed przeczytaniem jej zapoznać się z "Przemianą" i "Zniknięciem", ponieważ jest ona bezpośrednią ich kontynuacją. Podoba mi się, że autorka nie skupiła się tylko na wyprawie Rysia i Bolka, ale możemy śledzić losy pozostałych poznanych we wcześniejszych częściach bohaterów jak Wisia, Jamochłon, Dagmara czy Alicja. Autorka bardzo sprawnie przeplata ich losy, tak, że całość jest spójna. Lekkie pióro autorki, oraz spora doza humoru i absurdu sprawiają, że powieść czyta się niezwykle szybko i przyjemnie. Książka w niejednym momencie potrafi nas zaskoczyć i wywołać uśmiech. Zakończenie mnie usatysfakcjonowało. Pewne wątki zostały zakończone, natomiast pewne zostały rozpoczęte. Liczę, że autorka będzie kontynuowała tę serię i jeszcze usłyszymy o Marcinie i Jarosławie, a także nie dadzą o sobie zapomnieć Pawian i rodzice Michała.
Amelia Jabłońska oprócz ciekawej rozrywki zmusza nas też do pewnych przemyśleń dotyczących rodzicielstwa, wychowania i rodzicielskiej miłości. Jednym z czarnych bohaterów tej serii jest Michał, który dopuścił się bardzo wielu złych rzeczy tylko dla rozrywki i poczucia większych wrażeń. Teraz gdy leży nieprzytomny w szpitalu autorka pokazuje w jakim rozdarciu są rodzice. Wszyscy patrząc na tego człowieka widzą potwora i mordercę. Rodzice, pomimo, że zdają sobie sprawę jakich czynów dokonał ciągle widzą swoje dziecko, które bezgranicznie kochają, choć na tej miłości powstaje wyraźna rysa. Czy miłość rodzica do dziecka rzeczywiście jest bezgraniczna?
"Wyprawa" to bardzo udana komedia kryminalna gdzie absurd goni absurd. Bardzo różnorodni i wyraziści bohaterowie sprawiają, że ta powieść ma niepowtarzalny klimat. To pozycja dla tych którzy szukają w powieści rozrywki, chcą odpocząć od krwawych historii w zamian za lekką i zabawną opowieść choć nie pozbawioną napięcia.

Dotrwałam do końca całej serii, choć momentami sama nie wiem, czy bardziej z sympatii do bohaterów, czy z przekonania, że skoro zaczęłam, to wypada skończyć.

Pan Ryszard i jego sąsiedzi to bez wątpienia największy atut tych książek. Problem w tym, że wszystko poza nimi coraz częściej przypominało mi literacki odpowiednik wrzucania kolejnych pomysłów do jednego garnka bez większego zastanowienia, czy do siebie pasują. Mamy więc gangsterów, krokodyla spacerującego po ogrodzie, zapasy z dzikiem, absurdalne zbiegi okoliczności i sceny, które wydają się istnieć wyłącznie dlatego, że autorka uznała je za zabawne.

Największy problem miałam jednak nie z samymi absurdami, lecz z całkowitym brakiem konsekwencji. Ta seria regularnie miesza dwa porządki: bajkową komedię obyczajową oraz bardzo brutalne wydarzenia. Gdyby wszystko było czystą farsą, krokodyl i dzik nie stanowiłyby problemu. Gdyby wszystko było realistycznym kryminałem, brutalna śmierć Michała mogłaby być uzasadniona. Ale kiedy w jednej scenie mamy niemal kreskówkowy humor, a w drugiej egzekucję człowieka, po której bohaterowie wracają do codzienności jakby nic się nie wydarzyło, powstaje dysonans. Bo nie chodzi o to, że wydarzenia są nieprawdopodobne. Chodzi o to, że konsekwencje psychologiczne są nieprawdopodobne. Człowiek, którego podczas egzekucji ochlapuje krew zabijanego człowieka, nie wraca po kilku stronach do sympatycznej emeryckiej codzienności bez śladu wstrząsu. Nawet w komedii istnieją pewne granice emocjonalnej wiarygodności.

Rozumiem, dlaczego seria ma swoich fanów. To książki stworzone przede wszystkim po to, żeby zapewnić kilka godzin niezobowiązującej rozrywki. Ja jednak przez cały czas miałam wrażenie, że czytam nie kryminał, lecz obyczajówkę, która od czasu do czasu przebiera się za kryminał i robi to niezbyt przekonująco.

" [...] Ciekawość to pierwszy stopień do Pruszkowa... [...]"

Uwielbiam twórczość Amelii Jabłońskiej. Jej seria "Mściciele" mocno mnie urzekła. Najnowszy trzeci tom nosi tytuł "Wyprawa". Jest to wyśmienity kryminał z dużą dawką humoru. Znalazłam tutaj momenty, po których nie mogłam przestać się śmiać. Takie wyjątkowe fragmenty czytałam mojej córce i razem dalej śmiałyśmy się do łez.
Poznałam dalszy ciąg przygód uroczego staruszka Ryszarda, jego kompana i jednocześnie sąsiada Bolka oraz wyjątkowego młodzieńca, Antka. Bolek otrzyma wyjątkową misję od gangstera Pawiana. Dołączy do niego Ryszard i razem podejmą się jej wykonania. Jak się później okaże, wszystko może pójść nie tak, jak powinno, ale o tym przekonacie się podczas czytania.
Jestem zachwycona postawą Antka -- Jamochłona. Jest bardzo mądrym nastolatkiem. On również stanie przed bardzo trudnym zadaniem. Czy podoła? 
Cieszę się, że w tej części nie zabrakło także pięknej starszej pani, Wisi. Ona jest siostrą Ryśka. Czy poradzi sobie sama, gdy stanie w obliczu prawdziwego zagrożenia? Ktoś tu ewidentnie ściemnia. Nie mogę wam powiedzieć, o co chodzi, ale dobrze, że Amelia Jabłońska poruszyła ten trudny i niestety współczesny problem. Może dzięki temu, większa liczba osób będzie czujniejsza i w razie zagrożenia postąpi właściwie.
Jeżeli tak jak ja, uwielbiacie komedie kryminalne, to nie powinniście przegapić całej serii "Mścicieli" Amelii Jabłońskiej. Najpierw czytamy "Przemianę". Później sięgamy po "Zniknięcie", a na końcu poznajemy "Wyprawę".
Po świetnym i niespodziewanym zakończeniu mam cichą nadzieję, że za jakiś czas ponownie usłyszę o Ryśku, Bolku, Antku i Wisi, a także o innych postaciach, których tutaj spotkałam. Może autorka pociągnie wątek tajemniczego policjanta. Kto wie?
Taką książkę jak "Wyprawa" pochłania się dosłownie w całości. Nie da się odejść, nim nie pozna się zakończenia. Po ostatniej stronie tęskni się za głównymi postaciami. Chyba o to autorce chodziło.
Nie jest to ciężka lektura, dlatego każdy czytelnik powinien tutaj znaleźć coś dla siebie.
Tą serią Amelia Jabłońska udowadnia, że wiek, to tylko liczba, a starość wcale nie musi być nudna i przewidywalna. Może być niebezpieczna, pełna wyjątkowych przygód i nowych przyjaciół tych większych i oczywiście mniejszych.

Ps.

Zgadzam się ze słowami Pawiana. W moim rodzinnym mieście mieszkają mądrzy ludzie. O jakim mieście mowa? Tego dowiecie się pod koniec "Wyprawy". 

"Życie jest zbyt krótkie żeby nie pozwalać psu wskakiwać do łóżka."
Ryszard Woźniak i Bolek Fanfara wracają do akcji! A czeka ich kolejna przygoda, jako, że Pawian upomniał się o spłatę długu, który Bolek zaciągnął u niego w poprzednim tomie. Zadanie wydaje się łatwe, bo chodzi po prostu o przewiezienie pewnej przesyłki niezbędnej na Sylwestra z Warszawy do Zakopanego, a następnie powrót z inną torbą. Co może pójść nie tak, biorąc pod uwagę, że żaden z panów nie ma prawa jazdy, a jadą samochodem jednego z oprychów Pawiana? No cóż.... W tym samym czasie, pozostali bohaterowie, których poznaliśmy we wcześniejszych tomach, tez szykują sie do sylwestrowej zabawy. No i znowu sporą rolę w fabule będą miały do odegrania zwierzaki. Znów mamy tutaj pieski, ale też jednego kota, jednego krokodyla, a nawet trafi się jakiś dzik... 
Pierwszy tom tej serii był literackim debiutem Amelii Jabłońskiej, i muszę przyznać, że bardzo lubię sięgać po kolejne części i obserwować jej rozwój. Nie jest łatwo napisać komedię kryminalną, która byłaby jednocześnie zabawna, spójna i nie przekombinowana, a Amelii udaje się to coraz lepiej. Bardzo lubię stworzonych przez autorkę bohaterów i to zarówno parę emerytów, jak i to młodsze pokolenie. Dzięki, za ten kawał naprawdę przyjemnej rozrywki!

Współpraca recenzencka z wydawnictwem SQN.

"- No chodź! - ryczał, niemal bordowy na twarzy. - Chodź, gadzie bez honoru, przerośnięta pijawko, chodź, zmierz się ze mną w uczciwej walce. Jesteś zwykłym kichnięciem ewolucji, brzydką, oślizgłą maszkarą i ja cię zaraz nauczę kultury! Nauczę cię, że się, k*wa, nie kradnie innym pieniędzy zarobionych uczciwie na sprzedaży nark0tyków! No chodź!"