Zazdrościsz mi?

Artur Wieczorek jest twardym i bezwzględnym biznesmenem-marchandem. Ma wielu wrogów. Handel dziełami sztuki to dochodowy biznes i ludzie po prostu mu zazdroszczą. Po nagłej śmierci matki, ku niezadowoleniu jej wspólnika, dziedziczy jej firmę. Między mężczyznami zaczyna się rywalizacja i nieczysta gra. Gdy w lasku przy plaży w Juracie kobieta znajduje ludzką nogę, wszystko wskazuje na to, że to może być kończyna Wieczorka. Jednak noga nogą, a prawda o wydarzeniach kroczy swoją drogą.

Kryminalna intryga rozciąga się od Juraty po Hel i zahacza też o Warszawę, gdzie równolegle śledczy prowadzą sprawę zabitej przedszkolanki. Fabuła fokusuje się jednak wokół historii związanej z Arturem Wieczorkiem. Gdy śledczy docierają do pewnych faktów i wchodzą w posiadanie istotnych dokumentów, okazuje się, że sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana, a śmierć matki Artura jest uwerturą do tej symfonii zbrodni. Bo w sumie to nie noga jest tu kluczem, ale scheda po zmarłej Wieczorkowej...

Początkowo pomysł z nogą i całość tego zbrodniczego przedstawienia wydawały mi się ekstremalne, ale znając sprawcę i jego motywację, to nie mam wątpliwości, że akurat ta osoba byłaby w stanie wpaść na tak durny pomysł... Przyznam, że od początku tak typowałam sprawcę i sama niejednokrotnie miałam ochotę tej osobie przywalić czymś ciężkim. Irytująca istota...

Na uwagę zasługuje postać policjantki Zuzy Kruk, która z zachowania bardzo przypomina mi Sagę Norén z serialu Most nad Sundem. Agnieszka pokazuje, że inność też jest fajna, że może być zaletą, że, jak w przypadku Zuzy, pozwala na dostrzeżenie innej perspektywy sprawy, na uchwycenie czegoś, co innym umyka. Zuza jest świetną bohaterką. Z całym tym swoim spektrum potrafi się socjalizować, ma nosa i jest bardzo prawilna.

Szalenie spodobał mi się wątek dot. grafologii. Bardzo obrazowo i ciekawie jest to opisane i oczywiście komponuje się ze sprawą.

???
Powieść jest bardzo epicka i dygresyjna, z mocno rozbudowanym tłem obyczajowym. Pokazuje złożoność relacji rodzinnych i biznesowych, jednocześnie zwracając uwagę na kwestię zazdrości, a nawet zawiści. Tu dochodzą do głosu niskie pobudki, żądza pieniądza i strach przed utratą statusu społecznego. No wredota cała ludzka tu jest i tyle... Już motywacja sprawcy dobitnie pokazuje, jak niewiele potrzeba, by urazić czyjąś dumę, a stąd już o krok do zbrodni...

???
Ja wiem, że Artura nikt nie lubi... ale ja wręcz przeciwnie... na jakimś poziomie rozumiem jego postawę i ten jego egoizm. W gruncie rzeczy całkiem porządny z niego gość...