W 1982 roku, trzynastoletni gdynianin Tomasz Łukaszuk, wraz z rodziną, dostaje tydzień, by spakować całe swoje życie do jednej walizki, opuścić Polskę i wyjechać do zupełnie sobie obcej Kanady.
Trzydzieści lat później, już jako Thomas Lukaszuk, zostaje wicepremierem prowincji Alberta, pierwszym Polakiem w historii na takim stanowisku.
Emigrant, aktywista, polityk, zakochany w obydwu swoich ojczyznach udowadnia jedno – wszystko jest możliwe.
Do lektury książki Thomasa A. Lukaszuka i Agathy Rae Pozdrów Reagana zaprasza Axis Mundi. W ubiegłym tygodniu na naszych łamach zaprezentowaliśmy premierowy fragment książki Pozdrów Reagana. Dziś czas na kolejną odsłonę tej historii:
Spędziłem w polityce prawie piętnaście lat. Wyjście „do cywila” było dużo trudniejsze, niż mogłem się spodziewać, bo okazało się, że wokół mnie nie ma już tych samych ludzi. W czasach aktywności politycznej pracowałem najczęściej siedem dni w tygodniu, po szesnaście godzin na dobę, a moi znajomi i przyjaciele żyli w tym czasie normalnym życiem – chodzili na piwo, jeździli na wycieczki, spotykali się na kolacjach, szli do kina. Ja przez kilkanaście lat w zasadzie z nikim poza najbliższą rodziną nie miałem kontaktu. Nie byłem częścią żadnej paczki, nie dzieliłem z nikim wspólnych wspomnień czy anegdot, po które sięga się w czasie towarzyskich spotkań w ogrodzie, czekając, aż dochodzące na grillu jedzenie będzie gotowe do wniesienia na stół. Znajomi nabrali do mnie dystansu – pan wicepremier z telewizji, ciężko przy kimś takim czuć się swobodnie.
(…)
Po polityce już nigdy nie wchodzi się na powrót do normalnego życia, które miało się wcześniej, szkoda tylko, że nikt o tym zawczasu nie ostrzega. Dotyczy to nie tylko sfery towarzyskiej, ale również zawodowej. Jestem z wykształcenia nauczycielem, ale umówmy się, kto przyjmie do pracy pedagoga, który wcześniej przez wiele lat był ministrem edukacji? Jaki kurator czy dyrektor skusi się na coś takiego? A kto zatrudni w swojej firmie kogoś, kto był ministrem pracy? Zresztą problem był bardziej złożony – jeżeli było się ministrem, to wychodząc z polityki, aby uniknąć konfliktu interesów, nie można podejmować pracy w obszarach powiązanych ze swoją teką. A ja nie dość, że byłem ministrem kilku resortów, to jeszcze byłem wicepremierem, czyli nadzorowałem pracę wszystkich ministerstw! Oznaczało to, że na wielu polach szeroko pojętego rynku pracy byłem „niezatrudnialny”. Niektórzy byli politycy wchodzą w lobbying, ale ja lobbystów szczerze nie znosiłem i ani przez moment nie brałem takiej opcji pod uwagę. Jedynym wyjściem z sytuacji było wejście w prywatny sektor i założenie własnej działalności, zwłaszcza że obowiązywała mnie siedmioletnia karencja, podczas której nie mogłem czerpać materialnych korzyści ze współpracy z jakimkolwiek podmiotem publicznym.
Książkę Pozdrów Reagana kupicie w popularnych księgarniach internetowych:
Tagi: fragment,
