Czarna jaskółka 2

Bywa tak, że na kontynuację losów ulubionych bohaterów czekamy z zapartym tchem, a kiedy w końcu trafia w nasze ręce, pojawia się ten charakterystyczny lęk, czy autorka udźwignie ciężar własnego sukcesu. W przypadku „Czarnej Jaskółki 2” mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że Liliana nie tylko utrzymała poziom, ale w wielu miejscach podbiła stawkę, serwując nam literacki koktajl z prądem, po którym trudno dojść do siebie. To, co w tej części uderza najmocniej, to fascynująca, psychologiczna szermierka. Autorka genialnie wykorzystała motyw nowego rozdania po dramatycznym finale poprzedniego tomu, a obserwowanie, jak Monika i Jack wchodzą w role, które sami dla siebie napisali, to czysta czytelnicza perwersja.

Nasza niezłomna góralka pokazuje tutaj twarz, której się nie spodziewaliśmy - niby uległą, niby wycofaną, a jednak w każdym jej geście czuć buzujący pod skórą plan odzyskania kontroli. To nie jest biedna dziewczynka w opałach, lecz kobieta, która potrafi zmienić złotą klatkę w poligon doświadczalny. Z kolei Jack Adams to postać, którą chce się jednocześnie udusić i bić jej brawo. Jego arogancja i momentami wręcz irytująca impulsywność są tu narysowane grubą kreską. To typ bohatera, który najpierw strzela, a potem może pyta o powody, co bywa źródłem zarówno mrocznego napięcia, jak i specyficznego humoru. Ich relacja to nie jest tani romans, a toksyczna, uzależniająca symfonia, w której nienawiść i pożądanie są dwiema stronami tej samej, bardzo zakrwawionej monety.

Styl autorki wyraźnie ewoluował, stając się mięsistym i pozbawionym zbędnych upiększeń, co idealnie koresponduje z surowym klimatem Zakopanego i duszną atmosferą brazylijskich posiadłości. Dialogi to absolutny majstersztyk - są cięte, pełne sarkazmu i podtekstów, gdzie każde zdanie ma swój ciężar właściwy. Dynamika akcji sprawia, że przez te kilkaset stron dosłownie się przepływa, choć autorka nie szczędzi nam scen brutalnych, przypominających o bezwzględności świata mafii.

Oczywiście, jak każda intensywna historia, i ta ma swoje kontrowersyjne momenty. Momentami chaos w działaniach Jacka bywa tak duży, że wystawia cierpliwość czytelnika na próbę, a brak wyraźnych ostrzeżeń przy najbardziej drastycznych wątkach może być dla niektórych zaskoczeniem. Można by też odnieść wrażenie, że pewne fragmenty ucieczki i gier można było nieco skondensować, by jeszcze bardziej podkręcić i tak już zawrotne tempo.

Dla mnie ta książka to dowód na to, że prawdziwe zło potrafi budzić szacunek. Nie szukajcie tu moralizatorstwa ani taniego odkupienia win. To brutalna opowieść o ludziach, którzy są dla siebie nawzajem trucizną i antidotum jednocześnie. Czytałam tę historię z autentycznym wypiekiem na twarzy, kibicując Monice w jej sprycie i przeklinając Jacka za jego pychę. To jedna z tych kontynuacji, które nie tylko dopełniają historię, ale nadają jej zupełnie nowy, głębszy wymiar. Jeśli kochacie inteligentne dialogi i bohaterów z krwi i kości, to jest pozycja obowiązkowa. To była piekielnie dobra jazda bez trzymanki, która udowadnia, że diabeł ma w literaturze naprawdę godną konkurencję.

Informacje dodatkowe o Czarna jaskółka 2:

Wydawnictwo: NieZwykłe
Data wydania: 2026-03-25
Kategoria: Romans
ISBN: 9788384185582
Liczba stron: 335
Język oryginału: Język Polski
Dodał/a opinię: auraliteracka

Tagi: Jackadams