Opowieść prawie wigilijna

BOLESNE PRZEBUDZENIE

Bardzo lubię pióro Aleksandry Rąk i zawsze z przyjemnością sięgam po jej książki. Tym razem trafiłam na "Opowieść prawie wigilijną" - typowo świąteczną opowieść, która budzi nadzieję i odczarowuje wspomnienia. Pisząc tę historię autorka inspirowała się motywem Ebenezera Scrooge'a z dzieła Dickensa, ale nawiązania do "Opowieści wigilijnej" są dość subtelne i dotyczą przede wszystkim ogólnej wymowy książki oraz własnej interpretacji czytelnika.

Marcjanna - właścicielka salonu kosmetycznego to typowa karierowiczka, dla której liczy się jedynie praca, płaca i dobre espresso. Kobieta nakłada na siebie ogromną samodyscyplinę i bardzo dużo od siebie wymaga. Co więcej, tego samego oczekuje od swojego otoczenia - wspólniczki i pracowników. Marcjanna jest prawdziwą królową śniegu z zamarzniętym sercem, choć może powinnam ją określić królową lodu. Nie uznaje świąt Bożego Narodzenia i całej świątecznej otoczki określając ten czas "kiczowatym festiwalem konsumpcji". Nie lubi ani prezentów, ani niespodzianek, które wprawiają ją w zakłopotanie. Tuż przed Wigilią Marcjanna zabiera na delegację swoją pracownicę Kaję. Trudne warunki na drodze i nieostrożność kierowcy przyczyniają się do wypadku. Ta jedna chwila sprawia, że życie obu kobiet zostaje poddane ciężkiej próbie.

Co wydarzyło się w życiu Marcjanny, że zamieniła się w królową lodu? Czy bohaterka będzie w stanie pokonać w sobie traumę i bolesne wspomnienia? Czy pogrążona w bólu i smutku dostrzeże iskierkę nadziei? Czy niczym Ebenezer Scrooge będzie potrafiła otworzyć się na ludzi i zacznie dostrzegać dobro wokół?

Aleksandra Rąk starała się uwspółcześnić popularny motyw i muszę przyznać, że bardzo dobrze jej się to udało. Elegancka, zadbana kobieta, dla której praca stanowi sens życia dystansuje się od męża, otoczenia i buduje całą siatkę pozorów. W rzeczywistości jest smutną, nieszczęśliwą i pogubioną osobą, która nie radzi sobie z żadnymi przejawami uprzejmości, życzliwości i dobroci. Pod maską twardej i zimnej kobiety kryje w sercu smutek, ból i traumę, z którą nie może sobie poradzić.

Autorka świetnie buduje napięcie, zostawiając jednak nieco miejsca na własne domysły i spekulacje. W tle opowieści możemy obserwować piękną zimę, prószący delikatnie śnieg i świąteczny klimat charakterystyczny dla Bożego Narodzenia, który dopełniają opiekuńcze gesty rodziny. W ten sposób poddajemy się atmosferze bezpieczeństwa i spokoju. Aleksandra Rak po raz kolejny udowadnia, że pisząc tak emocjonalną historię można trafić prosto do serca czytelnika. Nie raz łezka zakręci się pod powieką, tym bardziej, że finał jest naprawdę zaskakujący, a po zakończonej lekturze przemyślenia jeszcze długo pozostają w pamięci. Poruszyła mnie ta opowieść. Cieszę się, że nie okazała się kolejną lukrowaną, bajkową, powieścią świąteczną, ale prawdziwą, wiarygodną i pełną życiowych dylematów historią o odnajdywaniu samego siebie i bolesnym przebudzeniu.

"Opowieść prawie wigilijna" to niezwykle emocjonalna, mądra i głęboka opowieść - jedna z lepszych, jakie miałam okazję przeczytać w 2025 roku. Książka, która przyciąga ładną okładką, intrygującym tytułem, opisem wydawcy, ale ja zwróciłam uwagę przede wszystkim na nazwisko autorki. Powieści Aleksandry Rak to moim zdaniem gwarancja wysokiego poziomu i ciekawej lektury.

Informacje dodatkowe o Opowieść prawie wigilijna:

Wydawnictwo: inne
Data wydania: 2025-10-29
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788397784383
Liczba stron: 320
Język oryginału: polski
Dodał/a opinię: Poczytajka