Osaczyć fatum

Jak długo można żyć w czymś, co od początku było tylko… umową? Czy serce naprawdę potrafi odróżnić fikcję od prawdy, kiedy codzienność zaczyna ją coraz bardziej przypominać? Bo przecież łatwo jest coś odegrać przez chwilę. Trudniej, kiedy rola zaczyna wchodzić pod skórę, a jeszcze trudniej, kiedy nagle okazuje się, że za kulisami czai się coś, czego nie da się już kontrolować.

„Osaczyć fatum” Agnieszki Jordan-Gondorek to drugi tom serii, który spokojnie można czytać osobno, ale… powiem, że warto znać pierwszą część. Nie tylko dla pełniejszego obrazu, ale też dlatego, że w pewnym momencie wracają postaci z tamtej cięści i robią w tej historii niezłe zamieszanie. A ja takie literackie powroty uwielbiam, bo one zawsze coś burzą.

W tej części poznajemy Anie i Tomka – przyjaciół od dzieciństwa, którzy zawarli białe małżeństwo. Z zewnątrz? Ideał. Stabilizacja, wsparcie bliskich, poukładane życie. Tyle że to wszystko opiera się na… układzie. Ona z poranionym sercem, on po nieudanym związku i z ciężarem chorej mamy. Wszystko miało być tylko rozwiązaniem, chwilowym planem. Ale czy takie rzeczy kiedykolwiek kończą się na - tylko... ?

Najciekawsze w tej historii jest to, jak bardzo granica między grą a rzeczywistością zaczyna się zacierać. Moment, w którym ich życie wywraca się do góry nogami, przez tragiczny wypadek i śmierć ich matek. To jest punkt zwrotny, który zmienia wszystko.

Czytając, zaczynają nachodzić pytania, czy oni jeszcze grają, czy już czują naprawdę? Czy można budować coś prawdziwego na fundamencie kłamstwa? Czy fatum to tylko wymówka, czy jednak coś więcej?

Autorka prowadzi narrację z perspektywy różnych bohaterów, nie tylko głównych, ale też tych, którzy pojawiają się gdzieś na drugim planie. I to bardzo działa, bo dostajemy pełniejszy obraz sytuacji, widzimy więcej, czujemy więcej. Każdy coś wnosi, każdy coś miesza.

Ania i Tomek to bohaterowie, których nie da się ocenić jednoznacznie. Momentami miałam ochotę nimi potrząsnąć, momentami im kibicowałam. Ich relacja jest skomplikowana, nieoczywista, pełna niedopowiedzeń i emocji, które długo pozostają niewypowiedziane.

Jaku jedt klimat tej książki? Czuć niepokój. Taki cichy, powoli narastający. Tu nie ma nagłych wybuchów, tu wszystko dzieje się stopniowo. Każda decyzja, każde przemilczenie, każdy powrót kogoś z przeszłości dokłada swoją cegiełkę. A czytając czułam, że to wszystko zmierza w stronę czegoś… nieuniknionego.

Emocjonalnie to była dla mnie jazda bez trzymanki. Od frustracji, przez smutek, aż po momenty, kiedy naprawdę zaczynałam rozumieć bohaterów, nawet jeśli nie zgadzałam się z ich wyborami. I właśnie to lubię najbardziej, kiedy książka zmusza mnie do myślenia, do zadawania sobie pytań.

Najbardziej podobało mi się to, jak autorka pokazała temat samooszukiwania się. Bo to nie jest historia tylko o fatum. To jest historia o nas... o tym, jak bardzo potrafimy zakłamywać rzeczywistość, żeby było łatwiej. I jak wysoką cenę czasem za to płacimy.

Zakończenie? Przyznam szczerze, że zostawiło mnie z lekkim niedosytem. Czuję jednak, że to było celowe, że to przygotowanie pod finałową część. Ale i tak… chciałoby się wiedzieć więcej, już teraz.

Czy polecam? Zdecydowanie tak! Szczególnie jeśli lubisz historie, które dostarczają wiele wrażeń różnego kalibru. To książka o emocjach, relacjach i decyzjach, które mają swoje konsekwencje. I o tym, że czasem największym przeciwnikiem wcale nie jest los… tylko my sami.

Informacje dodatkowe o Osaczyć fatum:

Wydawnictwo: Nie powiem
Data wydania: 2024-07-10
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788368177046
Liczba stron: 288
Język oryginału: polski
Dodał/a opinię: Poczytajzemna