To nie jest rozmowa na telefon

„Z jednej strony pragnęła żyć według własnych zasad, nie narzucać się młodszemu pokoleniu, a z drugiej bała się, że jej powściągliwość zostanie odebrana jako obojętność”.

Krystyna Barańska po latach pracy zawodowej wreszcie wchodzi w czas, który miał być tylko jej. Emerytura otwiera przed nią przestrzeń, o której wielu marzy, moment, w którym można w końcu odetchnąć i zrobić coś dla siebie. Z prawdziwą przyjemnością odkrywa sekrety włoskiej kuchni. Uczy się języka, marzy o podróży do Włoch. Jednak rzeczywistość szybko przypomina jej, że “czas dla siebie” wcale nie musi być oczywisty. Dzieci, przyzwyczajone do jej obecności i wsparcia, wchodzą w jej codzienność bez pytania o zgodę. Syn wciąż potrzebuje finansowej pomocy, a córka traktuje dom rodziców jak naturalne przedłużenie własnych możliwości organizacyjnych, zwłaszcza gdy chodzi o opiekę nad wnukami. Granice zaczynają się zacierać, a Krystyna coraz wyraźniej czuje, że jej nowe życie wcale nie należy tylko do niej.

Powieść toczy się niespiesznie, jednocześnie przykuwa uwagę i prowadzi czytelnika przez fale emocji. Fabuła poprowadzona z dużym wyczuciem ukazuje skomplikowane relacje rodzinne, brak szczerych rozmów i codzienność emerytów. Styl autora jest naturalny, prosty, pełen ciepła. Z uważnością przygląda się zwykłym dniom bohaterów, w których kryją się emocje znacznie bardziej złożone, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Z wrażliwością i psychologiczną precyzją rysuje portrety postaci, nieidealnych, pełnych wad i zalet, prawdziwych.

Krystynę polubiłam od razu. Jest bohaterką pełną sprzeczności, momentami zmęczoną, ale też odważną w swojej powolnej drodze do stawiania granic. Toczy w sobie wewnętrzną walkę między lojalnością wobec rodziny a potrzebą życia po swojemu. Równie wyraziście nakreślona zostaje reszta rodziny, dzieci, mąż, wnuki. Każdy z nich wnosi do tej opowieści inny rodzaj emocji i inne oczekiwania. Autor wyraźnie buduje delikatne napięcie, pokazując, jak łatwo w rodzinie zamienić miłość w obowiązek, a bliskość w przyzwyczajenie.

Powieść, która nie daje prostych odpowiedzi, ale zostawia czytelnika z pytaniami, które trudno zignorować. O własne granice, o relacje, o to, ile z siebie dajemy innym i gdzie w tym wszystkim jest jeszcze miejsce dla nas samych. Bardzo mocno wybrzmiewa tu temat trudnej sztuki odmawiania. Bo łatwiej się zgodzić niż tłumaczyć, łatwiej ustąpić niż narazić się na niezadowolenie bliskich. Autor trafnie uchwycił te drobne momenty napięcia, choćby telefon, który odbiera się z lekkim ściskiem w żołądku, bo już wiadomo, że za chwilę czyjeś potrzeby znów przesuną nasze plany na dalszy plan. Relacja Krystyny z siostrą pokazuje, jak różnie można pamiętać i przeżywać to samo rodzinne doświadczenie. Wszystko w zależności od miejsca, jakie zajmowało się w układzie rodzinnych zależności. To subtelny, ale bardzo ważny wątek tej historii.

Ciepła, życiowa i bardzo refleksyjna opowieść. Taka, którą czyta się spokojnie, ale która zostaje w myślach jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. Zdecydowanie polecam, Tatiasza i jej książki :) 

Informacje dodatkowe o To nie jest rozmowa na telefon:

Wydawnictwo: W.A.B.
Data wydania: 2026-04-22
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788384490334
Liczba stron: 288
Dodał/a opinię: Wiesława Biegańska

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna