Recenzja książki: Mówił na nią Słońce

Recenzuje: Anna Radomska

Mieliście kiedyś amnezję? Albo może znacie kogoś, kto miał zanik pamięci po upadku czy wypadku? Ciężko jest zarówno takiej osobie, która się budzi po wypadku i wszystkich rozpoznaje, tylko nie jednej, podobno najbliższej sobie osoby. Tak samo takiej osobie, która do tej pory wiedziała o tej drugiej osobie wszystko, nagle staje się całkowicie obcą osobą. Nie ma tu czego zazdrościć.
"Siedzieli w barze przy piwie. Był środek tygodnia. Spotkali się we trójkę - Iga, Karol i Michał. Iga była w związku z Karolem już prawie dwa lata. Często spotykali się we trójkę i między innymi dlatego było jej dobrze w tym związku. Wiedziała, że kimkolwiek będzie jej facet, czy tam nawet przyszły mąż, będzie musiał zaakceptować jej kumpla - byli w pakiecie."
W książce " Mówił na nią Słońce" mamy właśnie głównego bohatera - Michała, który utracił pamięć. Dziwne, bo w tej amnezji utracił tylko jedną, naprawdę bliską mu osobę i wszystko co z nią było związane. Główna bohaterka - Iga, to ta, o której Michał nie pamięta. Ale nasza bohaterka to naprawdę bliska jego przyjaciółka, która zna go jak nikt inny. Wie o nim takie rzeczy, o których inni, nawet jego bliscy nie mają pojęcia. A jednak on z początku się jakby jej boi, może nawet bardziej boi się wchodzić w jakąkolwiek relację z nią. I pomimo zapewnień jego rodziny i znajomych, Michał ciągle utrzymuje dystans z Igą. Ale powolutku coś we śnie mu się przypomina, jakieś puzzle z jego życia mu się ukazują, ale on sam nie umie ich ułożyć w odpowiednim miejscu. Najczęściej z pomocą wtedy przychodzi Iga, ale czasem przydaje się ktoś z rodziny lub ze znajomych. Czy Michał w końcu odzyska całą pamięć? Czy w końcu Iga odzyska przyjaciela? A może wydarzy się tutaj całkiem coś innego?
Szczerze mówiąc od początku byłam mocno zdziwiona, dlaczego ten facet nie pamięta tylko Igi i niektórych osób lub wydarzeń z nią związanych? Przecież przyjaciółmi są od liceum!!! Ale dzięki takiemu zabiegowi autorka stworzyła świetną historię. Utrata pamięci, zależność od innych, a szczególnie od pięknej kobiety, która Michałowi się nawet podoba, powoduje, że choć stara się ją utrzymywać na dystans, to jednak musi do niej niejednokrotnie zgłaszać się po pomoc. Ona, choć czuje się odsunięta mocno na boczny tor, ciągle ma nadzieję, że jej przyjaciel odzyska pamięć i wróci ten jej Michał. Czy tak będzie? Życzyłam im tego z całego serca! Niemniej autorka tak serwowała tutaj historię, że poza obecnym czasem, gdzie działa się owa tragedia z utratą pamięci, momentami cofaliśmy się w czasie do różnych wydarzeń z przeszłości tej dwójki. A po co? A no po to, aby lepiej zrozumieć o co tutaj chodzi i to też pomagało Michałowi poukładać niektóre z jego brakujących puzzli. Czy ułożył wszystkie, to już sami sobie doczytajcie. Ja tylko powiem, że ta cała historia, choć w sumie porusza trudne tematy, bo i przyjaźń wiszącą na włosku, i też wypadek, amnezję, ale też jest tutaj dużo humoru, sarkazmu czy jest też wybaczenie, pojednanie po latach oraz cudowna moc przyjaźni no i jest też miłość. Wszystko co uwielbiam w takich powieściach. A! Jeśli chcecie się dowiedzieć jak romantyczny wieczór może się przerodzić w jednoosobową tragedię, albo dlaczego papier toaletowy jest w brokacie i po co to komu? To koniecznie sięgnijcie po tę historię! Polecam z czystym sumieniem!