Recenzja książki: O grzybach, rybach, kobietach i sensie życia – czyli rozmówki z Alusiem Curunią

Recenzuje: truskawka2

Aluś Curunia to typ chłopka-roztropka, widzącego świat dość prosto. Taki „swój chłop". Nie jest, jak podkreśla, żadnym aniołem. Chodzi w znoszonych butach i klnie jak szewc. Papierosem nie pogardzi, flaszką wódki jeszcze bardziej. Nie ma stałej pracy – czasami tylko gmina mu coś zleca. Wielu mogłoby patrzeć na niego z pogardą, jest bowiem bliżej meneli niż szanowanych mieszkańców. Jednak jest w nim głęboka mądrość. Coś, co chwyta za serce i gardło.

W tytule nieprzypadkowo pojawiają się „rozmówki". Słowo doskonale oddaje charakter spotkań autorki z Alusiem. To nie wywiady w domowym zaciszu, tylko pogawędki w różnych okolicznościach. Czasami nie sposób powstrzymać śmiechu. Innym razem wzruszenie chwyta za serce i gardło, jak przy opisie wizyty na grobie nieznanego żołnierza, Obrońcy Wału Pomorskiego:

- Dlaczego pan mu te znicze pali? - pytam. - Niektórzy by się dziwili, że dla obcego, nawet wroga! Panu to nie przeszkadza?

- Eeee, skąd? Taka tradycja, żeby powspominać i pomyśleć. Mamusia bardzo przestrzegała, a co od mamusi, to dobre!

- A u niej już pan był?

- Byłem. Ale jeszcze będę. Tu tradycja, a tam?

Zastanawia się chwilę i dodaje:

- Tam to żal i czysta miłość. Chwyta pani różnicę?

Lektura mądra, wzruszająca i pełna ciepła. Widać, że autorka darzy Alusia sympatią (choć dostrzega jego wady – całość nie jest laurką). Ta sympatia udzieliła się także i mnie. Chętnie bym się sama spotkała z Alusiem – barwnym ptakiem.

dr Kalina Beluch