Recenzja książki: Pan Wilków

Recenzuje: Damian Kopeć

Niełatwo być sługą Łasicy

Fantazja Pilipiuka ma granice, ale nie są to granice dawnej Rzeczypospolitej. Dowodem na to jest kolejny, czwarty z rzędu etap wędrówki bohaterów w poszukiwaniu tajemniczego Oka Jelenia. Pan Wilków to spora dawka bardziej dynamicznej akcji. Akcji zasadniczo dwuwątkowej, która wymaga jednak pewnej koncentracji. Marek z Helą trafiają do Polski, do Gdańska. Staszek poznaje uroki Północy. Pozostali, w tym Maksym, Sadko czy Borys realizują swoje misje. Wszystko okazuje się mniej czy bardziej powiązane ze sobą. Nie ma tu wiele psychologii, są przygody okraszone myślami postaci czy rozmowami. Jest trochę wątków romantycznych (czasami powtórzenia w tym temacie są męczące), sporo walki, doza okrucieństwa. Są ludzie, jedni za sprawę, drudzy za władzę, trzeci za pieniądze gotowi oddać życie. Swoje lub innych.

Cechą stałą tego cyklu Pilipiuka jest dbałość o detale jeśli chodzi o opis czasów, życia codziennego, budowli, miejscowości. To nadaje opisywanemu światu autentyczności i kolorytu, choć miejscami może być trochę nużące encyklopedycznością wykładów. Andrzej Pilipiuk opisuje zasady rządzące tamtymi czasami, przygląda się powoli upadającej Hanzie, rzuca trochę światła na życie Kozaków. W tym tomie poznajemy lepiej tajemniczego Pana Wilków. Zawsze trzeba jednak mieć na uwadze, że jest to literatura rozrywkowa i spora doza uproszczeń jest tu zarówno obecna, jak i w pełni uprawniona. Na lekkość lektury wpływa prosty język i niezbyt rozbudowane zdania.

Pan Wilków jest kolejnym udanym tomem cyklu. Wyjaśniają się jedne zagadki, pojawiają inne. Trochę może przeszkadzać dawka okrucieństwa, ale jest ona uzasadniona logiką przedstawionego świata i fabuły. Emocje są zmienne, nie zawsze duże, ale nie można narzekać na nudę. Pan Wilków jest tak przemyślany, że jesteśmy ciekawi, co będzie dalej. Widać, że autor stara się myśleć o tym, co tworzy szerzej, a nie tylko z tomu na tom.