Recenzja książki: Starość. O tym, co najważniejsze

Recenzuje: Danuta Szelejewska

Dożyć starości to szczęście, bo nie każdemu starość jest dana. Z zawartej w powyższym stwierdzeniu mądrości skorzystała Linn Skåber przelewając na papier wzbogacone o własne refleksje życiowe doświadczenia. Kończąca trylogię Starość (po Młodości i Dorosłości), opowiadając O tym, co najważniejsze, pozwala wypowiedzieć się ludziom starym. A oni – nie da się zaprzeczyć życiowej mądrości – wiele mają do powiedzenia.

Dwadzieścia cztery bogate w głębokie przemyślenia rozdziały książki to przytoczone przez Linn Skåber historie (poezja, proza i scenariusze) z ludźmi starszymi w roli głównej, które ubogacone o Rady od starych dla młodych oraz Rady od starych dla innych starych przemówią do każdego. Bohaterami są kobiety i mężczyźni doświadczeni przez życie. Jedni – spokojni, łagodni, nie chcący sprawiać kłopotu, inni – zarozumiali czy opryskliwi, jeszcze inni – wyrachowani. Wszyscy, by opowiedzieć o tym, co najważniejsze – wracają pamięcią do minionych lat: z nostalgią wspominają pierwszą miłość, spacery z rodziną w świetle księżyca, bujne włosy rozwiewające się na wszystkie strony w silnym wietrze, wschody i zachody słońca, a nawet kępę brzóz rosnących na nagiej skale. Wszystko to dopiero teraz – u progu starości – pozwala docenić spokojną zwyczajność, która kiedyś, w pędzie codzienności, wcale nie wydawała się tak zwyczajną.

Przedstawieni na łamach Starości bohaterowie potrafią dziękować za to, co działo się kiedyś, co minęło bezpowrotnie i już nie wróci. Są różni: z melancholią wspominający czas spędzany z tymi, którzy odeszli, tęskniący za dotykiem dłoni i zapachem lawendy, cieszący się z odwiedzin, a także czekający z nadzieją na kolejny dzień oraz na to, co wydarzy się w weekend. Ktoś jest smutny z powodu demencji współmałżonka, ktoś – samotny jak w czasie pandemii koronawirusa, kolejny zaś – z wątpiącą twarzą – czuje się, jakby los rzucił go poza margines życia. Są i tacy, którzy dostrzegają, mimo starości, pozytywne strony bycia tu i teraz, czują odpowiedzialność za młodych (starsi z młodymi dzielą się doświadczeniem, młodzi starszych wspierają), innych postrzegają z większą łagodnością i doskonale zdają sobie sprawę z tego, jak bardzo cenny jest dzielący ich od śmierci czas (wiedzą, że pozostaną na ziemi jeszcze tylko przez chwilę). Refleksyjnie sformułowane zdania tworzą nierozerwalną całość z przepięknymi, magicznymi całostronicowymi ilustracjami autorstwa wielokrotnie nagradzanej Lisy Aisato. Tytuły rozdziałów oraz przemyślenia szczególnie warte zapamiętania zapisano na kolorowych kartkach. Zastosowano również przypisy wyjaśniające.

W publikacji Wydawnictwa Literackiego zwraca uwagę przesłanie, zachęcające nie tylko do tego, by zawsze być sobą, doceniać przyjaciół, spełniać marzenia i cieszyć się z drobiazgów, ale również by wierzyć w swoje możliwości, wytrwale dążyć do celu, zawsze dostrzegać światełko w mroku, a nawet mieć odwagę wymalować orła na śniegu. Krótko mówiąc: warto pamiętać O tym, co najważniejsze.

Tagi: Proza literacka