Burza na Podlasiu. Krzysztof

“Nie liczyła też nigdy na los. Wolała trzymać go w swoich rękach. Niestety byłą kobietą, osobą zależną i bez właściwego oparcia skazana na porażkę”.

Rewolucyjny niepokój ogarnia ziemię bialską. Dochodzi do starcia idei, charakterów i ludzkich losów. Brutalne zatrzymania, nasilające się carskie prześladowania oraz knowania ojca zmuszają Anastazję do ucieczki. Na podlaskiej wsi próbuje odnaleźć spokój i rozpocząć wszystko od nowa. Uczy dzieci z chłopskich rodzin, niesie pomoc chorym i stopniowo odkrywa, jak wielką wartość ma życie poświęcone innym. Tam poznaje Eugenię, która powierza jej skrywane od lat rodzinne tajemnice, a list od matki pozwala lepiej zrozumieć własną przeszłość. Na jej drodze staje Ignacy, człowiek, który daje jej troskę, ciepło i poczucie bezpieczeństwa. Mimo to Anastazja nie potrafi uwolnić się od myśli o Krzysztofie.

Drugi tom dylogii „Burza na Podlasiu. Krzysztof” ukazuje dalsze losy Anastazji i Krzysztofa. Agnieszka Panasiuk z wyczuciem i historyczną pasją kreśli obraz rewolucyjnej Białej oraz codzienności podlaskiego ziemiaństwa początku XX wieku. Akcja toczy się spokojnym, naturalnym rytmem, stopniowo wciągając czytelnika i budząc coraz większe emocje. Fabuła została poprowadzona z dużą uważnością, autorka ukazuje życie ludzi pod zaborem rosyjskim, skomplikowane relacje międzyludzkie oraz dramaty codzienności. Jej styl jest lekki, naturalny i przyjemny w odbiorze. Dużym atutem powieści pozostają bohaterowie, autentyczni, nieidealni, pełni sprzeczności. Popełniają błędy, gubią się i próbują odnaleźć własną drogę w świecie, który nie daje im wielu możliwości.

Opowieśc nie daje czytelnikowi wytchnienia. Są rodzinne tajemnice, przemoc, lęk, niespełnione pragnienia i ludzie próbujący ocalić siebie w świecie, który nie okazuje im łaski. A pośród tego wszystkiego pojawiają się chwile ciepła i nadziei ukryte w spojrzeniach, drobnych gestach i cichym wsparciu drugiego człowieka. To również opowieść o powrotach do miejsc i wspomnień, od których próbowano uciec. O mierzeniu się z własną przeszłością i o tym, że czasem trzeba wszystko stracić, by zrozumieć, co naprawdę jest ważne. Autorka z ogromnym wyczuciem pokazuje Podlasie początku XX wieku, piękne, surowe, naznaczone cierpieniem. Czuć ciężar strachu, obecność carskich represji, biedę i bezradność ludzi, którzy każdego dnia próbują po prostu przetrwać. Mocno wybrzmiewa obraz podlaskiej wsi oraz codzienności chłopów. Agnieszka Panasiuk bardzo wiarygodnie oddaje mentalność tamtych czasów, społeczne podziały i brutalność rzeczywistości, w której przyszło żyć bohaterom.

Historia pełna emocji, ale opowiedziana z subtelnością i spokojem, które sprawiają, że trudno o niej zapomnieć. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :) 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Drugi tom serii "Burza na Podlasiu" pokazuje dalsze losy bohaterów wplątanych w rewolucyjną zawieruchę, która ma przerażający wpływ na życie mieszkańców Białej. Początek dwudziestego wieku to okres, w którym gnębieni przez carskie wojska ludzie próbują stawać do walki o przetrwanie swoich korzeni, powrót jezyka polskiego do szkół, ale także mieć udział w utrzymaniu ojczyzny dla Polaków. To właśnie patriotyzm wyzwala w ludziach niesamowitą siłę i popycha do działania.

 

Sytuacja coraz bardziej staje się napięta, wrogie wojska napierają na strajkujących dorosłych i młodzież, dochodzi do aresztowań i bru*talnych wydarzeń, bowiem rozpoczynająca się rewolucja wpływa na wszystkich. W tym trudnym czasie również Anastazja jest w niebezpieczeństwie, zostaje odsunięta z pracy w szkole, zmuszona do ucieczki z rodzinnego domu. W tej skomplikowanej sytuacji pomaga jej Krzysztof, to on zawsze pojawia się tam, gdzie dzieje się coś ważnego. Anastazja martwi się o mężczyznę, jej uczucia powoli zmieniają kierunek...

Sam Krzysztof odgrywa bardzo ważną rolę w centrum wydarzeń prowadzących do brut*alnych zdarzeń. Życie ludzkie jest zagrożone, konflikty wobec przeciwników zbierają powoli swoje żniwo, świat jawi się prawdziwym koszmarem.

W ferworze codzienności dostrzegamy młodą kobietę, która poprzez tragiczne wydarzenia musi szybko dojrzeć do podejmowania trudnych decyzji i stać się wsparciem dla bliskich.

Jakie miejsce zajmie Krzysztof w jej życiu?

 

Przepiękna, poruszająca i pełna emocji powieść, w której wydarzenia chwytają za serce i skłaniają do refleksji. Bardzo podobała mi się ta seria książek, obudziła wyobraźnię i mnóstwo uczuć. Jest smutek, lęk, strach, ale również wiara w zwycięstwo. Delikatne uczucie unosi się na wietrze, by łagodnie dotrzeć do właściwego serca. W opowieści są wplecione fragmenty ludowych i patriotycznych pieśni, które ładnie dopełniają całości. Autorka stworzyła piękny, ciekawy obraz Podlasia razem z jego zwyczajami i tradycjami, czym ogromnie przyciągnęła moją uwagę.

Warto przeczytać, bardzo polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Kolejne spotkanie z bohaterami cyklu "Burza na Podlasiu". Tytuł powieści sugeruje, że tom ten będzie dotyczył drugiego z bohaterów - Krzysztofa. Jest to wysoce mylące dla czytelnika, albowiem choć Krzysztof tutaj występuje, jednak to nadal Anastazja, tak jak i w pierwszym tomie jest główną bohaterką.

Ten tom, w moim skromnym odczuciu jest jeszcze ciekawszy niż tom pierwszy. Mamy to samo co w poprzednim tomie czyli świetnie wykreowane tło historyczne, ciekawe postaci, podróż odkrywającą tajemnice Podlasia.

Jednak w tym tomie, autorka skupia się na życiu wiejskiego chłopa, gdyż główna akcja fabuły rozgrywa się w majątku właściciela ziemskiego. Pisarka świetnie oddała temat poddaństwa, mentalność ówczesnego rolnika, ludzkie problemy ludzi ówcześnie żyjących. Autorka z dużą dbałością o szczegóły oddaje realia tamtej epoki – od nastrojów w szlacheckich dworkach, przez życie podlaskich wsi, aż po brutalną politykę carskiego zaborcy wobec unitów. Widać solidny research historyczny dotyczący regionu Podlasia.

Dużym atutem powieści jest wciągająca fabuła. Dużo się tutaj dzieje. Wiele spraw zostaje rozwikłanych, a ich zakończenie niejednokrotnie budzi zaskoczenie i zdziwienie. Autorka porusza tematy wiary, patriotyzmu i trudnych wyborów. Walki o polskość i Polskę.

Jest to idealna lektura dla miłośników powieści z historią w tle, w którym tło społeczne jest równie ważne, co uczucia bohaterów.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Hej! 

Wczoraj opowiadałam Wam o pierwszym tomie dylogii "Burza na Podlasiu", a dziś chciałabym przybliżyć Wam tom drugi pt. Krzysztof.

 

Przez trwające na podlaskich ziemiach strajki i rewolucje, coraz częściej słyszy się o aresztowaniach i zaostrzeniach carskich represji.

Anastazja zmuszona zostaje do porzucenia swojej pracy i ucieczki z Białej na prowincję. 

Tutaj także może spełniać swoje marzenia, ucząc chłopskie dzieci czy pomagając przy chorych. 

 

 W nowym miejscu zamieszkania poznaje Eugenię, która doskonale zna sekrety rodziny i postanawia wyjawić je nieświadomej Anastazji. 

W niedługim czasie trafia także na Ignacego, który sprawia pozory bardzo skrytego, małomównego mężczyzny, a jednak przy bliższym poznaniu okazuje się serdeczny i zaskakująco czuły wobec młodej kobiety.

 

Ona jednak wciąż nie zapomniała o Krzysztofie i szczerze martwi się, jak potoczyły się jego losy i czy udało mu się osiągnąć to, o czym marzył. 

***

Ten tom także skupia uwagę na Anastazji, sporadycznie pojawia się Krzysztof, co trochę mnie zwiodło, bo bardzo byłam ciekawa tego bohatera, miałam nadzieję, że autorka pozwoli nam lepiej go poznać. 

 

Tutaj także Agnieszka kreuje przed nami historyczne tło, tym razem skupiając się głównie na trudach chłopstwa. 

 

Jest to bardzo ciekawa pozycja, od której nie sposób się oderwać. Pojawia się też mnóstwo ciekawostek o tamtych czasach w kwestii obyczajów, obrzędów, które były bardzo inspirujące i szczerze żałuję, że nie przetrwały one do naszych czasów. 

 

Przez te dwa dni spędzone z tymi książkami, polubiłam się ze stylem pisania autorki i tym, że skupia się ona na opisach, używając niewielu dialogów, co pozwoliło zdecydowanie bardziej wtopić się w klimat. 

 

Mam nadzieję, że w nadchodzącym czasie będę miała okazję przeczytać jeszcze niejedną powieść autorki, na ten moment na oku mam serię "Sekrety Białej" 😊. 

 

**

Mam nadzieję, że skutecznie udało mi się Was namówić na przeczytanie! 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Przez kilka ostatnich dni towarzyszyła mi dylogia Agnieszki Panasiuk ,,Burza na Podlasiu". Wielki ukłon w stronę wydawnictwa Szara Godzina, które umożliwiło czytelnikom sięgnięcie od razu po dwa tomy tego poruszającego cyklu. Przesłanie, które płynie z tych książek pięknie mówi o tym, że nie każda burza zostawia po sobie zgliszcza. Bywają i takie, które zmieniają człowieka na zawsze. ,,Anastazję" i ,,Krzysztofa" czytałam z wielką uwagą i rosnącym ciężarem w sercu. Losy bohaterów, ich doświadczenia, wybory i decyzje, wywoływały we mnie całą lawinę emocji. Dotykały mnie głęboko swoją szczerością i realizmem. W cyklu ,,Burza na Podlasiu" próżno szukać miejsca na lekkość, spokój i sielankę. Autorka konfrontuje czytelnika z czymś zgoła innym. Bardziej poruszającym, smutnym i dramatycznym. To rzeczywistość pełna biedy, przemocy domowej, skrywanych tajemnic i braku perspektyw. Powrót Anastazji - głównej bohaterki, w rodzinne progi, nie przynosi ukojenia i spokoju. Jest raczej bardzo brutalnym zderzeniem z trudną rzeczywistością i świadomością tego, że oto powraca do miejsca, w którym nic się nie zmieniło. Miejsca, z którego próbowała uciec. Anastazja czuje i widzi wszechobecną beznadzieję. Jednak na przekór wszystkiemu, to właśnie z niej, rodzi się jej wewnętrzna siła. Niezwykle prawdziwa, uparta i cicha. Agnieszka Panasiuk z wyjątkową czułością i uważnością prowadzi swoją bohaterkę przez kolejne etapy dojrzewania. Do jej samoświadomości, miłości i odwagi. Anastazja jest postacią bardzo autentyczną. Nie jest pozbawiona wad. Popełnia błędy, często się waha, towarzyszy jej uczuciowe rozdarcie. Jej codzienność zawieszona jest między przeszłością a nowym początkiem. Cudownym tłem historii Agnieszki Panasiuk, jest Podlasie. Naznaczone cierpieniem, historią, która nie oszczędzała jego mieszkańców, a jednak wciąż piękne. Rewolucja, represje, donosy, strach, wszystko to buduje w powieści nieustanne napięcie. Jednak nawet w tym chaosie i napięciu pojawiają się momenty niezwykłej czułości. Obserwujemy ją w spojrzeniach, gestach czułości i codziennych odruchach prostych ludzi. ,,Burza na Podlasiu" to nie jest tylko opowieść o wielkich wydarzeniach. To przede wszystkim historia o ludziach. Ich wyborach, ułomnościach, słabościach i odwadze, która rodzi się w ciszy. Często tam, gdzie nikt się jej nie spodziewa. To również poruszająca powieść o tym, że czasami trzeba stracić wszystko żeby zrozumieć, co naprawdę ma znaczenie. Historia Agnieszki Panasiuk zostawia czytelnika z refleksją nad kobieca siłą, ceną wolności i próbą uporania się z przeszłością. To największe atuty tej książki, dzięki nim tak trudno o niej zapomnieć.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)