Córka czarownicy

Pióro Eweliny jest mi doskonale znane. Jestem z nią od pierwszej książki i z ogromną przyjemnością patrzę, jak rozwija swój kunszt pisarski. Każda kolejna książka jest lepsza od poprzedniej. Do tej pory wraz z bohaterami jej powieści trafialiśmy przeważnie w czasy II wojny światowej. Tym razem autorka zabrała nas także do czasów, kiedy polowano na czarownice.

Akcja „Córki czarownicy” rozgrywa się dwutorowo. W przeszłości poznajemy Margaretę i Marię Józefę, a w czasach II wojny światowej – Ewę i Gretę.

Ewa i Greta to młode kobiety, które połączyła praca. Obie pracują dla niemieckiego wojska i biorą udział w tajnym projekcie. Ich zadaniem jest przeglądanie dokumentów dotyczących polowań na czarownice – akt kobiet skazanych za czary. Wiedzą, że ich przełożony czegoś szuka, jednak nie mają pojęcia czego. Pewnego dnia odkrywają tajemniczy pamiętnik, który prowadzi je w przeszłość, a tym samym przybliża do odkrycia straszliwie bolesnej prawdy.

Wówczas poznajemy Margaretę i Marię Józefę – dwie kobiety, które nie bały się mówić prawdy głośno i wyraźnie w czasach, kiedy za to można było spłonąć na stosie. Żyły w epoce, w której kobieta tak naprawdę znaczyła niewiele. Każdy przejaw wiedzy z jej strony był traktowany jak czary. Nieważne, czy leczyła ziołami, czy opiekowała się z miłością drugim człowiekiem. To właśnie Maria Józefa powiedziała na głos to, co myślała, co zapoczątkowało zmiany.

Obie linie czasowe łączy jedna mała perła. Co ma wspólnego perła z czarownicami? Czy Ewa i Greta zrozumieją, czym jest perła?

To było takie dobre! Jak wspominałam wyżej, jestem z Eweliną od początku jej drogi pisarskiej i śmiem uważać, że jej kunszt pisarski stale się poprawia. Jestem pewna, że każda kolejna książka będzie lepsza od poprzedniej.

Przy „Córce czarownicy” próbowałam zagłębić się w temat polowań na czarownice, ale jak tylko zaczynałam czytać, ogarniała mnie złość i niedowierzanie. Nie mogę zrozumieć, jak można być tak bezdusznym i nieludzkim. Nie mogę uwierzyć, jak ówcześni ludzie byli zacofani i podatni na sugestie osób wysoko postawionych. Wystarczyło, żeby jeden mężczyzna wskazał palcem na kobietę i krzyknął, że jest czarownicą, a tak się działo. Nagle mądra, ciepła i inteligentna kobieta zaczynała cierpieć katusze, by ostatecznie zginąć w ogniu lub wodzie. Dlaczego? Bo potrafiła kochać? Wczuwać się w drugiego człowieka? Bo potrafiła czerpać z natury, która nas otacza? Nie mam odpowiedzi na te pytania, ale faktem jest, że wówczas ginęły niewinne kobiety.

Bardzo ważnym elementem tej książki jest siła kobieca. Ewelina pokazuje ją nie jako coś nadludzkiego, lecz jako niezłomną energię przekazywaną z pokolenia na pokolenie – energię, która przetrwa wszystko: stosy, oskarżenia, wojnę, strach i totalitarne systemy.

Symbolem tej niezłomnej mocy kobiet jest mała perła przekazywana z pokolenia na pokolenie. Wędruje ona od kobiety do kobiety, stając się niemym świadkiem ich cierpienia oraz kobiecej solidarności.

„Córka czarownicy” to poruszająca historia o kobiecej solidarności silniejszej niż strach, o pamięci, która przetrwa wojnę i ogień, oraz o dziedzictwie, które świeci nawet w najciemniejszych czasach.

Bo prawdziwej magii nie znajdziemy w zaklęciach. Jest ona zaklęta w odwadze i sile kobiet, które nie pozwalają się stłamsić i zgasić.

Polecam serdecznie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Jak myślisz, co wspólnego mają ze sobą nazi*ści, II wojna światowa, procesy czarownic i ...perła? Jeśli stwierdzisz, że nic to nawet nie wiesz jak bardzo się mylisz. Ja w każdym bądź razie tego sekretu Ci nie zdradzę, bo jest on ukryty na kartach najnowszej książki Eweliny Klimko.

Książki tak fascynującej i zaskakującej zarazem, że ja ją przeczytałam niemal jednym tchem. A wierz mi, jeśli historię czytam szybko, niemal przy jednym posiedzeniu to książka ta musi być świetna.

W tym przypadku stało się tak, nie tylko za sprawą lekkiego stylu autorki, ale przede wszystkim fabuły. Tutaj przygoda i niesamowite wydarzenia, mieszają się z magią, tajemnicami ( sekretny zegar), artefaktami, książkami. Czyż nie brzmi to zachęcajaco? A dwie linie czasowe: II wojna światowa i druga, w której czasy, gdy kobieta znające się na ziołolecznictwe palone były na stosie sprawiają, że jest to wysoce intrygująca fabuła. W czasie lektury powieści niejednokrotnie zaskoczy Cię to jak bardzo, choć odległe w czasie, były te okresy sobie bliskie. Może przez ludzką chciwość, może przez przemoc, a może przez coś jeszcze co Ty odkryjesz na kartach powieści.

Ta książka, to nie tylko fascynująca, mała lekcja historii. To opowieść o kobiecej sile i niezłomności ducha. O walce o prawdę i o życie.

I do tego perła. Znany nam symbol łez, nieszczęścia. W tej powieści jest czymś więcej. Jest nie tylko symbolem ślepego pożądania. Artefaktu, za który niektórzy są gotowi zabić. Jest odpowiedzią na pytanie, zagadką, którą czytelnik odkryje dopiero wtedy, gdy odda się lekturze. Czy podejmie się tego wyzwania to już zależy od niego? A Ty jesteś gotowy/ gotowa odkryć tajemnicę białej perły?

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

(...) Cztery kobiety, Margareta i Maria Józefa oraz Ewa i Greta, które dzielą wieki, połączyło miejsce. Pałac w Sławie. To właśnie tutaj rozpoczyna się historia mająca wykazać siłę kobiet, odwagę w walce o głos i prawdę. Historia, która toczy się z pokolenia na pokolenie, próbując niszczyć strachem, który jednak nie ma szans w starciu z przyjaźnią i kobiecą lojalnością...

"Córka czarownicy" to niesamowicie poruszająca opowieść od której ciężko się oderwać. Jest ona niczym głos kobiet, które przez wieki głosu nie miały, a gdy któraś wykazała się odwagą, by wiedzieć więcej, widzieć wyraźniej, myśleć samodzielnie, uznawano ją za zło, jakie trzeba zdusić w zarodku.

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, więc podejrzewałam, że to będzie emocjonująca historia, chwytająca za serce. I nie zawiodłam się, a wręcz uważam, że ta powieść jest najlepszą, jaka do tej pory wyszła z pod pióra Eweliny Klimko. Ależ mnie ta książka wciągnęła, ogromnie przeżywałam losy Margarety i później drogę Ewy i Grety, którą przeszły, by w końcu odkryć sekrety, jakie skrywa stary pałac i nazistowskie plany. Momentami napięcie aż wwiercało mi się pod skórę i do umysłu. Autorka potrafi stworzyć fascynującą i intrygującą fabułę, która żyje w czytelniku i przywołać echo minionych czasów. Dwupoziomowa konstrukcja powieści, gdzie śledzimy przeszłość naprzemiennie z teraźniejszością, w której żyją Ewa i Greta, z historią w tle, realnymi postaciami jak choćby Himmler, tworzy przepis na samoczytającą się lekturę.

Powstało już wiele książek, gdzie przewodnim tematem jest siła kobiet, ale nie każda z nich potrafi tak doskonale oddać stan faktyczny, bez udziwnień czy wymyślania na siłę. Bardzo dobrze, niemalże z lekkością czyta się tę przejmującą opowieść, choć nie jest ona słodką historyjką. Tu mrok przeplata się ze światłem, miłość z nienawiścią, odwaga ze strachem.

Ogromnie polecam !!!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Istnieją historie, które nie tylko opowiadają o przeszłości, ale zdają się oddychać wraz z czytelnikiem. „Córka czarownicy” Eweliny Klimko to właśnie taka lektura - gęsta od emocji, duszna od zapachu ziół i starych pergaminów, a jednocześnie niosąca ze sobą niezwykłe, kobiece światło. Rzadko trafiam na pozycje, które tak harmonijnie łączą brutalność faktów historycznych z niemal mistyczną aurą symbolizmu.

Autorka zabiera nas w podróż przez dwie, boleśnie doświadczone przez historię płaszczyzny czasowe: mroczny wiek XVIII, naznaczony polowaniami na czarownice, oraz rok 1943, w którym świat drży pod butem nazizmu. To nie jest jednak zwykły podział narracyjny. Klimko operuje czasem z precyzją zegarmistrza (warto tu zwrócić uwagę na motyw starego zegara!), sprawiając, że granica między wiekami zaciera się, a losy Margarety, Marii Józefy, Ewy i Grety stają się jedną, wspólną pieśnią o przetrwaniu.

Największym atutem tej powieści jest jej warstwa symboliczna. Perła, która wędruje przez dłonie bohaterek, nie jest jedynie drogocennym przedmiotem. To nośnik pamięci, talizman odwagi i dowód na to, że prawdziwa potęga nie drzemie w magicznych zaklęciach, lecz w mądrym sercu i niezłomnej lojalności. Klimko redefiniuje pojęcie „czarownicy” - w jej ujęciu to kobieta „wiedząca”, ta, która widzi więcej, rozumie naturę i ma odwagę myśleć samodzielnie w świecie, który za taką postawę karze stosem lub celą.

Pod względem stylistyki autorka zachwyca plastycznością opisu. Czytając, niemal czuje się chłód więziennych murów i słyszy echo kroków w pałacowych korytarzach Sławy. Język jest emocjonalny, momentami wręcz poetycki, co pozwala wniknąć głęboko w psychikę bohaterek. To one są sercem tej książki - autentyczne w swoim strachu, a zarazem inspirujące w swej sile.

Jeśli miałabym wskazać słabsze strony, dla niektórych czytelników tempo narracji w częściach refleksyjnych może wydawać się nieco wolniejsze, a ładunek emocjonalny chwilami staje się wręcz przytłaczający. Jednak to właśnie ten ciężar gatunkowy sprawia, że „Córka czarownicy” zostaje pod skórą długo po przewróceniu ostatniej strony.

''Córka czarownicy'' to manifest kobiecej solidarności, która potrafi przetrwać nawet najbardziej nieludzkie systemy - od inkwizycji po projekt H-Sonderkommando Himmlera.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

“Jeśli nie dziś, to może jutro. Ktoś w końcu usłyszy głos kobiet, czarownic i ich córek”.

Historia kobiet żyjących w odległych od siebie czasach, a jednak zadziwiająco sobie bliskich w tym, co czują, czego doświadczają i o co muszą walczyć. Dwa światy: mroczny czas polowań na czarownice i brutalna rzeczywistość II wojny światowej. Margareta i jej matka żyją w XVII wieku w nieustającym lęku, gdzie każde odstępstwo od normy może stać się wyrokiem. Polowanie na czarownice trwa w najlepsze. W 1944 roku Ewa i Greta zostają wplątane w nazistowski projekt i odkrywają, że historia nieustannie zatacza koło, zmieniają się jedynie kostiumy i narzędzia przemocy.

Powieść wielowymiarowa i wnikliwa, prowadzona spokojnym, wyważonym rytmem, który wybrzmiewa emocjami. Dwie linie czasowe, dwie epoki, dwa losy, i jedna spójna, przejmująca opowieść o kobietach. Styl autorki zachwyca naturalnością i subtelnym pięknem, momentami nabiera niemal poetyckiego tonu. Bohaterki, choć osadzone w różnych rzeczywistościach, mierzą się z podobnym doświadczeniem. Niezrozumieniem, niesprawiedliwością i próbą odebrania im głosu. Są wyraziste, pełne sprzeczności, bardzo ludzkie. W każdej z nich tli się coś niezłomnego, upór, odwaga i siła, która nie pozwala się złamać. Ewelina Klimko z czułością i uwagą ukazuje ich emocje, sprawiając, że niemal idziemy obok nich, przez ich kręte życiowe ścieżki.

Przejmująca powieść, w której autorka prowadzi nas przez mroczne czasy procesów o czary, świat pełen konwenansów i ograniczeń, aż po brutalną rzeczywistość II wojny światowej. To opowieść gęsta od emocji, pełna symboli i niedopowiedzeń, w której historyczna surowość splata się z niemal mistycznym nastrojem. Pisarka wyraźnie pokazuje mechanizmy wykluczenia i to, jak łatwo kobiecość, niezależność czy wiedza mogą zostać uznane za „dowód winy”. To, co łączy bohaterki, to nie tylko więzy krwi czy kaprys losu, lecz przede wszystkim determinacja. Doświadczenie bycia „inną” w świecie, który tę inność próbuje nazwać zagrożeniem. Kobieca wrażliwość, intuicja, wiedza o naturze, zamiast być darem, stają się powodem oskarżeń. Strach, gniew i bezsilność mieszają się tu z cichą, upartą nadzieją. Szczególnie poruszające są fragmenty osadzone w realiach wojny, ciężkie, duszne od okrucieństwa i trudnych wyborów.

Opowieść, która przypomina, jak często kobiecy głos spychano na margines. Jak łatwo było go zagłuszyć, zignorować, uznać za mniej istotny. A jednak przetrwał. W pamięci, w doświadczeniu, w odwadze przekazywanej z pokolenia na pokolenie.

Piękna, poruszająca i wyjątkowa historia. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :) 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Córka czarownicy" autorstwa Ewelina Klimko, wydana przez Wydawnictwo Skarpa Warszawska, to powieść, w której poznajemy Margaretę -- kobietę żyjącą w czasach, gdy wiedza zielarska była uznawana za czary. Umiejętności zdobyła od swojej matki i wykorzystywała je, by pomagać chorym. Jednak czy ta wiedza może doprowadzić ją na stos? Maria Józefa, arystokratka walcząca o prawa kobiet, jest silnie związana z Margaretą, która w dzieciństwie uratowała jej życie. Jako jedyna postanawia zabrać głos. Czy uda jej się ocalić inną arystokratkę oskarżoną o bycie czarownicą? Ewa i Greta to z kolei dwie kobiety połączone przyjaźnią. Obie biorą udział w nazistowskim projekcie mającym na celu tropienie i odkrywanie tajemnic czarownic. Dokąd zaprowadzi je podążanie śladami Margarety i Marii? Przez książkę dosłownie przepłynęłam, ponieważ trudno ją odłożyć. Z każdą stroną coraz bardziej wciąga historia czterech kobiet. Jak na tamte czasy bohaterki wyróżniają się ogromną siłą, odwagą i determinacją w stawianiu czoła przeciwnościom losu. Mają własne zdanie i nie boją się go wyrażać, choć w tamtych czasach nie spotykało się to z przychylnością otoczenia. Każda z nich walczy o lepszą przyszłość -- zarówno dla siebie, jak i dla innych kobiet -- na swój własny sposób. W książce dzieje się naprawdę dużo, a dodatkowym atutem są dwie linie czasowe -- przeszłość i przyszłość. Dzięki temu możemy lepiej poznać bohaterki i jeszcze mocniej zagłębić się w historię Margarety oraz Marii Józefy. Zakończenie idealnie dopełnia całość, a wszystkie tajemnice przeszłości zostają ujawnione. ,,Córka czarownicy" to opowieść o sile kobiet, determinacji, przyjaźni oraz walce o lepsze jutro. Polecam! ?

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

To powieść, która wciąga od pierwszych stron, fabuła prowadzi przez dwie linie czasowe: XVII wiek oraz II wojny światowej. Dzielą je stulecia, łączą kobiety, które muszą walczyć o życie, prawdę i własną tożsamość.

W XVII wieku pewien mężczyzna ,,znajduje" nad rzeką rzeczną perłę. Daje ją ukochanej, ale szybko okazuje się, że perła przyciąga nie tylko zachwyt, lecz także zazdrość i nieszczęście... Wkrótce mężczyzna ginie, a kobieta rodzi córkę, dziewczynka otrzymuje imię Margareta, czyli ,,perła". To imię ma być błogosławieństwem, pamiątką po cudownym znalezisku. Dziewczynka jest Perła dla swojej matki, która ją kocha bezgranicznie. Jednak życie kobiet w tej historii nie jest spokojne ani bezpieczne..

Prawdziwy dramat zaczyna się, gdy nastoletnia Margareta zostaje oskarżona o zatrucie piwa w karczmie, w której pracuje. Ale nie zwykłe zatrucie ludzie wierzą, że to zaczarowanie, celowe działanie czarownicy. Margareta nawet nie rozumie, w co została wplątana, bo przecież nie zna żadnych czarów. Jednak w czasach strachu i przesądów prawda nie ma znaczenia wystarczy podejrzenie, zawistne słowo a tłum już domaga się kary. Jej matka, trzydziestosiedmioletnia kobieta po przejściach, podejmuje desperacką decyzję..

W tym momencie książka pokazuje swoją najmocniejszą stronę: emocje, napięcie i bezsilność wobec systemu, który został zbudowany na nienawiści i ludzkiej zawiści. Czy proces czarownic raz uruchomiony, nie zatrzymuje się już nigdy?

Druga linia przenosi nas do czasów wojny. Poznajemy Ewę archiwistkę, pół Polkę i pół Niemkę, zmuszoną do podpisania listy Volksdeutsch.Choć czuje się Polką, zostaje wciągnięta w niebezpieczny świat nazistowskich wpływów.

Zostaje oddelegowana analizy akt o procesach czarownic... Wraz z Niemką Gretą trafia do dworku w Sławie, gdzie analizują stare akta i trafiają na dziennik, który opisuje losy Margarety. Od tej chwili zaczyna się wyścig: kto pierwszy dotrze do sekretu kobiecej mocy i artefaktu ukrywanego przez stulecia?

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Córka czarownicy" Ewelina Klimko to poruszająca powieść obyczajowo-historyczna, która splata losy kobiet żyjących w różnych epokach. Autorka prowadzi czytelnika od czasów procesów o czary aż po dramatyczne wydarzenia XX wieku, tworząc historię o dziedzictwie, pamięci i sile przetrwania.

 

Konstrukcja książki opiera się na kilku równoległych wątkach, które początkowo wydają się odrębne, lecz z czasem zaczynają się przenikać. Ten zabieg nadaje powieści głębi, ale wymaga od czytelnika skupienia. Największą siłą tej historii są bohaterki - wyraziste, emocjonalne i wiarygodne. Każda z nich stawia czoła niesprawiedliwości swoich czasów, co tworzy uniwersalny obraz kobiecej walki o godność i niezależność oraz tego że posiadamy w sobie wielką moc która w nas drzemie.

 

Styl autorki jest niezwykle emocjonalny i obrazowy. Klimko koncentruje się przede wszystkim na wewnętrznych przeżyciach postaci, co pozwala czytelnikowi łatwo wczuć się w ich sytuację. Zdarza się jednak, że narracja staje się nieco zbyt patetyczna, a tempo opowieści zwalnia, szczególnie w bardziej refleksyjnych fragmentach.

 

Na uwagę zasługuje także warstwa symboliczna - motyw dziedzictwa i pamięci przewija się przez całą powieść, nadając jej dodatkowego znaczenia. To nie tylko historia konkretnych bohaterów, ale także opowieść o tym, jak przeszłość wpływa na kolejne pokolenia.

 

,,Córka czarownicy" to książka dla czytelników, którzy cenią wielowątkowe historie, silne kobiece postacie oraz bogate tło historyczne. Nie jest to lekka lektura na jeden wieczór, lecz raczej opowieść, którą warto czytać powoli, dając sobie czas na refleksję.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Ewelina Klimko oddała w ręce czytelników powieść niezwykłą! Poruszającą, przejmującą, wzruszającą. Opowieść, która łączy w sobie tysiące historii, kobiety, których nie zdołał złamać ani ogień, ani okrucieństwo wojny i jedną perłę... Kiedy zobaczyłam zapowiedź tej książki wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Dziś, świeżo po lekturze, trwając w bezgranicznym zachwycie mogę powiedzieć, że ,,Córka czarownicy" nie jest tylko zwykłą powieścią. To treść, która pulsuje emocjami, odsłania tajemnice skrywane przez wieki, a przede wszystkim udowadnia, że prawdziwej siły nie da się uciszyć. ,,Córka czarownicy" wciąga i intryguje już od pierwszych stron. Autorka z niezwykłą precyzją splata losy kobiet, żyjących w różnych epokach, tworząc niemalże mistyczną, wielowymiarową opowieść o odwadze, sile i pamięci. Duże znaczenie w powieści odgrywa motyw perły. Jest ona czymś znacznie głębszym, niż tylko symbolem. Stanowi ona raczej rodzaj nośnika tajemnic przekazywanych przez wieki. To również świadek historii i talizman emocji, które przetrwały przez stulecia. Od barbarzyńskich czasów procesów o czary, przez domostwa arystokracji, aż po brutalną rzeczywistość II wojny światowej. Autorka prowadzi czytelnika ścieżkami bohaterek, które mimo przemocy, strachu, niesprawiedliwości, oskarżeń, nie tracą swojej siły i swojego głosu. Bohaterki w powieści Eweliny Klimko, to kobiety głęboko poruszające, autentyczne i silne. Każda z nich boryka się z własnym dramatem, każda jest inna. Wszystkie jednak łączy coś więcej niż historia czy przeznaczenie. To niezwykła i niezłomna kobieca siła. Coś niemalże niepojętego. Coś czego nie da się zniszczyć. Ewelina Klimko sprawnie buduje napięcie, kreśląc przed oczami czytelnika świat pełen trudnych wyborów i tajemnic. Stawia czytelnikowi również trudne pytania, dotyczące odwagi, lojalności i prawdy. ,,Córka czarownicy" to bardzo dobra powieść historyczna, która całą swoją wymową manifestuje kobiecą siłę, lojalność i solidarność. Autorka w bardzo poruszający sposób dowodzi, że nawet w najciemniejszych momentach życia, istnieje światło, które może być ukryte w czymś zupełnie niepozornym. Ewelina Klimko zachwyca klimatem powieści, atmosferą i emocjonalną głębią. Jeżeli szukacie książki angażującej, intrygującej i refleksyjnej, ,,Córka czarownicy" będzie idealnym wyborem.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)