Heart of Ice

„Uśmiecha się krzywo, ale wygląda to bardziej, jakby dzikie zwierzę szczerzyło kły. Mroczny, połyskujący wzrok sprawia, że po kręgosłupie przepływa mi prąd”.

Gabriel mieszka w swojej rezydencji na szczycie góry niczym filmowy Grinch. I tak postrzegany jest przez ludzi z miasteczka mieszkających u podnóża. Powiadają, że jego serce jest skute lodem. Propozycja pracy u Gabriela jest dla Heidi szansą na rozpoczęcie nowego etapu w życiu. Tak naprawdę dziewczyna nie wie, na co się pisze.

Co takiego skrywa tajemniczy bohater? I jaką rolę w tym wszystkim ma odgrywać Heidi?

Książki Iwonki znam i bardzo lubię, więc gdy tylko pojawiła się zapowiedź nowej historii, to wiedziałam, że muszę ją poznać.

Znam już mniej więcej styl pisania autorki, ale tego, co tu otrzymałam, to się nie spodziewałam. Droga autorko nie znałam Cię od tej strony, oczywiście w pozytywnym znaczeniu. Jestem oczarowana historią Gabriela i to zdecydowanie moja ulubiona książka od Ciebie.

Nasz główny bohater to człowiek tajemniczy i trochę dziwny, a jednocześnie seksowny i bardzo pociągający. Od pierwszej sceny przyciąga uwagę, chciałam jak najszybciej poznać wszystkie jego sekrety. Prawda okazała się zgoła inna, niż myślałam. Pozwoliła jednak spojrzeć na wiele spraw z innej perspektywy.

„Wróciły nocne koszmary i to w jeszcze gorszej formie. Ciemność, która mnie w nich pochłania, jest cięższa i bardziej upiorna. Mrok jest gęsty i lepki niczym smoła; oblepia mnie i utrudnia każdy ruch”.

Obawy Heidi oraz to, co przeżywała, w związku ze znamieniem na twarzy były takie realne i rzeczywiste, że zrobiło mi się jej żal. Przeżywałam wszystko wraz z nią bardzo emocjonalne. Wczułam się na całego.

W historii otrzymujemy dużo barwnych postaci. Najbardziej jednak w pamięć zapadł mi lokaj Reinfield. Ten siedemdziesięcioletni facet wielokrotnie wywoływał uśmiech na mojej twarzy. Do tej pory jak sobie przypomnę niektóre sytuacje, to śmieje się w duchu.

Książkę czyta się w trybie ekspresowym. Przy jej lekturze nie obchodzi nas nic poza przygodami Heidi i Gabriela. Tak się wciągnęłam, że nie spostrzegłam, a byłam na końcu już. Nie mogłam się oderwać, choć na chwilę.

Zakończenie wycisnęło ze mnie kilka łez. Już dłuższy czas nie wzruszyłam się na końcówce czytanej historii.

Tym bardziej czekam z niecierpliwością na kolejny tom o losach Hansa i Corinne.

Jeszcze raz witam wszystkich bardzo serdecznie w 2026 roku! Od jakiej książki zaczęliście czytelniczy nowy rok? Ja tym razem postanowiłam rozpocząć od lektury ,,Heart of Ice", czyli pierwszej części cyklu ,,Miłość w Alpach" autorstwa Iwony Jaworskiej.

Wspomniana książka trafiła do mnie w ramach BookToura organizowanego przez @jpryczek. Do zabawy zgłosiłam się jeszcze w poprzednim roku, jednak przesyłka dotarła do mnie dopiero trzydziestego grudnia, więc stwierdziłam, że lektura będzie idealna na wejście w nowy rok! Czy tak faktycznie było? Już spieszę z wyjaśnieniem.

Głównymi bohaterami historii są fizjoterapeutka Heidi Seiler i biznesmen Gabriel Hartmann. Ona kocha swoją pracę, jednak stroni od ludzi z powodu naczyniaka płaskiego, który znajduje się na jej policzku. Natomiast on najczęściej ukrywa się przed ludźmi w swojej posiadłości w Schwarzzimmer. Jak więc tej dwójce udało się poznać?

Odpowiedź jest bardzo prosta. Gabriel potrzebował pomocy fizjoterapeuty, więc po jednej krótkiej wizycie w gabinecie, w którym pracuje Heidi, postanowił zaproponować jej pracę. Jednak by ją podjąć, dziewczyna musi przenieść się do miejscowości, w której mieszka Hartmann. Czy ją przyjmie? Po odpowiedź na to pytanie odsyłam was do lektury.

Muszę przyznać, że początek serii był dla mnie ciężki. Z początku nie mogłam w ogóle wciągnąć się w historię, a dodatkowo miałam głównego bohatera za stalkera i lekkiego psychopatę, więc zdecydowanie nie pomogło mi to w przekonaniu się do jego postaci. Jednak kiedy pewne kwestie zaczęły się powoli wyjaśniać, poczułam do niego nić sympatii i wreszcie zaczęłam rozumieć jego postępowanie, chociaż co do jego zdrowia psychicznego w dalszym ciągu mam mieszane uczucia.

Nie do końca polubiłam też główną bohaterkę -- w mojej ocenie była zbyt naiwna i brakowało jej trochę instynktu samozachowawczego. Jednak bardzo polubiłam lokaja Hartmanna, Gerdę i przyjaciela Heidi -- Petera. Myślę, że bez nich i bez mieszkańców urokliwego Schwarzzimmer bardzo trudno byłoby mi przetrwać tę lekturę.

Niemniej jednak postacie drugoplanowe dały mi nadzieję na to, że kolejne tomy będą lepsze, więc czym prędzej zabieram się za ich lekturę.