Isola

47/52/2026
"Isola" Allegra Goodman @Literackie #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #Margueritedelarocque

W imię przetrwania

"Isola" to powieść inspirowana postacią XVI - wiecznej arystokratki Marguerite de la Rocque de Roberval. Do czasów współczesnych zachowały się dwa opisy jej cierpień. Pierwszą wersję poznajemy ze zbioru opowiadań Heptameron pióra królowej Małgorzaty z Nawarry, a drugą z Kosmografii uniwersalnej księdza André Theveta. Swoją powieść Allegra Goodman opiera właśnie na tej drugiej wersji.

Wraz z główną bohaterką odbywamy długą podróż, od samotnego, pozbawionego rodzicielskiej opieki i miłości życia w dzieciństwie, gdzie jedyną ostoją była jej niania Damienne, a później także Claire i jej matka Madame D'Artois, pod kuratelą bezwzględnego opiekuna, jej kuzyna Robervala, po trudną drogę utraty majątku i ziem, przez pobyt w domu opiekuna, aż po podróż statkami do Nowego Świata, a na koniec na bezludną wyspę, na której zostaje porzucona przez wzgląd na miłość.

Obserwujemy zmagania bohaterki, która odarta ze wszystkiego, nie poddaje się, upada, ale zawsze wstaje. Przyjdzie jej zmierzyć się z porzuceniem na pewną śmierć na wyspie na końcu świata, ze stratą najbliższych, ukochanych osób, z żałobą, żalem, gniewem, smutkiem, samotnością, z watpliwościami w wiarę w Boga i jego opiekę, będzie musiała porzucić dawną siebie i stać się nową, twardszą wersją Marguerite w imię przetrwania. A ta walka nie zakończy się na wyspie...

"Isola" to przejmująca historia o silę kobiety, której dzięki uporowi, wierze w Boga, dzięki miłości bliskich jej osób, mimo wielu złamań, jak drzewo, które traci gałęzie podczas burzy, ale nie łamie się i nie upada, jak statek, który wychodzi obronną ręką z mocy sztormu panującego na morzu, jak słońce, które wychodzi zawsze po deszczu, udaje się przetrwać i w imię przetrwania żyć dalej i nie poddać się nawet na ostatnim odcinku swojej wędrówki i ostatecznie zwycięża, choć to zwycięstwo ma gorzko - słodki smak.
Piękna i poruszająca lektura, z całego serca polecam Wam jej lekturę. Postać Marguerite to przykład kobiety, który warto zapamiętać, bo udowadnia jak wiele kobiety są w stanie znieść, wycierpieć i ile w sobie siły skrywają, nie tylko fizycznej, ale przede wszystkim tej psychicznej.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Literackie. 

Jeśli siła jest kobietą, to Marguerite jest wyciągiem z siły, zawiera zabójczą mieszankę odwagi, determinacji, wiary i do tego żyjąca. Ta historia powstała na kanwie prawdziwych wydarzeń, a to czyni całość jeszcze bardziej fascynującą.

Można zachwycać się siłą słowa, lekkością przekazu. Tym jak zgrabnie udaje się autorce kreślić zdarzenia, wciągać w głębiny mroku i plątać emocjami, dawkując je z ogromną siłą. Jednak to wszystko jest podkładem do tego by pokazać, przypomnieć losy pewnej kobiety.

Nie znałam wcześniej Marguerite, natomiast cieszy mnie, że miałam możliwość ją poznać. Takie kobiety dodają sił i pokazują, że nie ma rzeczy niemożliwych. Jedyne co nas ogranicza to my sami.

Jest to ponoć jedna z najważniejszych książek 2025 roku, a ja mogę się pod tym podpisać. Powieść nie tylko wyjątkowa w formie, ale i w przekazie. Porywająca od pierwszych stron i niosąca po spienionych wodach miłości, obojętności, bólu, straty i nadziei.

Potrafi zagrać na wielu emocjach, uzależnić od kolejnej strony.

Polecam bo #wartojakpieron ?