Isola

Miałam na tę książkę chrapkę, kiedy tylko zobaczyłam zapowiedź. Miała być porywająca, zachwycająca. Nie była. Nie porwała ani nie zachwyciła, choć widzę, że innych czytelników zachwyca.
Nie umiem ocenić, ile wątków jest w tej opowieści opartych na faktach, mam wrażenie, że niewiele, niektóre fragmenty są tak absurdalne, że wywoływały zażenowanie.
Byłam pewna, że opowieść o kobiecie z wyższych sfer, porzuconej na bezludnej wyspie, to będzie coś dla mnie. W tym temacie zdecydowanie wolę "Robinsona Crusoe".

„Isola” autorstwa Allegry Goodman to powieść, która nie krzyczy, ona powoli zapada się w czytelnika. To historia oparta na losach Marguerite de la Rocque de Roberval, ale opowiedziana w sposób, który sprawia, że przestaje być tylko rekonstrukcją przeszłości, a staje się przejmująco aktualną opowieścią o kobiecej sile, ograniczeniach i cenie wolności.

Już od pierwszych stron wyczuwa się napięcie między tym, kim Marguerite powinna być, a tym, kim pozwala jej być świat. Dziedziczka ogromnego majątku, wychowana w poczuciu przynależności do wyższej warstwy społecznej, bardzo szybko zostaje tej iluzji pozbawiona. Jej życie zamiast stabilności oferuje zależność, decyzje podejmowane ponad jej głową i rzeczywistość, w której jako kobieta ma niewiele do powiedzenia. Ten kontrast jest jednym z najmocniejszych elementów książki.

Punktem przełomowym jest podróż do Nowego Świata, czyli moment, w którym historia z opowieści obyczajowej przechodzi w dramat przetrwania. Relacja miłosna, która miała być dla bohaterki ucieczką, staje się przyczyną jej upadku. Oskarżenie, zdrada i porzucenie na bezludnej wyspie zmieniają wszystko, a opowieść staje się historią człowieka pozbawionego niemal wszystkiego.

Najbardziej poruszające jest to, jak autorka prowadzi motyw przetrwania. Nie ma tu spektakularnych scen ani przesadnego dramatyzmu. Jest chłód, głód, samotność i cisza, która potrafi być głośniejsza niż krzyk. Autorka skupia się na codzienności, drobnych decyzjach, strachu i nadziei, dzięki czemu historia Marguerite wydaje się niezwykle autentyczna.

Czytając, czułam ogromną frustrację i bezsilność wobec tego, jak często inni decydują za Marguerite i jak łatwo odbiera się jej sprawczość. Były momenty pełne złości, zwłaszcza gdy spotykała ją niesprawiedliwość. Z czasem jednak te emocje ustępują miejsca napięciu i podziwowi, bo obserwowanie jej przemiany i walki o przetrwanie jest naprawdę poruszające. Najmocniej uderza poczucie samotności, nie tylko fizycznej, ale przede wszystkim wewnętrznej, kiedy człowiek zostaje sam ze swoim strachem i myślami. Nawet wątek wiary, obecny gdzieś w tle, wydaje się bardziej osobisty niż oczywisty.

Język powieści jest oszczędny, ale sugestywny, a obrazy, szczególnie te związane z wyspą, na długo zostają w głowie. „Isola” nie jest książką dla każdego, nie oferuje szybkiej akcji ani łatwych emocji, ale daje coś znacznie cenniejszego, doświadczenie historii, która zostaje pod skórą i trudno o niej zapomnieć.

Historia, która chwyta za gardło i nie puszcza 🖤

Kiedy sięgałam po tę książkę, nie spodziewałam się aż takiej emocjonalnej jazdy bez trzymanki. Atmosfera jest gęsta, niemal namacalna – od pierwszych stron czuć ten chłód, niepewność i izolację, która tytułem zdaje się krzyczeć. To nie jest lekka lektura na plażę, to opowieść, która wsiąka pod skórę.

Historia skupia się na grupie ludzi uwięzionych w ekstremalnych okolicznościach. Choć z pozoru mamy tu klasyczną opowieść o przetrwaniu, Allegra Goodman idzie o krok dalej. Autorka bada, co dzieje się z człowiekiem, gdy zostaje odcięty nie tylko od świata, ale też od własnych złudzeń. To książka o granicach wytrzymałości, ale przede wszystkim o tym, jak szybko cywilizowane fasadki opadają, gdy w grę wchodzi życie.

Nie ma tu postaci idealnych. Są złożeni, czasem irytujący, ale przez to przeraźliwie prawdziwi. Czujemy ich strach, nadzieję, ale i egoizm, który wybucha w kryzysie. Płakałam? Owszem. Złościłam się? Jeszcze jak! Autorka nie daje nam taryfy ulgowej – każe mierzyć się z trudnymi wyborami i ich konsekwencjami.

Książka Allegry Goodman jest zmysłowa, poetycka, ale nigdy nużąca. Tempo jest mistrzowsko wyważone – od spokojnych, budujących napięcie fragmentów, po sceny, przy których wstrzymujemy oddech. Czujemy się, jakbyśmy sami stali na tej wyspie, czuli wiatr i słoną wodę.

🎯 Dla kogo?
Dla czytelników, którzy kochają literaturę psychologiczną z mocnym klimatem. Jeśli lubicie „Rok 1984” Orwella w kontekście napięcia psychicznego, doceniacie „Igrzyska śmierci” za warstwę emocjonalną, a przede wszystkim – jeśli szukacie książki, która zostaje w głowie na długo po zamknięciu – to jest WASZA pozycja.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

,,Isola" Allegry Goodman to poruszająca historia o samotności, przetrwaniu i wewnętrznej sile, która ujawnia się dopiero w najtrudniejszych momentach.

Marguerite to młoda kobieta wychowana w dostatku - dziedziczka majątku, której przyszłość wydaje się jasno zaplanowana. Jednak bardzo szybko jej świat się rozpada. Traci bezpieczeństwo, zostaje zmuszona do podróży, a uczucie, które miało być dla niej ratunkiem, okazuje się zgubne. W efekcie trafia na bezludną wyspę, gdzie musi zmierzyć się z czymś znacznie trudniejszym niż samotność - z koniecznością przetrwania.

Ogromne wrażenie robi sposób, w jaki autorka opisuje tę przestrzeń. Wyspa nie jest tylko tłem wydarzeń - staje się niemal osobnym bohaterem. Wiatr, zimno, pustka i cisza tworzą świat surowy i obojętny, w którym każdy dzień to decyzja, czy walczyć dalej. Goodman pisze o tym bardzo powściągliwie, bez patosu, dzięki czemu wszystko wydaje się jeszcze bardziej prawdziwe i przejmujące.

Najmocniejszą stroną książki jest jednak portret Marguerite. Nie pozostaje ona jedynie ofiarą losu - z czasem zmienia się, dojrzewa, uczy się przetrwać. Jej siła rodzi się powoli, w codziennych wyborach i w akceptowaniu tego, czego nie może zmienić. Jest w tym coś bardzo ludzkiego i bliskiego.

Ważnym elementem tej historii jest także wiara - pokazana subtelnie, bez nachalności. To ona pomaga bohaterce odnaleźć sens i przetrwać w sytuacji, która wydaje się bez wyjścia.

,,Isola" to powieść cicha, ale głęboko rezonująca. Nie epatuje dramatyzmem, a mimo to zostaje z czytelnikiem na długo. To historia o przetrwaniu, ale też o dojrzewaniu, wierze i o tym, że nawet w najbardziej nieprzyjaznych warunkach człowiek potrafi odnaleźć w sobie siłę, o której wcześniej nie miał pojęcia.

47/52/2026
"Isola" Allegra Goodman @Literackie #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #Margueritedelarocque

W imię przetrwania

"Isola" to powieść inspirowana postacią XVI - wiecznej arystokratki Marguerite de la Rocque de Roberval. Do czasów współczesnych zachowały się dwa opisy jej cierpień. Pierwszą wersję poznajemy ze zbioru opowiadań Heptameron pióra królowej Małgorzaty z Nawarry, a drugą z Kosmografii uniwersalnej księdza André Theveta. Swoją powieść Allegra Goodman opiera właśnie na tej drugiej wersji.

Wraz z główną bohaterką odbywamy długą podróż, od samotnego, pozbawionego rodzicielskiej opieki i miłości życia w dzieciństwie, gdzie jedyną ostoją była jej niania Damienne, a później także Claire i jej matka Madame D'Artois, pod kuratelą bezwzględnego opiekuna, jej kuzyna Robervala, po trudną drogę utraty majątku i ziem, przez pobyt w domu opiekuna, aż po podróż statkami do Nowego Świata, a na koniec na bezludną wyspę, na której zostaje porzucona przez wzgląd na miłość.

Obserwujemy zmagania bohaterki, która odarta ze wszystkiego, nie poddaje się, upada, ale zawsze wstaje. Przyjdzie jej zmierzyć się z porzuceniem na pewną śmierć na wyspie na końcu świata, ze stratą najbliższych, ukochanych osób, z żałobą, żalem, gniewem, smutkiem, samotnością, z watpliwościami w wiarę w Boga i jego opiekę, będzie musiała porzucić dawną siebie i stać się nową, twardszą wersją Marguerite w imię przetrwania. A ta walka nie zakończy się na wyspie...

"Isola" to przejmująca historia o silę kobiety, której dzięki uporowi, wierze w Boga, dzięki miłości bliskich jej osób, mimo wielu złamań, jak drzewo, które traci gałęzie podczas burzy, ale nie łamie się i nie upada, jak statek, który wychodzi obronną ręką z mocy sztormu panującego na morzu, jak słońce, które wychodzi zawsze po deszczu, udaje się przetrwać i w imię przetrwania żyć dalej i nie poddać się nawet na ostatnim odcinku swojej wędrówki i ostatecznie zwycięża, choć to zwycięstwo ma gorzko - słodki smak.
Piękna i poruszająca lektura, z całego serca polecam Wam jej lekturę. Postać Marguerite to przykład kobiety, który warto zapamiętać, bo udowadnia jak wiele kobiety są w stanie znieść, wycierpieć i ile w sobie siły skrywają, nie tylko fizycznej, ale przede wszystkim tej psychicznej.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Literackie. 

Jeśli siła jest kobietą, to Marguerite jest wyciągiem z siły, zawiera zabójczą mieszankę odwagi, determinacji, wiary i do tego żyjąca. Ta historia powstała na kanwie prawdziwych wydarzeń, a to czyni całość jeszcze bardziej fascynującą.

Można zachwycać się siłą słowa, lekkością przekazu. Tym jak zgrabnie udaje się autorce kreślić zdarzenia, wciągać w głębiny mroku i plątać emocjami, dawkując je z ogromną siłą. Jednak to wszystko jest podkładem do tego by pokazać, przypomnieć losy pewnej kobiety.

Nie znałam wcześniej Marguerite, natomiast cieszy mnie, że miałam możliwość ją poznać. Takie kobiety dodają sił i pokazują, że nie ma rzeczy niemożliwych. Jedyne co nas ogranicza to my sami.

Jest to ponoć jedna z najważniejszych książek 2025 roku, a ja mogę się pod tym podpisać. Powieść nie tylko wyjątkowa w formie, ale i w przekazie. Porywająca od pierwszych stron i niosąca po spienionych wodach miłości, obojętności, bólu, straty i nadziei.

Potrafi zagrać na wielu emocjach, uzależnić od kolejnej strony.

Polecam bo #wartojakpieron ?