reklama

Ja, diablica

Wydawnictwo: W.A.B.
Data wydania: 2010-10-12
Kategoria: Fantasy/SF
ISBN: 9788374148245
Liczba stron: 416
Język oryginału: polski

Tom 1 cyklu Wiktoria Biankowska

Ocena: 5.08 (50 głosów)
Inne wydania:

Śmierć to dopiero początek. Dziwna prawda wynikająca z najnowszej powieści niezwykle utalentowanej pisarki młodego pokolenia - Katarzyny Bereniki Miszczuk. Gdy dwudziestoletnia Wiktoria zostaje zamordowana, zaczyna nowe życie. Dosłownie. Trafia do piekielnego Los Diablos, gdzie dostaje intratną posadę diablicy. Jej zadaniem jest targowanie się o dusze zmarłych, czyli potencjalnych nowych obywateli Piekła. Jednak Wiktoria nie potrafi pogodzić się ze swoją przedwczesną śmiercią, dlatego ciągle wraca na ziemię. Postanawia też zawalczyć o miłość swojego życia i... wybrać między przystojnym diabłem Belethem a śmiertelnikiem Piotrem. Ja, diablica to wybuchowa mieszanka dwóch rzeczywistości - ziemskiej i piekielnej; to również korowód barwnych postaci, takich jak neurotyczna Śmierć, narcystyczna Kleopatra (tak, TA Kleopatra) czy diaboliczny Azazel, którego plan przewiduje zdobycie władzy nad całym światem piekielno-niebiańskim. Pisarka umiejętnie korzysta z dobrze znanych, popkulturowych tematów, odświeża je i bawi się nimi. Łącząc najlepsze cechy romansu, kryminału i powieści fantasy, stworzyła pełną humoru i - mimo kontrowersyjnego tematu śmierci - delikatnie zmysłową książkę.

Temat śmierci podany na pięknie przystrojonym talerzu, udekorowany zmysłowością, romansem, humorem, zagadką i żądzą władzy. www.stacjakultura.pl

Ja, Wiktoria Biankowska (zwana dalej Potępioną), zgadzam się przez kolejne 66 lat służyć Lucyferowi i całej Niższej Arkadii na stanowisku Diablicy. - Przysięgam lojalność w pozyskiwaniu dusz i skuteczność w namawianiu, kuszeniu, przekonywaniu i okłamywaniu śmiertelników. - Obiecuję nie nadużywać mocy piekielnych na własne potrzeby ani nie podejmować prób zdobycia władzy nad światem. - Na ziemię będę wracać tylko i wyłącznie w celach służbowych, nigdy prywatnych. - W czasie targów o dusze zobowiązuję się do kulturalnego zachowania wobec aniołów, co obejmuje: wystrzeganie się kłótni, wyzwisk, nieprzyzwoitych uwag na temat anielskiego stroju, wszelkich prób przekupstwa, uwodzenia, rękoczynów. - Po zakwaterowaniu w przydzielonej rezydencji w Los Diablos obiecuję zapoznać się gruntownie z Regulaminem Piekła (tomy I-VI). - Zgadzam się na wykorzystanie moich danych osobowych w najnowszym wydaniu Przewodnika po Niższej Arkadii.

Katarzyna Berenika Miszczuk (ur. 1988) – studentka kierunku lekarskiego na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym. Wilka (2006), swoją debiutancką powieść, napisała w wieku piętnastu lat, a wydała trzy lata później. Została za nią nominowana do Nagrody Nautilus, będącej corocznym plebiscytem czytelników na najlepszy polski fantastyczny utwór literacki. W roku 2009 ukazała się kontynuacja tej książki – Wilczyca. Ja, diablica to najnowsza powieść Miszczuk. Autorka pracuje obecnie nad jej dalszym ciągiem.

Zapraszamy na profil Wiktorii Biankowskiej, bohaterki książki, na Facebooku:

na profil książki:

oraz na blog:

Kup książkę Ja, diablica

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Ja, diablica

Pamiętam, że już kilka lat temu w oko wpadły mi książki Katarzyny Bereniki Miszczuk z serii o Wiktorii Biankowskiej. Kiedy dowiedziałam się, że wydawane będzie wznowienie serii, bardzo się ucieszyłam. Ładna oprawa graficzna, możliwość zdobycia tych książek nie za miliony monet... Czego chcieć więcej? Za mną lektura właśnie pierwszego tomu. Jak myślicie, Ja, diablica przypadła mi do gustu?


Życie studentki jest naprawdę fajne, chyba że przypadkowo ktoś postanowi odebrać Ci życie, a ty trafisz do piekła. Tak skończyła Wiktoria Biankowska, dla której pobyt w zaświatach okazał się ciekawym doświadczeniem (szkoda, że już nie tym życiowym...). Dziewczyna uczy się w Piekle wszystkiego, co prawdziwa Diablica wiedzieć powinna, a pomagać jej w tym ma piekielnie (dosłownie) przystojny Beleth. Sprawy jednak zaczynają się komplikować: znudzony diabły chcą wywołać rewolucję, a Wiktoria wraca na ziemię, by rozwiązać zagadkę swojej śmierci. A to wszystko dopiero początek...


Główna bohaterka, czyli Wiktoria właśnie, to młoda kobieta chcąca korzystać ze swojego młodego życia i uroków bycia studentką. Wiem, że nie wszystkich czytelników ta postać zachwyca, jednak mnie ona bardzo przypadła do gustu – choć nie obyło się bez momentów mojej irytacji, wywołanych jej zachowaniem. Mimo wszystko Wiktoria zdobyła moją sympatię i uważam ją za ciekawie wykreowaną postać.


Autorka w sposób niezwykle interesujący i wciągający przedstawiła wizję Piekła, które z miejsca pochłoniętego przez ogień stało się stolicą wiecznego szczęścia, imprez i świetnej zabawy. Oczywiście jest to trochę wyidealizowana wizja tego świata, lecz nie ulega wątpliwości, że jest ona naprawdę ciekawa. Postawienie Beletha na drodze głównej bohaterki było udanym krokiem, choć bywały chwile, gdy i ta postać doprowadzała mnie do szewskiej pasji. Jego pewność siebie, przesadne przekonanie o tym, że może mieć on wszystko i wszystkie kobiety, nie przypadła mi do gustu, ale niewątpliwie nadała książce charakteru.


Pióro Katarzyny Bereniki Miszczuk bardzo lubię i przy lekturze tej pozycji tylko utwierdziłam się w tym przekonaniu. Historia Wiktorii bardzo mnie wciągnęła, a książkę czytało mi się niezwykle przyjemnie, lekko i szybko. Bywały również zwroty akcji, które dosłownie mnie zszokowały i przez nie musiałem zbierać czasem szczękę z podłogi. Wiem też, że są dwa obozy, jeśli chodzi o tę książkę i całą serię: obóz zwolenników i obóz zdecydowanych przeciwników. Ja całą sobą zaliczam się do miłośników tej pozycji i nie mogę doczekać się lektury kontynuacji. Zakończenie Ja, diablica wprawiło mnie w osłupienie i właśnie przez to muszę sięgnąć po drugi tom jak najszybciej.


Jeżeli lubicie powieści lekkie, zabawne, trochę romantyczne, a trochę fantastyczne – historia Wiktorii Biankowskiej może zdecydowanie przypaść Wam do gustu i pochłonąć na długie godziny. Gorąco polecam!

Link do opinii

To miał być dla Wiktorii tylko kolejny wypad do warszawskiego klubu i robienie maślanych oczu do Piotrusia. A jednak nie, dziewczyna nagle trafia do biura do spraw Rekrutacji w piekle, gdzie dowiaduje się, że ma zostać diablicą. Jak do tego doszło? Tam poznaje intrygującego demona Beretha, który ma jej pomóc i wprowadzić do Los Diablos. Jaka jest nowa rola Wiktorii? Dlaczego umarła? Co się za tym kryje?


Niedawno w filmiku z podsumowaniem miesiąca wspominałam, że przeczytałam wszystkie książki pani Miszczuk. Zrobiłam niezłą wtopę, ponieważ zapomniałam o tej serii jak i o książkach Wilk i Wilczyca. dlatego musiałam to naprawić. Dzięki temu, że Wydawnictwo wznowiło serię o Wiktorii, w nowych okładkach, nadarzyła się ku temu świetna okazja, której nie mogłam przegapić.
Wiktoria to młoda studentka po uszy zakochana w Piotrku, która nie myśli o przyszłości, bo do śmierci jej jeszcze daleko. A jednak w jednej chwili idzie do domu z imprezy, a zaraz ląduje w piekle i dowiaduje się, że umarła. Jako osoba spełniająca kryteria dostała propozycję zostania diablicą, co w tym miejscu jest prestiżowym zajęciem. Bereth wyjaśnia jej zasady i pokazuje jakie życie w piekle jest ciekawe i ile znanych zmarłych można spotkać. To było świetne. Autorka wspominała o naprawdę znanych osobach, które według nas powinny być w niebie a wybrali piekło.


Wiktoria jako główna bohaterka była naprawdę interesująca. Potrafiła szybko dostosować się do sytuacji, ale nie pozwalała sobą rządzić. To jedna z tych myślących bohaterek, a nie że wszystko uzależnia od faceta. Miała niewyparzony język, co dawało dużo okazji do komizmów sytuacyjnych i słownych. To dziewczyna, która da się lubić, mimo że czasami spowodowała niemałe zamieszanie. Beretha na początku też polubiłam, za jego dwuznaczne zdania i śmieszne zachowania, ale im dalej, tym bardziej mi podpadał i powodował, że miałam wobec niego mieszane uczucia. No i jest jeszcze Azazel, ten to jest fenomen! To postać istnie szalona. Co chwila robi co innego, miesza, manipuluje i myli bohaterów. Trudno przewidzieć co za chwile wykombinuje.
Podsumowując, Ja diablica to naprawdę dobre rozpoczęcie serii. Nie dziwię się, że dzięki tej serii autorka zyskała większą popularność, a niedawno ta seria znalazła się w zagranicznych księgarniach (czego autorce serdecznie gratuluję!). Jeżeli macie ochotę na książkę, która Was pochłonie, przy której będziecie się śmiać i przeżywać z bohaterami wzloty i upadki, to gorąco polecam. Zwłaszcza dla tego zakończenia, przez które od razu musiałam sięgnąć po kontynuację! Naprawdę Wam ją polecam, bo to świetna polska fantastyka z zabawnym wątkiem, a może nawet trójkątem miłosnym!

Bardzo spodobał mi się też styl autorki. Był lekki, przyjemny i wciągający. Książkę czytało mi się bardzo szybko. Pani Miszczuk sprawiła, że sama wkręciłam się w fabułę i razem z Wiktorią próbowałam rozwiązać zagadkę jej śmierci i inne problemy. Nie każdy pisarz to potrafi, a tutaj to się udało. Może to nie jest literatura najwyższych lotów, ale można z nią spędzić kilka fajnych godzin w iście piekielnym stylu i zapomnieć o osobistych problemach.

Link do opinii

Dokładnie dwa lata temu, miałam okazję przeczytać duologię pani Miszczuk, tj. „Wilk” i „Wilczyca”. Autorka napisała tą historię będąc jeszcze nastolatką. Być może przez wzgląd na młody wiek autorki, znalazłam wiele mankamentów w jej powieściach, przez co wypadły one dość średnio.
O cyklu opowiadającym przygody diablicy Wiktorii, słyszałam już bardzo wiele dobrych opinii, dlatego też, gdy nadarzyła się taka okazja, postanowiłam po nią sięgnąć.
Piekielny urząd ds. Rekrutacji nie robi najlepszego pierwszego wrażenia. Nieuprzejmy demon za biurkiem, mnóstwo papierkowej roboty i tandetne obrazki na ścianach. Do tego jeszcze te kolejki! Jednak, aby stać się pełnoprawną diablicą należy spełnić dwa zasadnicze warunki. Podpisać czerwonym atramentem cyrograf i... umrzeć. A tego Wiktoria z pewnością nie planowała! To miał być kolejny wieczór w warszawskim klubie, spędzony na robieniu maślanych oczu do Piotrka, kolegi z roku. Tragiczny zbieg okoliczności? Zaplanowana intryga? Ostatnie, co Wiktoria pamięta to kilka pchnięć nożem w ciemnym parku. Na szczęście nie takie piekło straszne, jakim je malują: Los Diablos, miasto potępionych, kusi grzeszników ofertą wiecznych wakacji w śródziemnomorskim klimacie i nieziemskimi imprezami u samego Szatana. Nawet Śmierć jest całkiem sympatyczna. Jednak znudzone demony planują wywołać rewolucję w krainie Lucyfera, i niczym u Bułhakowa, zrobić trochę zamieszania wśród śmiertelników. Jaka w tym rola Wiktorii? Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, kiedy pojawia się uwodzicielski, złotooki i diablo przystojny upadły anioł Beleth, a młoda adeptka Piekieł postanawia wrócić na ziemię, aby rozwiązać zagadkę swojej śmierci. W końcu... gdzie diabeł nie może, tam babę pośle.
Być może i nie jest to literatura górnych lotów, nie mniej jednak ja się przy niej świetnie bawiłam. Bardzo spodobała mi się wizja autorki dotycząca piekła. Pani Miszczuk wyzbyła się wszelkich stereotypów i z ognistego, pełnego jęków i lamentów miejsca, stworzyła nietuzinkowe Piekło, w którym diabły podróżują ekskluzywnymi samochodami, nie pracują, chodzą na imprezy i „żyją” pełną parą.
Postacie diabelskie bardzo mi się spodobały. Co prawda mam zastrzeżenie do głównej bohaterki, która momentami była prawdziwą życiową niedojdą. Nie mniej jednak trzeba przyznać, że gdy wchodziła w rolę diablicy Wiktorii, to była zdecydowanie bardziej przekonywująca. Jedyną postacią, której kompletnie nie mogłam rozgryźć jest Piotruś. Swoją drogą, dlaczego Piotruś a nie Piotrek?
Fabuła była ciekawa, wydarzenia odpowiednio dawkowane. Wątek romantyczny niestety kompletnie mi się nie podobał. Nie potrafiłam zrozumieć co takiego bohaterka widzi w swoim obiekcie westchnień. Dodatkowo jej niezaradność w kwestiach miłosnych momentami była irytująca.
Oczekiwałam jakiegoś efektu „Wow” na koniec, ale niestety autorka nie do końca sprostała moim oczekiwaniom. Już w trakcie lektury domyśliłam się, że historia ta, może iść w takim kierunku. Nie mniej jednak pod względem całości, książkę tę uważam za jak najbardziej udaną.
Katarzyna Berenika Miszczuk ma bardzo lekki i przyjemny do czytania styl. Dodatkowo umiejętnie przelewa na papier swoje poczucie humoru, dzięki czemu podczas lektury nie raz na mojej twarzy gościł uśmiech.
„Ja, diablica” skierowana jest głównie do młodzieży, lubiącej zaczytywać się w fantastyce. Być może i czytałam lepsze historie z tego gatunku, nie mniej jednak nie zmienia to faktu, że książka mi się spodobała i spędziłam z nią kilka przyjemnych godzin. Na mojej półce czeka już „Ja, anielica”, czyli kolejny tom serii, po który niebawem sięgnę.

Moja ocena: 7/10

Link do opinii
Avatar użytkownika - Roksana
Roksana
Przeczytane:2020-08-16, Ocena: 5, Przeczytałam, E-booki, 2020, 52 książki 2020, Fantasy,

"Ja, diablica" Katarzyna Berenika Miszczuk to pierwszy tom z serii "Wiktoria Biankowska". Powieść należy do fantastyki. I opowiada historię dwudziestoletniej Wiktorii, która zostaje zamordowana i zaczyna nowe życie. I to dosłownie. Trafia do piekielnego Los Diablos gdzie dostaje posadę diablicy. Jej zadaniem jest targowanie się o duszę zmarłych czyli potencjalnych nowych obywateli Piekła. Jednak Wiktoria nie może się pogodzić ze swoją śmiercią i dlatego też ciągle wraca na ziemię.
Książka napisana jest bardzo dobrze i przyjemnie się ją czyta. Jednak główna bohaterka jest trochę irytująca. W każdym razie jest to powieść godna polecenia i przeczytania.
Nie mogę się doczekać dalszych losów Wiktorii. Jestem ciekawa co wymyśliła autorka.
Katarzynę Berenikę Miszczuk znam już z jej poprzednich powieści, które miałam przyjemność czytać i jej twórczość przypadła mi do gustu. Jednak ta książka jest trochę inna. Właśnie ze względu na trochę irytującą bohaterkę. Przynajmniej dla mnie taka jest. Mam nadzieję, że w następnym tomie nie będzie się to tak rzucało w oczy.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Sadu
Sadu
Przeczytane:2018-12-02, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2018,

Katarzyna Berenika Miszczuk zaczęła tworzyć bardzo wcześnie. Pierwsza swoją książkę wydała w wieku 15 lat. Nie miałam jednak przyjemności przeczytania „Wilka” ani jego kontynuacji „Wilczycy”. Późniejsza seria „Ja diablica” po pierwszym tomie jak najbardziej zaczyna przypadać mi do gustu.

Przyznam, że na początku sceptycznie podeszłam do tej książki. Romansów z aniołami, czy diabłami (podobnie jak wampirami i wilkołakami) jest nasianych tak dużo, że ciężko wyłapać perełki wśród słabego podążania za modą. Wzmianka z tyłu okładki zwraca uwagę na parlandowany watek romantyczny „Kogo wybierze? Seksowny diabeł. Przystojny śmiertelnik.

Jeśli miałbym wymienić słabe strony książki to na pierwszym miejscy byłby właśnie wątek romantyczny. Oklepany motyw, że dziewczyna nie może się zdecydować to jedno ale jeden z jej wybranków (na dodatek ten który jest jej bliższy) po prostu strasznie irytuje. Choć nie aż tak bardzo jak głupiutko zakochana bohaterka. Przewracałam oczami za każdym razem gdy w książce padało hasło „Piotruś” Ku memu nieszczęściu padało co chwilę. Drugi mega przystojny, mega bogaty, na dodatek diabeł i świata poza nią nie widzi (chyba gdzieś to już było). Jedyne co staje w obronie tej postaci to jego zabójcze, rozbrajające teksty mające na celu skłonić bohaterkę aby w końcu uległa pokusie.

Co więc sprawiło, że mimo tak oklepanego wątku od książki trudno się oderwać i czyta ją się z nieustannym uśmiechem na ustach. Autorka ma świetne poczucie humoru (można powitać ją w gronie polskich pisarzy fantasy – oni chyba wszyscy mają poczucie humoru). Podczas czytania co chwilę parskałam śmiechem a i ogółem fabuła jest całkiem zabawna.

Do sięgnięcia po książkę zachęciła mnie zamieszczona z tyłu „umowa o pracę na stanowisku diablicy”. Pomyślałam, że może być zabawnie i miałam rację. Nasza bohaterka Wiktoria zostaje zamordowana na imprezie przerywa swoje cudowne studenckie życie i trafia do piekła. Straszne? Ani trochę. Do piekła wykreowanego w tej książce każdy by chciał trafić (oprócz tych strasznie cnotliwych ludzi których czekają sandałki jezuski, białe skarpetki i granie na harfie). W królestwie Lucyfera mają najlepsze kluby, luksusowe domy i samochody, imprezy na plaży (oczywiście jest zawsze ciepło w przeciwieństwie do raju) wszelkiego rodzaju używki.

Można powiedzieć, że naszej bohaterce się poszczęściło ale to jeszcze nic. Dostaje ona bowiem ofertę pracy nie do odrzucenia. Zadaniem diablicy jest namawianie ludzi by po śmierci wybrali piekło (tak można sobie wybrać) w zamian za to otrzymuje moc. Wiktoria może stworzyć sobie rzeczy o których marzy. Na dodatek pewien przystojny diabeł mocno się w niej zadurza.

Wszystko jest cudowne jednak ona tęskni za powrotem do swojego życia, za „Piotrsiem” u którego wkopała się w frienzone. Pragnie tez poznać tajemnice dlaczego musiała umrzeć. Kto był jej mordercą i dlaczego to zrobił? Tu już zaczynają się schodki głównej fabuły. Może nie jest ona jakaś porywająca ale całkiem przyjemnie się czyta.

Główni bohaterowie czasem irytują za to wszystkie postacie poboczne są znakomite. Kleopatra ze swoją wyniosłością i kompleksem księżniczki. Azazel, który pragnie być Szatanem. Śmierć wydaje mi się po prostu urocza. Oprócz tego w książce pojawia się wiele postaci historycznych, które trafiły do piekła a także najróżniejsze demony Goecji.

Wiele ciekawych nawiązań historycznych, a także do typowych polskich realiów (mammy nawet typowy moherowy beret). Trochę podróży po całym świecie. Wszystko to w klimacie oczywiście dobrego humoru.

Wiktoria doprowadza bowiem do niezłego zmieszania w piekle. Z ta książka na pewno nie można się nudzić. Można naprawdę wyłapać dużo zabawnych i ciekawych szczegółów.

Może zakończenie w pełni mnie nie usatysfakcjonowało, ale nie narzekam bowiem są jeszcze dwie kolejne części po które z pewnością sięgnę.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Stella_Aga
Stella_Aga
Przeczytane:2014-02-07, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam, Przeczytane, 52 książki 2014,

Czasem warto oderwać się od codzienności i przeczytać jakąś lekką książkę, dla rozrywki i śmiechu. Taką powieścią jest "Ja, diablica" polskiej autorki, Katarzyny Bereniki Miszczuk. To historia oparta na dość ciekawym pomyśle, która swoją wizją zaświatów z pewnością może przyciągnąć masę czytelników.

Dwudziestoletnia Wiktoria, wracając z imprezy u znajomych, zostaje zamordowana. Trafia do Piekła, gdzie przydzielono jej posadę diablicy. Tam poznaje diabła Beletha, który wyraźnie jest nią zainteresowany. Dziewczyna nie może jednak zapomnieć o Piotrusiu, swojej studenckiej miłości. Kiedy okazuje się, że może odwiedzać Ziemię, postanawia nie rezygnować z dawnego życia. Tylko jak ukryć przed wszystkimi fakt, że jest martwa i przybywa z Piekła?

"Ja, diablica" to ogromna dawka humoru, naprawdę świetna komedia, która rozbawi każdego. Historia Wiktorii jest tak szalona i zwariowana, potwornie wciąga. Mnóstwo komicznych zdarzeń, zabawne dialogi i postacie, to wszystko sprawia, że czytając tę powieść można się nieźle bawić. Z pewnością nikt nie będzie narzekał na nudę, bo wątków w tej książce znajdziecie sporo. Wiktoria np. próbuje dowiedzieć się czegoś więcej o swojej śmierci, a rezultaty tych badań są zaskakujące. Oczywiście "Ja, diablica" ma również trochę niedociągnięć, autorka mogła ją bardziej dopracować, gdyż niektóre sceny wydają się nieco sztuczne i naciągane, ale to jeszcze młoda i początkująca pisarka.

Czytelników na pewno zaskoczy wizja Piekła. To jedna wielka imprezowania, pełna używek i rozpusty. Jego centrum to Los Diablos, szalone miasto, które nazwą nawiązuje do Los Angeles. Będziecie świadkami balu u Szatana, przeżyjecie wycieczkę po Piekle, traficie nawet do gabinetu Lucyfera. Oprócz tego możecie uczestniczyć w piekielnej rewolucji. W tej książce dzieje się naprawdę dużo, a poza tym autorka wszystko ciekawie opisała. Okazuje się np., że najgorsi złoczyńcy trafiają zupełnie gdzie indziej... Interesująca jest też posada diablicy, która daje specjalne moce i możliwości. Polega głównie na targowaniu się o dusze. Godne uwagi jest również to przechodzenie akcji, raz do Piekła, raz na Ziemię.

Nie mogłabym zapomnieć o bohaterach, którzy są chyba największym plusem tej powieści. Taka Śmierć jest np. całkiem sympatyczna i pełna czarnego humoru, prosi by zwracano się do niej w rodzaju nijakim. Mamy także dwóch diabłów - Azazela i Beletha. Z tego pierwszego jest rzeczywiście drań i krętacz, któremu nie można ufać, uwielbia intrygi i władzę. Zaś Beleth, choć daje się wciągnąć w różne gierki, cierpi na samotność i pragnie miłości. Na uwagę zasługuje także zwariowana Kleopatra, urocza staruszka Anna Kowalska, która chce nawrócić Piekło i tajemniczy kot, zwany Behemotem, na cześć tego z "Mistrza i Małgorzaty". Jest jeszcze Belfegor, sekretarka Szatana, który kiedyś był diablicą. Sam Piotruś strasznie denerwuje, jak to powiedziała Kleopatra - "ciepła klucha", ale on musi taki być, żeby było jeszcze śmieszniej.

"Ja diablica" to powieść, którą polecam osobom poszukującym czegoś zabawnego, pełnego humoru (niekiedy czarnego), zaskakującego. To historia, którą trzeba traktować z przymrużeniem oka, ale pozwala zapomnieć o wszystkich zmartwieniach. Pomimo wszelkich niedoskonałości, oceniam ją pozytywnie, pozwoliła mi się pośmiać.

Link do opinii
Niesamowita książka, która pokazuje (niekiedy w zabójczo zabawny sposób) możliwość życia po śmierci :D Piekło jest na prawdę niesamowitym miejscem, w którym dzieje się wiele ciekawych rzeczy :D Zakochałam się w niej już po pierwszym rozdziale...
Link do opinii
Avatar użytkownika - gold_lily
gold_lily
Przeczytane:2017-04-14, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2017,
Piekło kojarzy nam się ze złem, boimy się go i na pewno nikt nie chce tam trafić po swojej śmierci. Słysząc to słowo wyobrażamy sobie cierpiące dusze, które za swoje winy smażą się w ogniu. A gdyby było inaczej? Młoda, polska autorka - Katarzyna Berenika Miszczuk w pierwszej części anielsko- diabelskiej trylogii: ,,Ja, diablica" całkowicie łamie nasze schematyczne myślenie. Wykreowana przez nią Niższa Arkadia to miejsce pełne ogromnych domów pochodzących z różnych epok, klubów, w których bezustannie mogą bawić się jej mieszkańcy, plaż, pięknych widoków, relaksu. Paradoksalnie jest ona pełna życia. Książkę poleciła mi moja najlepsza przyjaciółka. Początkowo byłam negatywnie nastawiona do tego tytułu i zwlekałam z czytaniem, ponieważ nie przepadam za polską literaturą. Dzisiaj wiem, że był to błąd. ,,Ja, diablica" okazała się moją wielką miłością. Dwudziestoletnia Wiktoria Biankowska trafia do Niższej Arkadii. Nie może się pogodzić ze swoją śmiercią, ponieważ została zamordowana kiedy wracała z dyskoteki. Na mocy umowy podpisanej w piekielnym urzędzie obejmuje stanowisko diablicy na kolejne sześćdziesiąt sześć lat. Z piastowaniem tego stanowiska wiąże się otrzymanie diabelskiego klucza, który pozwala przenieść się w dowolne miejsce. Dzięki zjedzeniu jabłka z drzewa poznania dobra i zła Wiktoria otrzymuje diabelskie moce, przez co mogła między innym stworzyć dowolną rzeczy (ubranie, jedzenie, itp.) jedynie machnięciem ręki. Bohaterka szkoli się w targowaniu o dusze, jest to obowiązkowa praca, którą musi wykonywać każdy diabeł i diablica. W piekle Wiki poznaje wiele ciekawych osobowości , w tym: przebiegłego Azazela ogarniętego manią władzy, piękną królową Kleopatrę zapatrzoną w swój kraj, śmierć, Napoleona, diabła Belfegora lubiącego przebierać się w damskie ciuch, samego Lucyfera. Oczywiście nie mogę pominąć przystojnego diabła Beletha, któremu Wiktoria wpadła w oko. Dziewczyna nie przejmuje się jednak jego zalotami, jej serce należy do kolegi z uczelni. Książka jest bardzo lekka, pomimo faktu, że porusza temat śmierci i życia pozagrobowego. Autorka pisze stylem współczesnym, często spotykamy wtrącenia z mowy potocznej, jak sama pisze Niższa Arkadia jest nowoczesna. Powieść czyta się bardzo szybko, nie znajdziemy tutaj długich, niepotrzebnych opisów rozwlekających akcję. Każda postać stworzona przez Panią Miszczuk jest jedyna w swoim rodzaju, niepowtarzalna i wyrazista. Nie raz podczas czytania parsknęłam głośnym śmiechem, mało tego, zdarzyło mi się popłakać z powodu bardzo ,,subtelnego" żartu"- A wyglądasz na starszego od małej. Beleth uniósł brwi. - Małej? - zwrócił się do mnie. - No doprawdy... a wczoraj w nocy twierdziłaś, że jesteś pełnoletnia..." , sprośnych tekstów ,,Po raz kolejny musiałam przesunąć jego dłoń z mojej pupy na talię. Cały czas jego ręce tam wędrowały. - Obmacujesz mnie - zwróciłam mu uwagę. - Ja? - zdziwił się, uśmiechając się szelmowsko, i znowu przesunął dłonie znacznie poniżej mojej talii. - Nic nie poradzę. Ciągnie mnie tam siła grawitacji", czy jakiejś komicznej, niedorzecznej sytuacji ,,Przypomniałam sobie ulubione powiedzenie mojej przyjaciółki Zuzy: "Celuj w Księżyc, bo nawet jeśli nie trafisz, będziesz między gwiazdami" .My niestety trafiliśmy...". Muszę tutaj wyszczególnić Azazela, którego wypowiedzi potrafią doprowadzić do łez, rzecz jasna spowodowanych śmiechem ,, Kochanie, mam nowy pomysł.Posłuchaj, jak to brzmi:Archanioł Azazel.W skrócie AA-skwitował -To zupełnie jak Anonimowi Alkoholicy-skwitowała -No właśnie!Czy nie sądzisz,że to wspaniałe skojarzenie?".
Link do opinii
Avatar użytkownika - kocik83
kocik83
Przeczytane:2016-10-31, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2016,
Rewelacyjna książka,uśmiałam się przy niej do łez.Przyznam szczerze że wielokrotnie widziałam ją w księgarniach ale nigdy nie zwróciłam na nią większej uwagi,nigdy nie czytałam opisu i bardzo zdziwiłam się że książka jest polskiej autorki.Nie wiem czemu ale zmyliła mnie okładka,niby prosta a jednak coś w niej jest.Niemniej jednak nie za bardzo mnie zainteresowała dopóki nie dorwałam jej w bibliotece.Jak już zaczęłam czytać to przepadłam.Książka jest dokładnie w takim klimacie jaki lubię.Po tragicznej śmierci młodziutka Wiktoria trafia do piekła.Ale to piekło to istny raj,przyznam szczerze że sama chciałabym do takiego trafić.Piękne widoki,super domy i samochody,umiejętności tworzenia rzeczy,imprezy,to tylko kropla w morzu możliwości.A w niebie co?Nuda.Nie to co w piekle gdzie aż roi się od znanych osobistości takich jak na przykład Kleopatra,Napoleon,Elvis Presley czy nawet Janosik.Sama śmietanka towarzyska.No więc Wiki trafia do piekła gdzie dostaje pracę jako diablica która musi toczyć targi o dusze śmiertelników.Niestety trochę narozrabiała w piekle i musi z niego uciekać.Razem z diabłami Azazelem i Belethem chcą uchronić kilkoro ludzi przed śmiercią.W wyniku strat jakich dokonali Wiki zostaje ukarana.A jak?Sami się dowiedzcie.Polecam
Link do opinii
Avatar użytkownika - KateWithBooks
KateWithBooks
Przeczytane:2016-10-08, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,
Nie ma na świecie osoby, która choć raz nie zastanowiła się czy istnieje życie pozagrobowe. Zawsze uczono nas, że dobre duszyczki idą do Nieba, a złe do Piekła, by się w nim smażyć. Ale czy faktycznie tak jest? Katarzyna Berenika Miszczuk przedstawiła swoją wizję egzystencji po śmierci. Książka ,,Ja, Diablica" otwiera cudowną trylogię, od której wręcz nie mogłam się oderwać, a nie przespane noce dawały mi się we znaki. Do tej pozycji nikt mnie nie zachęcał, mało tego, byłam do niej jakoś negatywnie nastawiona. Czemu? Nie wiem, myślałam że to będzie kolejna banalna i przewidywalna młodzieżówka o diabłach i aniołach, których ostatnio w księgarniach na pęczki. Jednak w moje ręce wpadł audiobook (których nie trawię za bardzo) i podczas stania w nudnym korku, postanowiłam posłuchać jeden rozdział. Potem kolejny i kolejny... Skończyłam na rozdziale 5, bo więcej przy sobie nie miałam. Lektor nie drażnił mnie, jednak ja mimo wszystko wolę czytać sama, wyobrażając sobie intonację głosu i całą resztę sama. Tak więc nabyłam ebooka, by poznać dalszą, intrygującą historię młodej diablicy. Dwudziestoletnia Wiktoria ginie śmiercią brutalną, niespodziewaną. Zostaje zamordowana w parku, przez nieznajomego, którego nawet nie pamięta. Jednak jej żywot dopiero się zaczyna. Trafia do Urzędu ... Piekła, gdzie otrzymuje diabelski klucz, dom oraz przydział do pracy. To w Niższej Arkadii się pracuje? Tak, choć to zajęcie dla chętnych. Jednak nic nie robienie z czasem się nudzi, a wieczność jest długa. Zostaje diablicą, która współpracując ze Śmiercią i aniołami zawzięcie walczy o nowo przybyłe dusze. Jej przewodnikiem po Piekle jest nieziemsko przystojny diabeł Beleth, który niestrudzenie konkuruje o uczucia Wiki, która nadal darzy nieodwzajemnionym uczuciem śmiertelnika Piotrusia. Dziewczyna szybko dowiaduje się, że jest obdarzona niezwykła mocą, a tym samym zagraża innym istotom. Dar ten wpędza ją jednak w spore niebezpieczeństwo. Ale przecież Wiki nie żyje, drugi raz umrzeć nie może. Co w takim razie może się jej stać? Jaką role w tym wszystkim odegra Beleth, diabeł Azazel, Szatan i ukochany Piotruś? I co najważniejsze, kto chciał jej śmierci? ,,Na lekcjach religii grałam z najlepszą przyjaciółką w kropki, kółko i krzyżyk albo po prostu gadałyśmy o facetach. Sądzę, że mogłoby to urazić uczucia nawet byłego anioła." Niesztampowa już sytuacja, w której znajduje się Diablica zamienia się w serię zabawnych, mrocznych i szalonych akcji, które toczą się w zawrotnym tempie. Jak tylko wpadłam w wir nadnaturalnych istot i wydarzeń niczym z powieści J.K.Rowling czy Stephanie Meyer, przepadłam jak kamień w wodę. Musiałam wiedzieć co będzie dalej. Czy Wiktoria naprawdę umarła, czy Piekło jest takie straszne jak je opisują, czy Beleth jest dobrym diabełkiem? Zauroczona fabułą, brnęłam dalej, kończąc dopiero na trzecim i ostatnim tomie serii. Nigdy wcześniej nie miałam styczności z powieściami tej autorki, wiem jednak, że ta trylogia udała się jej nieziemsko. Pozycja ,,Ja, Diablica" to frapująca historia z gatunku paranormal romance połączona z New Adult, która wydawać by się mogło, będzie bardziej lekturą dla młodzieży, a jak się okazuje, może być także idealną pozycją dla młodej kobiety. Czytając ,,Diablicę" odniosłam wrażenie klimatu podobnego do Zmierzchu, jednak nie bójcie się, że to książka o naiwnej, zakochanej w dwóch chłopakach naraz, dziewczynie która boryka się z wielkim dylematem życiowym. Chodzi mi tu bardziej o utrzymany nastrój, trochę mroczny, nieraz zabawny, mocno okraszony nutą romantyczności czy gestów dżentelmena. To wszystko sprawia, że jest to powieść magnetyzująca swoją innością. ,,Moherowe berety idą naprawiać Piekło. Jakie to szczęście, że chociaż fale radiowe ich ukochanej stacji tam nie docierają..." Bohaterzy poznani w fabule są tak ciekawi i dający się polubić, co tylko dodaje uroku książce. Wiktoria jest osóbką pewną siebie, dobrą, ciekawską, choć na początku dość skromną. Z czasem przechodzi metamorfozę, ale jaką, tego nie zdradzę. Beleth to sympatyczny, kulturalny i cholernie czarujący diabeł i kurtuazyjny niczym średniowieczny rycerz. Nie jest jednak nudną postacią, gdyż jest też intrygantem jak na księcia ciemności przystało. Swoim zachowaniem sprawia, że nie da się go nie lubić. Od razu go kochamy i za nim szalejemy, jak zakochane nastolatki. ,,-Latanie... jest jak pierwsza miłość. Jak zakochanie. Nie umiem znaleźć porównania, dopóki cię nie spotkałem." Natomiast Śmierć jest tak pocieszną i humorystyczną osóbką, a gdy tylko pojawia się w czytanej scenie, wiemy że będzie ubaw po pachy. Nawet Szatan Lucyfer ,,nie jest taki straszny, jak go rysują". ,,Śmierć widocznie miała swoje sposoby transportu. Już miałam zamknąć drzwi, kiedy dobiegł mnie jej głos: - I postaraj się nie wyglądać na targu tak, jakbyś właśnie wstała z łóżka po ciężkiej balandze. Dobiegł mnie tylko głośny furkot jej habitu i już jej nie było. Czad! Też chcę przenośną czarną dziurę!" Powieść ,,Ja, Diablica" to pełna humoru, pociągająca i kreatywna historia, którą trzeba znać. To także książka, która pochłonie każdego mola książkowego, nawet tego nie lubiącego młodzieżówek fantasy. Do diabła, to trzeba przeczytać!
Link do opinii
Avatar użytkownika - dariaa_13
dariaa_13
Przeczytane:2016-07-16, Ocena: 6, Przeczytałam,
Przyznam szczerze, że na początku byłam nastawiona dość sceptycznie do tej książki. Nie przepadam za jakimiś tam fantasty, a przygody o piekle i niebie wydawały mi się banalne. Nic bardziej mylnego! Przedstawiona wizja zaświatów, z którą się nigdy nie spotkalam, ba! nigdy bym nawet o takiej nie pomyślała. Do tego dobra akcja i świetnie wpakowany humor w postaci. Nic dodać, nic ująć!
Link do opinii
Uśmiałam się jak nigdy. Azazel jest moim zdaniem najlepszą i najbardziej odjechaną postacią z jaką kiedykolwiek się spotkałam. Uwielbiam go!
Link do opinii

Bardzo często zastanawiamy się, co nas czeka po śmierci. Jedni wierzą, że dusza może trafić do Nieba za dobre uczynki, a do Piekła, jeżeli człowiek prawie przez całe życie łamał słowa zawarte w Dekalogu. Drudzy natomiast wierzą w reinkarnację. I to również jest zależne od tego, jak zachowywaliśmy się od narodzin aż do pożegnania się z tym światem. Mogłabym tak wymieniać bez końca, bo to dość obszerny temat. I właśnie dlatego staje się jednym z wielu celów pisarskich, przy którym można zaszaleć w każdą stronę.

Katarzyna Berenika Miszczuk nie mogła przepuścić takiej okazji!

Wyobrażacie sobie życie w Boskich Zastępach, gdzie jedyną rozrywką są zabawy nieprzekraczające danej normy? Bezalkoholowe drinki, zasady savoir vivre działającej o każdej porze dnia i nocy, pilnowanie się pod kątem ciszy nocnej... Wróćmy jednak na ziemię i zejdźmy parę warstw niżej, do Piekła. To właśnie tam zbiera się najlepsza elita, która kiedyś królowała za życia. Poza tym tutaj można imprezować do woli, alkohol leje się strumieniami, a procenty uderzają do głowy. Wszelkie zakazy i nakazy są praktycznie olewane! Macie już to wszystko w głowie?

Wiktoria Biankowska nie spodziewała się, że tak szybko opuści swoje ciało i zawita w miejscu, gdzie Anioły i Diabły targują się o ludzką duszę. Dziewczyna nic z tego nie pamięta. Odkrywa swoje nowe miejsce zamieszkania, gdy chodzi z pokoju do pokoju, podpisując dokumenty. Lada moment zostanie diablicą. Otrzyma niewiarygodne moce godne jej stanowiska. Zostanie jedną z istot na usługach samego Lucyfera. Tylko czy takiego (nie)życia chciała?

Wiki zostawiła na ziemi niezakończone sprawy. Nie zdołała pożegnać się z bratem, nie zdążyła powiedzieć Piotrusiowi, że go kocha. Dziewczyna pragnie odzyskać swoje życie, jednak to nie jest łatwe. Ktoś wyżej postawiony nie mógł pozwolić na to, żeby uciekła mu ona sprzed nosa.

Czemu to właśnie Wiktoria musiała zostać diablicą? Przecież jest ona zwyczajną dziewczyną. A może posiada ona coś niezwykłego, że to właśnie ona musiała umrzeć? I właśnie - czy to był naturalny zgon? A może ktoś jej pomógł opuścić ludzkie ciało?

Tajemnica goni tajemnicę. Tylko żeby nie dostały zadyszki.

 

Długo polowałam na tę książkę. Wielu recenzentów kusiło mnie pozytywnymi opiniami, a moja ciekawość prawie mnie przerastała. Dlatego też nie mogłam zaprzepaścić okazji, jaką była wyprzedaż pewnej księgarni internetowej. Z jej pomocą udało mi się zdobyć całą trylogię za śmiesznie niską cenę.

[Ja, diablica] stała na półce i prawie puszczała swoje korzenie, aż zawyrokowałam: najwyższy czas cię przeczytać! Czy po skończonej lekturze chciałam zostać diablicą? A może miałam ochotę złożyć reklamację?

 

,,Teraz jesteś istotą wieczną. Czas już nie ma na ciebie wpływu. Gdy umarłaś, pojawiły się przy tobie dwie postacie: anioł i diabeł. Następnie rozpoczęły targ o twoją duszę. Wyliczały twoje dobre uczynki, ile grzechów głównych popełniłaś, ile przykazań złamałaś."

 

Katarzyna Berenika Miszczuk próbowała przekupić mnie swoją wizją Piekła, gdzie ludzie nie są wrzucani do rozgrzanego mułu w ogromnych kotłach. Starała się jak mogła, jednak jej wysiłki poszły na marne.

W tej książce królują restauracyjne opisy. Autorka próbowała zasypać mnie kilkunastoma informacjami, serwując je w dość spłyconej wersji. Starałam się robić dobrą minę do złej gry z nadzieją, że za jakiś czas otrzymam solidną porcję słów, które zadowolą moje czytelnicze kubki smakowe. Na próżno. To właśnie dzięki temu akcja leciała tak szybko, a to powodowało, że nie umiałam za tym nadążyć. W jednym momencie przebywałam z główną bohaterką w Piekle, a już po chwili wylądowałyśmy na ziemi. Mrugnęłam tylko raz i znowu byłyśmy gdzie indziej. To powodowało dezorientację i za nic nie pomagało wczuć się w całą fabułę. Na palcach jednej ręki mogę zliczyć momenty, przy których zaczytywałam się i nie mogłam doczekać się dalszego rozwoju akcji i... Pudło. W tej sekundzie przychodziły denne przemyślenia Wiktorii oraz niesmaczne żarty (które były śmieszne dekadę temu). Wiem - książka nie jest pierwszej świeżości, ale autor powinien myśleć przyszłościowo. Jeżeli tego nie zrobi to powstaje właśnie taka przykra niespodzianka.

Wiktoria Biankowska miała dwadzieścia lat, jednak jej umysł zatrzymał się na okresie gimnazjalnym i nie dał rady starzeć się ze swoją właścicielką. Jakimś cudem znosiłam wieczne wzdychanie głównej bohaterki do pewnego Piotrusia, ale gdy tylko o nim wspominała to wywoływała u mnie odruchy wymiotne. Widziała u tego chłopaka (na miano mężczyzny nie zasługuje, więc tak go nie nazwę) same pozytywne cechy, gdy ja ich nie dostrzegałam. Poza tym sama postać diablicy wydawała mi się zbyt idealna! Nie mogę powiedzieć, że pech omijał ją niczym wegetarianin mięso, bo bym tutaj skłamała. Zastanawiał mnie fakt, że gdy coś szło nie po jej myśli i pakowała się w tarapaty, to szybko się z tego wykręcała. Nie kupuję takich postaci. Jak dla mnie zabrakło tutaj odrobiny człowieczeństwa w tej nieżywej istocie. Do tej chwili mam ochotę wyrzucić Wiktorię przez okno. Z ostatniego piętra. Najwyższego wieżowca na świecie. Szkoda tylko, że ona już nie żyje...

Jeżeli mowa o pozbyciu się kogokolwiek to miałabym ochotę zrobić to samo ze słynnym Piotrusiem, który również mnie irytował. Tak naprawdę nie widzę nic specjalnego w jego osobie. Za to moje serce zostało zdobyte przez Beletha, chociaż jego szowinistyczne zachowanie momentami doprowadzało mnie do szału. Tak właściwie to nie umiem znaleźć kogokolwiek, kto nie próbował napsuć mi krwi. To tak, jakby wszyscy spiskowali ze sobą, abym opuściła ten świat i... nie... Jeżeli chcą, abym została diablicą to mają pecha. Ja już nią jestem i nikt nie musi podsuwać mi urzędowych papierków do podpisania. Może moje umiejętności są nikłe, jednak jakieś są.

Jako że [Ja, diablica] należy do grupy literatury młodzieżowej, to nie mogło tutaj zabraknąć przereklamowanego schematu, jakim jest trójkąt miłosny. Beleth kocha Wiktorię. Wiktoria kocha Piotrusia, ale Beleth nie jest jej obojętny. Piotruś to ogromny znak zapytania. Diabeł robił śmiałe próby podboju serca głównej bohaterki, które nieraz były tak nachalne, że aż głowa pęka. Były też takie momenty, że już się w tym wszystkim gubiłam, ale nie prosiłam o dobrą mapę. Chciałam zostać pożarta przez dzikie zwierzęta, byle tylko nie znosić tej słodyczy i ,,namiętności".

 

,,Dla nas nie ma szarości. Jest tylko czerń i biel."

 

Nie potrafię zarzucić pani Miszczuk tego, że nie ma wyobraźni. To właśnie ona jest znana z dość wielkiej kreatywności, jeżeli chodzi o książki. Jednak tym razem zabrakło mi tego czegoś, co pozwoli mi korzystniej ocenić tę powieść. Moim zdaniem autorka chciała przebić swój debiut, jednak to on wypada lepiej w tej bitwie. Tam nie wyczuwałam sztuczności w dialogach, a opisy były bardziej rozbudowane. Poza tym w [Ja, diablica] mamy ogromny misz-masz, który wywołuje u czytelnika zgagę. Fani tej serii mogą mnie teraz zakrzyczeć za te przykre słowa, ale ja nie będę owijać w bawełnę. Gdybym to ja miała oceniać, czy książka nadaje się do druku... powiedziałabym: nie. Poleciłabym rozwinąć parę wątków potraktowanych po macoszemu, te zbędne pousuwałabym z prędkością światła. No i poprosiłabym o popracowanie nad kreacją bohaterów, bo to też leży i kwiczy. No i te śmieszne kwestie... Już wolę dowcipy pewnego pana z programu telewizyjnego.

 

Podsumowując:

[Ja, diablica] nie powaliła mnie na kolana, nie wywołała czytelniczego kaca ani nie zmusiła do szybkiego sięgnięcia po kolejny tom. Do tej chwili nie umiem zrozumieć tych zachwytów nad tą książką, bo jak dla mnie pani Miszczuk tutaj się nie popisała. Irytująca główna bohaterka, zdawkowe opisy czy przereklamowane młodzieżowe teksty (zwane przeze mnie nieudolnym sarkazmem) - to nie dla mnie. Wolę wizję tego straszniejszego Piekła.

Link do opinii
Interesująca powieść, która na pewno spodoba się fanom literatury młodzieżowej, przygodowej oraz fantastyki. Są diabły, anioły, osoby z Iskrą Bożą, a także... diabelski kot! Kocur oczywiście nosi imię Behemot (bo jakżeby inaczej). Słodka, niezależna istotka, która czasem potrafi pokazać pazur... Ale i ostrzegać swą właścicielkę przed niebezpieczeństwem! I jak się okazuje, koty zostały "wymyślone" przez jednego z diabłów! (Może dlatego istnieje przeświadczenie, że koty bywają wredne;))
Link do opinii
Avatar użytkownika - Agaba
Agaba
Przeczytane:2015-06-05, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam, Fantastyka,
Jak wygląda piekło? Myśląc o tym "miejscu" mamy przed oczami wyobraźni obraz ognia, jakichś kotłów, krat, miejsc tortur czy tym podobnych rzeczy. A jeśli piekło wcale tak nie wygląda lecz jest miejscem nieustannych imprez i robienia tego, na co się naprawdę ma ochotę? Taki właśnie obraz przedstawia nam w swojej trzeciej powieści młoda pisarka, Katarzyna Berenika Miszczuk. Główna bohaterka, Wiktoria Biankowska, ginie w dziwnych okolicznościach i trafia do Niższej Arkadii. Pierwsze o czym się dowiaduje to to, że umarła i teraz będzie diablicą. Otrzymuje moce a jej zajęciem będzie pozyskiwanie nowych obywateli piekła. Praca ta sprawia, że może wracać na ziemię i dalej prowadzić swoje "życie-nie życie" z czego chętnie korzysta. W piekle również nie brakuje rozrywek, w czasie których towarzyszy jej przystojny diabeł Beleth. Wiktoria jednak jest beznadziejnie zakochana w Piotrku (lub Piotrusiu jak go w myślach nazywa) - chłopakowi ze studiów, który nie zwraca na nią uwagi. Jednak Beleth tak na nią "działa", że sama nie wie, kogo woli. Dzięki mocom piekielnym Wiki może prowadzić podwójne życie. Studiuje, chodzi na imprezy i jednocześnie pracuje dla piekła. Układ, jakby się wydawało idealny. Jednak nie do końca. Wspomnienie nocy śmierci ją dręczy. Dlaczego zginęła? Nawet Śmierć stwierdza, ze jej śmierć nie była planowana. Jak to się mogło stać? Książka przeznaczona jest zdecydowanie dla dziewczyn. Napisana w pierwszej osobie powieść urzeka bogatymi plastycznymi opisami, humorem i interesującą fabułą. Styl jest dość prosty, co sprawia, że książkę czyta się przyjemnie choć czasem można dostrzec pewne błędy. Autorka łączy w powieści fantastykę, literaturę młodzieżową z historią powszechną. Jest to książka dobra do poczytania w podróży czy na poprawę humoru. Na koniec dodam, że powieść warta przeczytania chociażby ze względu na osobę Beletha - przystojny, seksowny i do tego dzięki niemu kobieta może poczuć się jak prawdziwa dama. Chodzący ideał. ;-)
Link do opinii
Avatar użytkownika - patrycja95
patrycja95
Przeczytane:2015-01-10, Ocena: 6, Przeczytałam,
Świetna książka.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Olesska19
Olesska19
Przeczytane:2014-02-06, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 Książki w 2014 roku ,
Gorąco polecam. Wspaniała książka
Link do opinii
Avatar użytkownika - Alis17
Alis17
Przeczytane:2011-08-31, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki 2013, Mam,
Zakochałam się w tej książce :*
Link do opinii
Avatar użytkownika - oleczka31
oleczka31
Przeczytane:2012-09-22, Ocena: 6, Przeczytałam,
Powieść napisana niezwykle ciekawym, prostym językiem.Przygoda goni przygodę. Świetna.
Link do opinii
Avatar użytkownika - darinda
darinda
Przeczytane:2011-08-24, Ocena: 6, Przeczytałam,
Gorąco polecam :) lubisz czytać o ludziach niegrzecznych? to dla Ciebie ;)
Link do opinii

Pewnego wieczoru Wiktoria poszła do klubu, a wylądowała w piekle. Niewiele pamięta z tego wieczoru i stara się dowiedzieć, jak do tego doszło. Świetny pomysł na przedstawienie piekła ! Los diablos jest miejscem, które bardzo mi się podoba. Książka jest ciekawa i trzyma w napięciu. Ciekawe zwroty akcji. Polecam!

Link do opinii

Ciekawa seria o oryginalnej fabule, niestety między nami nie zaiskrzyło.

Link do opinii

Czy piekło może być atrakcyjne i zwykły śmiertelnik znalazłby tam ukojenie i radość? Według Katarzyny Bereniki Miszczuk - tak. Właśnie taki nietuzinkowy obraz tego świata przedstawiła w swojej powieści Ja, diablica. 

Wiki umiera i trafia do piekła. To na pierwszy rzut oka wygląda jak każdy urząd, zniechęcająco, a w katach stoją pousychane paprotki. Dziewczyna dzięki swojej urodzie dostaje posadę diablicy - ma werbować ludzi w szeregi piekielne. Okazuje się nader pojętną uczennicą, dość szybko zaczyna panować nad swoimi mocami. Wiktoria jednak jest idealnie obrazuje przysłowie: gdzie diabeł nie może, tam babę pośle. Wobec tego postępuje nierozważnie i pod uwagę bierze właściwie jedynie swoje upodobania. W taki sposób przysparza (nie tylko sobie) wielu problemów i kłopotów. 

Co tu dużo pisać, książka Ja, diablica jest diabelnie zabawna. Z niedowierzaniem śledziłam losy Wiki, jej ziemskich i piekielnych znajomych. Obraz piekła ukazany przez autorkę jest bardzo zaskakujący i zupełnie nietuzinkowy. Wiktoria nie jest najmądrzejsza i nie raz jej postępowanie kazało pukać mi się w głowę, co nie zmieniło faktu, że uśmiałam się z tej opowieści nieziemsko. Całość podkręciła mnogość dialogów i szybka akcja, nie sposób się przy tej powieści nudzić. 

Katarzyna Berenika Miszczuk ma lekkie i bardzo plastyczne pióro. W książce nie ma dłużyzn, a opisy ograniczają się jedynie do najważniejszych kwestii. Co ciekawe w książce pojawiają się też postaci z mitologii i historii egipskiej. W lekkiej formie można się zapoznać z taką wiedzą. 

Ja, diablica to świetny początek intrygującego cyklu. Książka jest lekka i przyjemna, czyta się migiem, bo fabuła wciąga od pierwszej strony i niesamowicie bawi.

Link do opinii
Avatar użytkownika - barwinka
barwinka
Przeczytane:2020-10-28, Ocena: 4, Przeczytałam,
Avatar użytkownika - Amarisa
Amarisa
Przeczytane:2020-09-25, Przeczytałam, 52 książki 2020,
Recenzje miesiąca
Dom marionetek
Natasza Socha
Dom marionetek
Oszukany czas
Kinga Tatkowska
Oszukany czas
Kilka niedużych historii
Katarzyna Wasilkowska
Kilka niedużych historii
Szukając nadziei
Adrianna Klara Kłosińska
Szukając nadziei
Pani z wieży
Magdalena Wala
Pani z wieży
Domek na końcu świata
Danuta Noszczyńska
Domek na końcu świata
Sercem i rozumem
Wojciech Sobina
Sercem i rozumem
Dobry chłopak
Iwona Wilmowska
Dobry chłopak
Pokaż wszystkie recenzje
Reklamy