Łabędź i nietoperz

Miałam już kilka okazji, by sięgnąć po książki z kręgu literatury azjatyckiej, a każde z tych spotkań okazało się wyjątkowe. To proza, która różni się pod względem narracji, wrażliwości i sposobu opowiadania historii, a jednocześnie jest niezwykle wciągająca i poruszająca. Szczególnie zapadła mi w pamięć kryminalna powieść Keigo Higashino „Podejrzany X” – książka, która dostarczyła mi prawdziwie fascynującego doświadczenia literackiego. Precyzyjnie skonstruowana fabuła, psychologiczna głębia oraz wyraźnie zarysowane dylematy moralne sprawiły, że była to jedna z tych lektur, które pozostają z czytelnikiem na długo. Nic więc dziwnego, że z dużą ciekawością sięgnęłam po kolejną kryminalną powieść autora – „Łabędź i nietoperz”, licząc na równie intensywne emocje i angażującą historię.

Akcja powieści rozpoczyna się od morderstwa znanego tokijskiego prawnika. Sprawa wydaje się zaskakująco prosta – do winy przyznaje się niepozorny emeryt, który bez oporu bierze na siebie odpowiedzialność za zbrodnię. Policja jest gotowa zamknąć śledztwo, jednak ta pozorna oczywistość szybko zaczyna budzić wątpliwości. Syn oskarżonego oraz córka zamordowanego prawnika nie potrafią pogodzić się z przedstawioną wersją wydarzeń i rozpoczynają własne poszukiwania prawdy.

Ich wspólna pogoń za odpowiedziami prowadzi do dramatycznych wydarzeń sprzed trzydziestu lat, które rzucają długi, mroczny cień na życie obu rodzin.

„Łabędź i nietoperz” to powieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w opowieść o mroku i świetle, zbrodni i karze oraz o cienkiej, często nieoczywistej granicy między prawdą a kłamstwem. Keigo Higashino po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w kryminale, który nie tylko dostarcza rozrywki, ale także stawia przed czytelnikiem trudne pytania natury moralnej i emocjonalnej.

To, co najbardziej cenię w prozie Higashino, to jego umiejętność łączenia klasycznej zagadki kryminalnej z pogłębioną analizą psychologiczną bohaterów. „Łabędź i nietoperz” nie jest więc historią skupioną wyłącznie na tym, kto popełnił zbrodnię. Znacznie ważniejsze okazuje się pytanie: dlaczego do niej doszło i jakie konsekwencje niosą decyzje podjęte wiele lat wcześniej. Autor stopniowo odsłania kolejne warstwy tajemnicy, a czytelnik wraz z nim zaczyna się zastanawiać, czy prawda zawsze przynosi ulgę i wyzwolenie, czy też czasami potrafi zranić bardziej niż kłamstwo. Higashino z ogromną precyzją przygląda się rodzinnym dramatom, poczuciu winy, lojalności i poświęceniu, ukazując, jak bolesne może być konfrontowanie się z przeszłością i własnymi wyborami.

Narracja prowadzona jest spokojnie i konsekwentnie. Autor buduje napięcie powoli, chwilami wręcz drobiazgowo, co pozwala lepiej zrozumieć motywacje bohaterów oraz mechanizmy, które nimi kierują. Z drugiej strony, momentami ta szczegółowość bywa nadmierna. Niektóre poboczne wątki oraz retrospekcje sprawiają wrażenie przeciągniętych, przez co fabuła chwilami traci tempo, a czytelnik może odczuć lekkie znużenie. Jednocześnie trzeba uczciwie przyznać, że Higashino jest w tej konsekwencji niezwykle precyzyjny — każdy element, nawet ten pozornie zbędny, ostatecznie znajduje swoje uzasadnienie i miejsce w całej konstrukcji.

Dużym atutem powieści są bohaterowie. Zostali wykreowani w sposób bardzo wiarygodny, daleki od prostych podziałów na „dobrych” i „złych”. Autor z dużym wyczuciem ukazuje ich wewnętrzne rozdarcie, bezsilność oraz ciężar przeszłych decyzji, które wciąż domagają się rozliczenia. Szczególnie poruszająca jest relacja między córką ofiary a synem podejrzanego — pełna napięcia, niedopowiedzeń i powoli rodzącego się zrozumienia. To właśnie ta relacja nadaje historii emocjonalnej głębi i sprawia, że kryminał staje się czymś znacznie więcej niż tylko zagadką do rozwiązania.

„Łabędź i nietoperz” to bardzo solidnie skonstruowana powieść kryminalna z intrygującą zagadką i mocnym, zaskakującym finałem. Choć momentami fabuła wydaje się zbyt szczegółowa, a niektóre fragmenty mogłyby być poprowadzone nieco bardziej dynamicznie, całość broni się przemyślaną narracją i charakterystycznym dla Higashino stylem — spokojnym, analitycznym, a jednocześnie niezwykle emocjonalnym.

To książka, która wymaga od czytelnika cierpliwości i uważności, ale w zamian oferuje coś znacznie cenniejszego niż szybkie rozwiązanie zagadki. Skłania do refleksji nad pojęciem sprawiedliwości, winy oraz odpowiedzialności za cudze i własne czyny. Dla mnie była to lektura wymagająca i momentami emocjonalnie ciężka, ale jednocześnie bardzo satysfakcjonująca. Keigo Higashino po raz kolejny udowodnił, że potrafi pisać historie, które pozostają w pamięci na długo po zamknięciu książki.

Książki Keigo Higashino to inny wymiar kryminałów. Autor zgrabnie łączy detektywistyczną precyzję z dbałością o warstwę obyczajową i emocjonalną. Uwielbiam w tych powieściach powściągliwość charakterystyczną dla literatury japońskiej. Z jednej strony świat przedstawiony jest otwarty na interpretacje, a z drugiej trzyma w hermetycznym zamknięciu.

✨️Kto pokocha?

Nie wyobrażam sobie, by tej książki można było nie pokochać. To inteligentny i błyskotliwy kryminał, który wciąga już od pierwszych zdań. Spodoba się fanom tajemnic rodzinnych, dylematów moralnych oraz historii, które skupiają się nie tylko na wątku kryminalnym, ale też mocno podkreślają emocjonalny rozwój bohaterów.

✨️Za co pokochasz?

Za genialną konstrukcję fabularną. Tu nic nie dzieje się przypadkowo – każdy, nawet najmniejszy trop nabiera znaczenia w momencie łączenia się wątków. Pokochasz ją za to, że z jednej strony ma cechy klasycznego kryminału, a z drugiej doskonale prezentuje warstwę obyczajową, w której wina, żal i konsekwencje dawnych czynów tworzą istotne tło wydarzeń prowadzących do tragedii.

✨️Czy ja pokochałam?

Bardzo! Każdy kolejny kryminał Higashino przyjmuję z otwartymi ramionami i uśmiechem na twarzy, bo wiem, że czeka mnie kawał dobrej literatury. Trochę mi smutno, że wciąż spora część osób rezygnuje z jego książek, kojarząc azjatyckie powieści wyłącznie z komfortowymi historiami i „healing bookami”, których akcja rozgrywa się w księgarni, sklepie czy cukierni. A Higashino tworzy pełnoprawne powieści kryminalne, w których tłem dla rozgrywających się wydarzeń jest Japonia. Pokochałam tę książkę za konsekwencję, świetnie prowadzoną fabułę i doskonałe tempo akcji — były zaskoczenia, były zwroty i był rewelacyjny finał.

✨️Czy polecam?

Oczywiście, że tak. Jestem pewna, że spodoba się nie tylko zatwardziałym fanom kryminałów i thrillerów, ale też romansiarom, które pragną czasami literackich odskoczni. To książka doskonała, jestem zachwycona.

✨️O czym jest?

W Tokio zostaje znalezione ciało Kensuke Shiraishiego. Sprawę morde*stwa prowadzi Tsutomu Godai. Okazuje się, że ofiara była prawnikiem. Po nitce do kłębka śledczy dochodzi do tropów, które wskazują, że jego śmie*ć nie była przypadkowa, a wiązała się z inną zbrodnią popełnioną przed laty. Kiedy drogi syna podejrzanego i córki ofiary się skrzyżują, prawda okaże się bardziej skomplikowana, niż wydawało się do tej pory.

"Człowiek poirytowany łatwiej zdradza swe prawdziwe myśli. Wzburzeni ludzie nie umieją kłamać".

W Tokio zostaje zamordowany znany prawnik. Do winy przyznaje się niepozorny emeryt. Dzieci zauważają jednak coś niepokojącego w zachowaniu swoich ojców i docierają do dramatycznych wydarzeń sprzed trzydziestu lat…

Czy prawda zawsze wyzwala? A może istnieją sekrety, które powinny pozostać ukryte?

To kryminał, który stara się odpowiedzieć na pytanie o zbrodnię i karę. Autor z dużą precyzją odsłania mechanizmy rodzinnych dramatów i pokazuje, jak bolesne może być zaglądanie w głąb ludzkiego serca.

Książka wciąga powoli, ale gdy już wgryziesz się w jej tajemnice, trudno się od niej oderwać. To nie jest prosty kryminał – to psychologiczna podróż w głąb ludzkich sekretów i rodzinnych traum, a historia rzuca długi cień na dwie rodziny. To, co pozornie wydaje się banalną sprawą, okazuje się początkiem skomplikowanej układanki.

Podczas czytania miałam wrażenie, że autor użył zbrodni jako pretekstu – tak naprawdę chciał pokazać, jak bardzo nasze wybory, sekrety i milczenie mogą ranić i zmieniać losy wielu osób. To nie książka o spektakularnych pościgach – to spojrzenie na relacje międzyludzkie i niedopowiedziane emocje.

Autor pokazuje, że popełniona zbrodnia odbija się przez pokolenia – to, co ktoś ukrywa, może wrócić ze zdwojoną siłą i dokonać spustoszenia.

Postacie są bardzo ludzkie, ale też skomplikowane. Godai i Nakamachi nie są typowymi detektywami – maszynami do rozwiązywania zagadek. Są emocjonalni i powściągliwi – często kieruje nimi lojalność, wstyd albo odpowiedzialność wobec rodziny. Myślą, analizują, nie odrzucają żadnej hipotezy – dążą do prawdy. Ich śledztwo nie jest tylko logiczną łamigłówką. Każdy rodzic marzy, aby mieć takie dzieci jak K i M. Mają świadomość swoich racji i walczą o prawdę, jaka by ona nie była. Ich determinacja jest godna podziwu.

Narracja autora jest spokojna, wręcz medytacyjna. Nie ma tu efektownych zwrotów akcji – są subtelne wskazówki, które powoli budują obraz przeszłości i motywów bohaterów. Ta cisza, spokój i powaga sprawiają, że czytelnik czuje się, jakby sam odkrywał tajemnicę kawałek po kawałku.

Dla mnie największe przesłanie tej książki jest jasne: rodzinna historia, sekret i wina kształtują naszą teraźniejszość. Nie zawsze jesteśmy gotowi na prawdę, nawet jeśli bardzo jej pragniemy. Autor pokazuje, że konsekwencje jej poznania mogą być bolesne – czasem lepiej pozostawić pewne rzeczy nieodkryte.

To powolny, głęboki i refleksyjny kryminał o winie, odkupieniu, karze, milczeniu i rodzinie. Jeśli cenisz powieści, w których tajemnice prowadzą do emocjonalnego oczyszczenia, zdecydowanie warto dać tej książce szansę. Polecam.

[współpraca @WydawnictwoRelacja]

Rok 2025 na polskim rynku japońskiej literatury kryminalnej należał do Keigo Higashino, którego aż trzy powieści ukazały się w tym czasie. Ostatnią, tą zamykającą rok, jest "Łabędź i nietoperz", który w Japonii wydany został kilka lat temu, a tłumaczenia na rynku zachodnim dopiero zaczynają się pojawiać - polscy czytelnicy byli zatem jednymi z pierwszych, którzy mogli się z tą historią zapoznać. To powieść z gatunku tych spokojnych, w których nie liczy się szybkość rozwoju fabuły, a detale i refleksje, jakie sobą niesie. Tu sprawca szybko zostaje aresztowany, a jego motyw, choć logiczny, wydaje się jednak nieco za idealny... I tak historię poznajemy z kilku stron: prawa w postaci detektywów i prawników, jak i rodzin w zbrodnię uwikłanych: sprawcy i ofiary. I to one są tutaj najważniejsze, to, jak zbrodnia jednego człowieka wpływa na nich i jak społeczność na to reaguje. Bo choć przecież nie odpowiadamy za czyny innych, to jednak okazuje się, że w oczach społeczności kara przechodzi z pokolenia na pokolenie. W społeczności japońskiej, w której honor, moralność i zasady są nadrzędne, jest to jeszcze bardziej widoczne, jednak autor podkreśla to bardzo subtelnie - nie przytłacza, a stanowi ciekawy dodatek kulturowy dla polskiego czytelnika. Intryga zbudowana jest z najwyższą uwagą i starannością, odkrywanie przeszłości, w której przecież muszą kryć się motywy zbrodni, cała ta historia, gra w niej pierwsze skrzypce, a kolejno odkrywane detale zmieniają nasze spojrzenie na całość raz po raz. Psychologia zbrodni i psychologiczne portrety postaci są tym, co tu naprawdę się liczy, bo zbrodnia popełniona zostaje w normalnym społeczeństwie, przez normalnego człowieka, takiego, jak my. I to jest w tej historii niepokojące - bo czy każdy tak naprawdę jest zdolny do najgorszych ze zbrodni? Dobre, psychologiczno-refleksyjne, a zarazem w środkach oszczędne spojrzenie na gatunek powieści kryminalnej.