Magnolia

„Magnolia” – historia, która pachnie wspomnieniami

„Magnolia” Grażyny Jeromin-Gałuszki to książka, którą czytałam powoli, z namysłem, jakby każde kolejne strony należało smakować, a nie pochłaniać w pośpiechu. To opowieść bardzo kobieca, pełna emocji, wspomnień i życiowych wyborów, które nigdy nie są tak proste, jak chcielibyśmy w nie wierzyć. Już od pierwszych rozdziałów czułam, że to będzie historia bliska codzienności takiej prawdziwej, nieupiększonej, a przez to niezwykle poruszającej.

Autorka z ogromną wrażliwością pisze o relacjach międzyludzkich, o rodzinnych tajemnicach i uczuciach, które potrafią przetrwać lata, nawet jeśli próbujemy je zagłuszyć.

Magnolia w tej historii jest czymś więcej niż tylko drzewem czy symbolem  to pamięć, powrót do przeszłości i próba zrozumienia samej siebie. Bardzo podobało mi się to, jak przeszłość splata się tu z teraźniejszością, pokazując, że nie da się odciąć grubą kreską tego, co nas ukształtowało.

Bohaterowie są tacy, jakich można spotkać obok siebie  z bagażem doświadczeń, niedopowiedzeniami, czasem żalem, czasem nadzieją. Ich historie nie są spektakularne, ale właśnie w tej zwyczajności tkwi siła tej powieści. Czytając, wielokrotnie miałam wrażenie, że zaglądam do czyjegoś życia bardzo dyskretnie, z szacunkiem dla emocji, które nie zawsze chcą być nazwane.

„Magnolia” to książka o dojrzewaniu  nie tylko w sensie wieku, ale przede wszystkim emocjonalnym. O odwadze, by zmierzyć się z przeszłością, i o sile, jaką daje pogodzenie się z tym, co było. To także opowieść o kobietach i ich wewnętrznej sile, często ukrytej pod warstwą codziennych obowiązków i pozornego spokoju.

Po zakończeniu lektury zostało we mnie ciepło i refleksja. To jedna z tych książek, które nie krzyczą, nie szokują, ale zostawiają ślad i skłaniają do rozmowy  o rodzinie, o pamięci, o tym, co w życiu naprawdę ważne.

Chętnie porozmawiam o tej historii i o tym, jakie emocje w Was obudziła.

#Magnolia #GrażynaJerominGałuszka #recenzja #czytam #bookstagrampl #literaturaobyczajowa #kobiecehistorie #emocje #wspomnienia #książkowedyskusje

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Byliście kiedyś w Bieszczadach? Ja byłam kilka razy i z przyjemnością tam wracam. Pytam Was o to w związku z książką Grażyny Jeromin-Gałuszka pod tytułem "Magnolia". Filip Spalski jest pilotem, który kocha swoją pracę ponad wszystko. Oddaje się jej bezgranicznie, kosztem wszystkiego. Pewnego dnia wraca do domu, pustego domu. Okazuje się, że żona odeszła od niego mając już dość ciągłego czekania. To co do tej pory było poukładanym światem przestaje istnieć. Zdrowie też szwankuje, co przekreśla jego dalsze możliwości latania. Nie mając nic do stracenia pakuję swoje rzeczy, wsiada do samochodu i rusza przed siebie, aż trafia do małej bieszczadzkiej wioski. Od przypadkowej osoby kupuje pensjonat, nie mając w ogóle planu, jedynie dobre chęci. W tym pensjonacie pracuje kilka niezwykłych kobiet Czesia, Marlena Olga oraz Doris, które odmienią jego życie. Każda jest inna i każda ma swoją historię. Ale razem potrafią gadać godzinami, sprzeczać się i troszczyć nawzajem. Autorka oddaję w nasze ręce historię, która płynie swoim tempem i zmusza do zastanowienia się, czy naprawdę warto tak pędzić każdego dnia. Każe nam przemyśleć co tak naprawdę jest najważniejsze w życiu i o co powinniśmy dbać, by tego nie stracić. Do tego mamy tu świetnie wykreowanych bohaterów, których nie da się nie lubić a główny bohater dopiero w Magnolii odkrywa czym jest prawdziwe życie.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

„Magnolia” – Grażyna Jeromin-Gałuszka

„Magnolia” to niezwykle refleksyjna powieść obyczajowa, w której autorka mistrzowsko łączy codzienność z subtelnym poczuciem magii i metaforyki życia. To książka o samotności, stratach, poszukiwaniu sensu oraz o tym, jak niezwykłe spotkania mogą odmienić życie i pokazać nowe perspektywy.

Głównym bohaterem jest Filip Spalski, pilot, którego życie kręciło się wokół pasji latania i pracy zawodowej. Jego świat legł w gruzach w jednej chwili – po powrocie z długiego lotu odkrywa, że żona odeszła, nie chcąc dłużej czekać na niego, na dziecko i na wspólne życie. Filip zostaje sam, bez przyjaciół i rodziny, poczucie stabilności i bezpieczeństwa rozpada się na kawałki. Jego rozpacz staje się punktem wyjścia do podróży – zarówno fizycznej, jak i wewnętrznej.

Samotny mężczyzna wyrusza w drogę samochodem i dociera na koniec świata – do małej wioski w Bieszczadach, gdzie czas płynie inaczej, a mieszkańcy żyją spokojnie, w rytmie z dala od miejskiego pośpiechu. To tam na nieczynnej stacji kolejowej spotyka mężczyznę będącego w podobnej sytuacji i od niego kupuje zaniedbaną knajpę o nazwie Magnolia.

Magnolia staje się nie tylko miejscem pracy, ale także przestrzenią przemiany i spotkań z niezwykłymi kobietami, które odmienią życie Filipa. Każda z postaci ma swoją historię i charakter, a ich relacje z bohaterem są pełne autentycznych emocji – od poczucia samotności, przez niepewność i ból, po nadzieję, radość i ciepło wspólnego życia. Te kobiece postaci wprowadzają do życia Filipa spokój, wsparcie i odwagę, by znów zaufać i otworzyć się na innych.

Styl Grażyny Jeromin-Gałuszki jest plastyczny, refleksyjny i pełen subtelnych detali, które tworzą niezwykle sugestywny obraz Bieszczad i codziennego życia w małej wiosce. Autorka w naturalny sposób prowadzi czytelnika przez emocje bohaterów – od rozpaczy i lęku, przez niepewność, po nadzieję i radość. Każdy opis, każde spotkanie i każdy dialog mają w sobie pewien magiczny wymiar, który sprawia, że historia staje się wyjątkowa i zapada w pamięć.

„Magnolia” to powieść pełna emocji i refleksji, idealna dla czytelników, którzy lubią obyczajowe historie o samopoznaniu, przemianach życiowych i relacjach międzyludzkich. To książka, która pokazuje, że nawet po najtrudniejszych chwilach życia można odnaleźć nowe miejsce, nowych ludzi i radość, która odmienia wszystko.

„Magnolia” to opowieść o samotności, stracie, ale też o odwadze, miłości i sile, która pozwala odnaleźć szczęście nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

🌲 „Magnolia” to urocza a zarazem bardzo wielowątkowa historia bohaterów,w której tajemniczość gra główną rolę.W Magnolii wszystko dzieje się po swojemu.Jest przytulnie,rodzinnie i przyjemnie.Każdy z nowo poznanych osób czuje się jak w domu.Na poznane osoby można zawsze liczyć i poczuć się bezpiecznie.

🌲Historia potrafi oczarować rozwijającymi opowieściami postaciami,które pojawiają się nie tylko w Magnolii.Ich losy są istotne,by móc odkryć każdy puzzel historii i zrozumieć poznawany świat bohaterów. Istotną rolą są postacie kobiet,które pojawiając się w życiu głównego bohatera zmieniają jego świat.Mimo,że rozpadł się na kawałki,to bohaterki potrafią pomóc i wesprzeć w chwilach samotności.Niezrozumiała z ich strony pomoc jest piękna.Pokazuje bezinteresowność i życzliwość dla innych ludzi.Właśnie takie osoby warto poznawać,by scalić swoje życie w chwilach trudnych.

🌲 „Magnolia” potrafi zachwycić swoim zakończeniem oraz poznaniem całej prawdy,która pokazuje jak życie jest kruche.Jedna chwila może zmienić wszystko i spojrzeć na świat inaczej-z innej perspektywy.Gwarantuje wam,że zakończenie was bardzo zaskoczy i poruszy.
🌲Piękna historia,która pokazuje,że czasem warto zatrzymać się w pędzie życia i ujrzeć piękno naszego świata.
🌲Czytajcie-gorąco polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

*współpraca reklamowa*

Powiem szczerze, że nie do końca wiem co napisać o tej książce, moje założenia co do niej były całkowicie odmienne od tego co dostałam. Określiłabym tę książkę jako dziwną, niby wszytko jest w porządku, niby fabuła fajnie się rozwija, ale ja podczas czytania co chwilę miałam wrażenie, że coś w tym wszystkim jest coś dziwnego, osobiście też nie mogłam złapać więzi z tą powieścią. Powieść obyczajowa z odrobiną komedii, dramatu i magii.

Jeden dzień wystarczył by Filip stracił wszystko to co było dla niego najważniejsze. Zaskoczony biegiem wydarzeń i nie mający już niczego na czym by mu zależało wsiada w samochód i rusza przed siebie. Tak dojeżdża na koniec świata, a właściwie do małej wioski na Bieszczadach, gdzie pod wpływem chwili kupuje od nieznajomego zaniedbaną knajpę o nazwie Magnolia. Od tego dnia życie Filipa wchodzi na nowe tory, tory pełen chaosu i szczebiotania kilku niezwykłych kobiet.

Pierwsze o czym muszę powiedzieć i co według mnie jest najlepszą stroną tej książki, to kobiece postacie, bohaterki niby drugoplanowe, ale bez nich ta powieść już chyba w cale nie miałaby sensu. Wśród nich znajdziemy postrzeloną i zafascynowaną opowieściami nastolatkę, gospodynię, która trzyma cały ten majdan w ryzach, Barbie z tajemniczą misją, która w tej książce przechodzi największą przemianę, oraz jedną taką trochę marudę, trochę wariatkę, ale też chyba najbardziej ogarniętą z nich wszystkich. Wszystkie te panie razem stanowią huragan, każda inna, borykająca się z innymi problemami, a połączyła je Magnolia, która lata świetności ma już za sobą, a pomimo tego staje się przystanią dla zagubionych duszyczek.

Ta powieść jest oryginalna, głównie ze względu na to, że całą historię poznajemy z perspektywy głównego bohatera Filipa, to on siedząc na ławeczce opowiada nieznajomemu swoją historię, skupiając się na ostatnim roku swojego życia, który przyniósł tak wiele zmian i zawirowań. Autorka bardzo ciekawie wykreowała tego bohatera, skupiła się na jego słabościach, pokazując, że facet to też człowiek, nie zawsze musi być silny i pewny siebie. Filip pomimo tego, że jest głównym bohaterem i patrzymy na jego wspomnienia, gdzieś jednak się gubi, ustępuje planu szalejącym po Magnolii kobietom, których historie zdominowały wszytko.

Powieść jest wielowątkowa, poprawna, z dużą dawką zawirowań, humoru, chaosu, ale też trudnych i kontrowersyjnych tematów. Jak na jedną książkę wydaje mi się, że tego wszystkiego było tutaj za dużo, może przez to ma wrażenie, że to było dziwne, a może przez to że wiele kwestii było bardzo ogólnych, niedopracowanych, gdzieś mi się w tej pokręconej i zwariowanej fabule stracił sens i logika, o porządku nie wspomnę, bo to było istne szaleństwo pod względem wydarzeń.

Dla mnie to była dość przeciętna lektura, choć mega mi się podobały kobiece postacie, to mam wrażenie, że autorka troszkę popłynęła, według mnie każda z tych pań zasługiwała na swoją własną i szeroką opowieść, bo tutaj zagłuszyły Filipa, a jednak to jego historia miała wieść tu prym. Zakończenie mnie zdezorientowało, choć nie zdziwiło, bo gdzieś już zaczęła mi się klarować taka myśl, że tak to się skończy, choć nie powiem niektórych może to porządnie zaskoczyć. Ja czuję ogromny niedosyt, do tego mam wiele mieszanych uczuć, no było ok, ale jak dla mnie bez szału.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Przyciągająca tajemniczością okładka. Historia snująca się z pozoru monotonnie, a jednak pojawiają się nowi bohaterowie, ich historie. Niektóre wątki, zdarzenia - a na pewno zakończenie - zaskakują czytelnika.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Książka, wydawać by się mogło napisana bardzo lekkim piórem... ale tylko do połowy.Filip - główny bohater, pilot przechodzi na emeryturę i tego samego dnia wracając do apartamentu mija żonę, która oświadcza mu, że odchodzi. Spotykają się w sądzie - ona w widocznej ciąży, układa sobie nowe życie. Filip też próbuje.... kupuje pensjonat "Magnolię" w Bieszczadach. Wiedzie wydawać się może spokojne życie.... Finał jest zaskakujący, przyznam, że nie spodziewałam się takiego zakończenia. Lubię, gdy zakończenie wydaje się rzeczywiste, a nie za wszelką cenę szczęśliwe. Polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

To gorzka opowieść o prawdziwym życiu, o tym, że trzeba cieszyć się każdym dniem. Ale także o poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, o bolesnych zawodach, niespełnionych nadziejach, szorstkich przyjaźniach. Ale przede wszystkim o kobietach, które potrafią odmienić niejednego mężczyznę. Kobietach, które są niezwykłe, silne, odważne, doświadczone przez los, ciepłe, ale i ciut szalone, pełne humoru i niezwykłej życiowej energii. Książka piękna (ze względu na piękną historię, piękny język, pięknych bohaterów), mądra, pełna poczucia humoru oraz szczypty smutku i żalu. Autorka zaskoczyła mnie zakończeniem oraz tym, że głównym bohaterem jest mężczyzna. Książka z pewnością nie jest przewidywalna i sielankowa. Polecam, zwłaszcza tym, którzy są na życiowym zakręcie - zajrzyjcie do "Magnolii" i przekonajcie się, że czasem warto prosić o pomoc i tę pomoc przyjąć. Po lekturze tej, mam ochotę wybrać się na poszukiwanie mojej własnej Magnolii...

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Muszę przyznać, że "Magnolia" to powieść napisana w lekkim stylu, z docinkami i uroczym humorem, która obfituje w sekrety skrywane przez bohaterów. Niektórych nie sposób się domyślić a kiedy wychodzą na jaw z gardła wydobywają się "ochy". Początkowo czułam się nieco znudzona i zastanawiałam się o co tyle szumu z tą książką, aż do czasu gdy zaczęłam poznawać szczegółowo przeszłość bohaterów. A wydarzenia finałowe.... to dopiero jest wielkie "wow". Niezwykłe zakończenie, którego zupełnie się nie spodziewałam. Jeromin-Gałuszce należy się za to ukłon. I co dalej? O tym trzeba się już przekonać sięgając po "Długie lato w Magnolii", czyli kontynuację niniejszej powieści. http://czytelnicza-dusza.blogspot.com/2016/03/grazyna-jeromin-gauszka-magnolia.html

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Przyznam, że książki, które pisze p. Grażyna nie są moim ulubionym typem literatury. Wielu autorów i autorek pisało o wyprowadzce na głęboka prowincję, o budowie nowych domów, pensjonatów, o tworzeniu nowych relacji międzyludzkich. I tu mile się zaskoczyłam. przyjemnie czytało się o grupie ludzi skupionych wokół pensjonatu 'Magnolia" gdzieś daleko w Bieszczadach. Ich powikłane losy, pokręcone życiowo postaci oraz bardzo zaskakujący finał dały książkę na letnie, wakacyjne dni.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Czytelniku, zabieram cię w podróż. Nie musisz brać niczego poza swoim wolnym czasem - tam, gdzie jedziemy, dostaniesz wszystko, czego potrzebujesz. Miłość, przyjaźń, uwagę, czas, poświęcenie, serdeczny uśmiech na powitanie i mocnego kuksańca w bok, gdy będziesz się smucił i narzekał. Dostaniesz przytulny pokój, będziesz mógł spróbować kaczki w pomarańczach, pasztetów z zajęcy i najlepszych przetworów od tej starej wariatki Józefiny. Osiem złoty za słoiczek - ale co tam! Co? Pytasz się jeszcze, gdzie jedziemy? Nie wystarcza ci moje wytłumaczenie? Otóż, jedziemy tam gdzie wszyscy się znają i gdzie paradoksalnie - mimo licznych kłótni i awantur - panuje spokój. Wyruszamy w podróż z jednym z bohaterów powieści pani Grażyny Jeromin - Gałuszka, Filipem Spalskim, do Magnolii, uroczego miejsca położonego w niemniej urokliwej bieszczadzkiej wsi. Tam czeka na nas żywiołowa i stanowcza Cześka Gawlińska, najlepsza kucharka według mecenasa Lorki, stałego bywalca Magnolii, czeka również Marlena - kobieta po przejściach, która porzuciła wielkomiejski pęd za pieniędzmi i postanowiła cieszyć się prostotą życia tu, w Bieszczadach - oraz Doris - nieco infantylna na pierwszy rzut oka, trochę tajemnicza, na pewno nietuzinkowa młoda kobieta, która przypadkiem znalazła się w Magnolii. Ale przecież nic nie dzieje się bez powodu...  Czeka i Olga, która próbuje odnaleźć sens życia z niepełnosprawnym, starszym mężczyzną pragnącym śmierci. Jest także Tuśka, rezolutna i energiczna dziewczynka, która lubi wiedzieć wszystko o wszystkich, ale o sobie nie chce mówić wcale. Wiadomo, wszystko ma swe przyczyny...

Te wszystkie kobiety otoczą opieką wspominanego już Filipa, gdy ten zabłądzi w ich strony po dramatycznych przeżyciach swoich ostatnich dni. Otoczą go i wypełnią mu cały świat, a nawet całą akcję powieści. Bowiem autorka uczyniła z Filipa swoisty portal, dzięki któremu zręcznie połączyła dwa odrębne światy - nieciekawy świat Filipa z pasjonującą i urzekającą rzeczywistością bieszczadzkiej wsi. Czytelnik dosłownie może poczuć niezwykłą aurę tego miejsca oraz życzliwość tamtejszych ludzi. Szybko też poznaje ich codzienne zwyczaje, marzenia oraz przyzwyczajenia. Dowiaduje się o ich nierzadko trudnej i skomplikowanej przeszłości, bowiem autorka akcję ,,bieżącą" przeplata retrospekcjami z życia głównych bohaterów, co dodatkowo urozmaica tekst i sprawia, że czytelnik z zapartym tchem śledzi dalsze poczynania bohaterów ,,Magnolii".

Grażyna Jeromin - Gałuszka posługuje się prostym, ale niezwykle obrazowym stylem. Zręcznie odwzorowuje bieszczadzką rzeczywistość, a stworzone przez nią postacie z łatwością odnalazłyby swoich sobowtórów w prawdziwym świecie, bowiem autorka nie idealizuje losów poszczególnych bohaterów, nie kreuje literackiej rzeczywistości na idylliczne miejsce przypominające arkadię. W ,,Magnolii"  śmiech przeplata się z łzami, radość ze smutkiem, nadzieja ze zwątpieniem. Zupełnie jak w prawdziwym życiu.

Dodatkowym atutem powieści jest opowiadana przez Tuśkę historia niezwykłej miłości dawnych mieszkańców wsi, Rudolfa i Luizy. Ich uczucie wielokrotnie było wystawiane na próbę, a mimo to przetrwało, choć swym szczęściem dane im było się cieszyć jedynie przez chwilę. Także ta opowieść nie jest przesłodzona - jest piękna i tragiczna zarazem, ale przez to bardziej prawdopodobna niż niejedna historia, która kończy się happy endem. W ogóle w przypadku powieści tej autorki nie ma mowy o klasycznych szczęśliwych zakończeniach - owszem może i one wyjaśniają wszelkie wątpliwości, ale na pewno nie są szczęśliwe. Nie dla wszystkich.

Niemniej jednak, czytelniku jeśli chcesz poznać bliżej te wspaniałe i tak różne od siebie kobiety oraz ich losy, jeśli chcesz wypocząć i nabrać sił, zachęcam cię serdecznie do wyruszenia w podróż za Filipem Spalskim. Gwarantuję ci rozrywkę na dobrym poziomie!

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Mówi się, że najlepszym azylem człowieka jest zacisze domowe i jego cztery kąty, ale co zrobić, gdy przestaje on radzić sobie z emocjami i problemami, tym samym czując się jak sardynka w puszce? W takiej sytuacji najlepszym rozwiązaniem wydaje się być ucieczka na łono natury, najlepiej w góry, gdzie piękny krajobraz i świeże powietrze potrafią zmienić tok myślenia, a nawet życie, tak jak w przypadku głównego bohatera "Magnolii".

Grażyna Jeromin - Gałuszka to absolwentka bibliotekoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim oraz scenariopisarstwa w PWSFTviT w Łodzi. Jest współwłaścicielką księgarni i mieszka w Sosnowicy. Swoim debiutem "Złote nietoperze" zajęła pierwsze miejsce w konkursie literackim "Kolory życia".

Filip Spalski wiedzie ustabilizowane życie żona, dobra praca pilota, wymarzony apartament, wydaje się, że niczego nie potrzebuje więcej, ale..wszystko się zmienia jednego dnia, gdy dowiaduje się podczas rutynowych badań potrzebnych do pracy, że ma poważne problemy zdrowotne i nie może dłużej latać. To nie koniec złych wiadomości dla bohatera, gdyż po powrocie do domu próbuje oznajmić żonie, że nie będzie już latał, tylko ta nie dopuszcza go do słowa, gdyż chce od niego odejść. Powodem jest wiecznie czekanie na Filipa w domu i niespełnione macierzyństwo. Natłok negatywnych splotów zdarzeń i duży stres prowadzą do zawału bohatera. Ale tuż po wyjściu ze szpitala Filip postanawia sprzedać apartament, wsiada w samochód i jedzie przed siebie, zatrzymuje się dopiero w jednej z bieszczadzkich wsi. Tam na ławce spotyka mężczyznę, który boryka się z podobnymi problemami, po pogawędce postanawia Filipowi sprzedać swój pensjonat "Magnolię". Od tej pory życie bohatera diametralnie się zmienia.

Już dawno nie spotkałam powieści, w której by występowały tak charyzmatyczne, barwne, wyraziste postacie. Wypadałoby zacząć od głównego bohatera, czyli Filipa, który traci to, co do tej pory nadawało sens jemu życiu, czyli pracę, ale co najgorsze ukochaną żonę. Poszukuje ciszy, spokoju i zwyczajnie swojego nowego sensu życia, ale gdy towarzyszą mu nietuzinkowe kobiety, będzie mu ciężko osiągnąć harmonię życia. Choć to właśnie Filip jest głównym bohaterem, to można powiedzieć, że nie jest dominującą postacią na kartach powieści, bowiem to kobiety grają pierwsze skrzypce. Czesia, której wszędzie pełno, Olga pełna powabu, Marlena, którą spowija aura tajemniczości, Tusia, dziewczynka, która żyje w świecie książek i na doczepkę jeszcze Doris, która ma dusze artystyczną i Absurd najbardziej nieurodziwy pies. Taka mieszanka osobowości i charakterów okazała się wybuchowa, ciekawa, ale i nadała pozytywny wydźwięk powieści. Autorka operuje prostym warsztatem, ale to żywe dialogi i plastyczne opisy sytuacji, jak i otoczenia są atutami powieści. Dzięki tym zabiegom czytelnik wczuwa się w toczące się wydarzenia, a lektura nabiera realności. Pozytywnym aspektem tego dzieła jest jego zaskakujące zakończenie, które wprawia czytelnika w chwilę zadumy i refleksji nad życiem.

"Magnolia" to powieść, która opowiada o życiowych zakrętach, trudnych wyborach i odnajdywaniu utraconego sensu życia. Ale to nie tylko przypomnienie o wartościach i celach życiowych, ale o zdrowiu, o którym często zapominamy. Wiem, brzmi to banalnie, ale może warto wsiąść w samochód, ruszyć przed siebie i zobaczyć, czy istnieje gdzieś nasza "Magnolia", która nada nowe barwy naszemu życiu. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

"Magnolia" to moja pierwsza (może nawet nie ostania) przygoda z twórczością tej autorki. Książka jak dla mnie momentami nieco nudnawa. Jednak zakończenie powaliło mnie na kolana. Szczerze przyznaje że czegoś takiego się nie spodziewałam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Kolejna raz Grażyna Jeromin-Gałuszka sprawiła, że nie mogłam oderwać się od czytanej właśnie książki. Po "Magnolię" sięgnęłam, ponieważ akcja dzieje się w moich rodzinnych Bieszczadach. Poza tym wcześniej przeczytane książki pani Grażyny pozwalały przypuszczać, że i tym razem poznam ciekawie skonstruowanych bohaterów i niebanalną fabułę. Główny bohater, Filip Spalski wiódł ustabilizowane i dostatnie życie. Był pilotem, miał wspaniałą żonę, mieszkał w pięknym apartamentowcu. Jednego dnia wszystko prysło jak mydlana bańka. Kłopoty zdrowotne sprawiły, że musiał rozstać się z pracą, a odejście żony przypłacił zawałem. Postanowił wyjechać. Właściwie nie miał pomysłu na to, gdzie pojedzie. Los sprawił, że trafił do małej bieszczadzkiej wioski, położonej na odludziu. Na nieczynnej stacji kolejowej spotkał mężczyznę, od którego kupił pensjonat Magnolia. Po roku na tej samej stacji spotkał młodego mężczyznę, któremu opowiedział, o tym, jak wyglądało jego życie po osiedleniu się w Bieszczadach. Grażyna Jeromin-Gałuszka udowodniła, że modny temat, którym jest osadzenie akcji w pensjonacie, nie musi być powieleniem schematu. Jej Magnolia to miejsce, z którym związane są ciekawie skonstruowane postacie. Poza Filipem mamy tu Czesię - kucharkę, Marlenę, która dwa razy dziennie zachodzi do pensjonatu na kawę, Doris, która pojawiła się przed Wigilią i została, Olgę, która opiekuje się starym, sparaliżowanym mężem i jedenastoletnią Tuśkę - wszędobylską dziewczynkę. Każda z nich skrywa jakąś tajemnicę, którą powoli, strona po stronie odkrywamy. Magnolia jest dla nich oazą, miejscem swoistej terapii. Najbardziej zaskakujące jest zakończenie powieści. Tak naprawdę nie tego się spodziewałam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Zaskoczyła mnie... Początkowo nudna, czytałam przez chwilę na siłę... tak do połowy. Później zaczyna być piękna - jest przyjaźń, miłość, pomoc bliźniemu, trochę humoru - czyli to co bardzo ważne i to co w książkach lubię. Są i przede wszystkim moje kochane Bieszczady :) Końcówka zaskakująca. Piękna książka. Oceniłam ją bardzo wysoko, szybko zapomniałam o kiepskim jej początku. To trzecia przeczytana tej autorki, kolejny raz nie zawiodłam się. Polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Grażyna Jeromin-Gałuszka urzekła mnie książką "Kobiety z Czerwonych Bagien". Bez wahania sięgnęłam po "Magnolię". Czterdziestoparoletni Filip pewnego dnia mija się z żoną w drzwiach, która opuszcza go na dobre. Wsiada w samochód i jedzie, gdzie go oczy poniosą. Trafia do malutkiej wioski w uroczych Bieszczadach i postanawia zostać i wylizać rany. Otoczony jest niezwykłymi kobietami. Książka, która wywołuje salwy śmiechu, a jednocześnie wzrusza do łez. Piękna, ciepła opowieść o miłości, przyjaźni, poświęceniu.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

,,Magnolia'' to bardzo mądra, życiowa lektura. Uczy, jak czerpać radość z każdej drobnej chwili i doceniać jej wartość. Panuje tutaj swojski klimat, aura delikatnej groteski, serdeczność i poczucie humoru. Jeśli chcesz także zasmakować się w niepowtarzalnym klimacie bieszczadzkiej wsi, to zapraszam wszystkich bez względu do cudownej Magnolii, gdzie poczujecie się, jak u siebie w domu.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

To prawda, rzadko się dzielę z Wami lekturami jakie czytam i jakie robią na mnie mniejsze lub większe wrażenie. To zapewne ze względu na to że nie czytam zawsze beletrystyki czy powieści obyczajowych obracając się bardziej w książkach o tematyce mnie interesującej i potrzebnej mi w mojej pracy. Jednak dziś jedna z pozycji pani Grażyny Jeromin- Gałuszki pod bardzo wdzięcznym tytułem Magnolia. Dodam tylko, że magnolia to jeden z moich ulubionych krzewów. Książkę czyta się bardzo dobrze, użyję wręcz sloganu- nie można się od niej oderwać), z niecierpliwością czekałam na ciąg dalszy. Opis książki jaki można spotkać w każdej internetowej księgarni jest powiedziałabym dość lakoniczny i nie za bardzo zachęca do sięgnięcia po ta lekturę - załączam opis- Filip Spalski jest pilotem, kocha latać, robił to całe życie. Pewnego dnia wraca do domu po długim locie przez Atlantyk i dowiaduje się, że jego żona odeszła. Nie chciała dłużej czekać - na niego, dziecko, na wspólne życie. Filip nagle widzi, że nic mu nie zostało. Jest sam, nie ma przyjaciół ani rodziny. Wsiada w samochód i rusza przed siebie. Dojeżdża na koniec świata, do małej wioski w Bieszczadach, gdzie czas płynie tak wolno, że wszyscy kupują gazety sprzed tygodnia. Na nieczynnej poza sezonem stacji kolejowej spotyka mężczyznę, będącego w podobnej sytuacji. Kupuje od nieznajomego zaniedbany pensjonat o nazwie Magnolia. Pracuje tam kilka niezwykłych kobiet, które odmienią jego życie... Jednak po każdej przeczytanej stronie byłam nią z minuty na minutę bardziej zauroczona. Książkę warto przeczytać bo dotyka spraw szalenie bliskich każdemu z nas i bardzo pięknie pokazuje co tak rzeczywiście jest ważne w naszym życiu i jaka wartość sami w sobie mają ludzie nas otaczający . Więcej już nie piszę i serdecznie zachęcam do sięgnięcia po ta pozycję. Przyznaję szczerze jest to pierwsza książka autorstwa Grażyny Jeromin - Gałuszko po jaką sięgnęłam i nie zawiodłam się. Polecam i zachęcam do czytania.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Hej, hej

Tytułowa Magnolia nie jest przypadkowa. W książce ma znaczenie, gdyż tak nazywa się knajpa, która wpłynie na życie jednego z bohaterów. Jej nazwa, choć zwyczajna ma w sobie moc, a zagłębiając się w symbolikę samej Magnolii jako daru natury, śmiało możemy stwierdzić, że pasuje do perypetii bohaterów, fabuły i całej tej zaniedbanej knajpy, gdyż po części jest zwiastunem odrodzenia, czy też osobistej transformacji. Natomiast Bieszczady również mają swoją symbolikę w książkach. Zazwyczaj są ukazane jako miejsce, do którego uciekają bohaterowie, by odpocząć, przemyśleć, bądź zacząć swoje życie na nowo. Tak też było i tutaj. Bieszczady i Magnolia, choć tak różne, mają coś wspólnego.Główny bohater w jednej chwili traci zarówno pracę, jak i żonę. Zdrowie daje mu solidne ostrzeżenie, a życie odważnie daje mu kopa do zmian. Filip jest idealnym przykład tego, że czasami szczęście nie kryje się w wielkich rzeczach. Widzimy jego przemianę i to ona jest głównym wątkiem tej książki. Filip uczy się żyć na nowo i dostrzegać radość w małych rzeczach.Grażyna Jeronim- Gałuszka pisze pięknie, subtelnie, z czułością o trudach ludzkiego życia dając możliwość refleksji. W swoją historię wplata inteligentny humor, a w nostalgiczną atmosferę, kobiety z charakterem, które świetnie z tym klimatem kontrastują. Wątek kobiet jest także ciekawie rozwinięty. Autorka ukazuje ich siłę i pomoc, którą obdarowują Filipa. To dzięki nim bohater staje na nogi.Każdy koniec jest początkiem czegoś nowego. Czasami wystarczy impuls, ale nawet jeśli on jest, to trzeba mieć też odwagę, zaparcie i chęć zmian i to między innymi przekazuje nam ta pozycja, ale także to, by doceniać te drobne rzeczy, bo to one właśnie dają nam największe szczęście.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

18/52/2026
"Magnolia" Grażyna Jeromin - Gałuszka Prószyński #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka

Pensjonat Magnolia

Czasem wystarczy jedna chwila by życie zmieniło się diametralnie. Takiej zmiany doświadcza główny bohater powieści pani Grażyny. Filip Spalski, 45 - letni pilot, z idealnie urządzonym apartamentem, piękną żoną u boku, pracą będącą jego pasją w jednej chwili traci wszystko. Żona od niego odchodzi, traci pracę przez złe wyniki badań, a to wszystko powoduje, że dostaje zawału. Stojąc na życiowym zakręcie Filip sprzedaje apartament, wsiada w samochód i jedzie przed siebie. Los rzuca go w Bieszczady na stację kolejową, gdzie na ławce spoytka Madeja, właściciela Magnolii, od którego postanawia ją odkupić.

Magnolia, czyli knajpa z hotelikiem w budynku po starym więzieniu, stanie się dla Filipa miejscem nowego startu w jego życiu, startu, jak i metą. Otoczony przez barwne postacie kobiet z Magnolii, spędzi tu rok, który pełen będzie wzlotów i upadków.

Jego historię poznajemy dzięki rozmowie z tajemniczym Maćkiem, którego Filip spotyka na tej samej ławce na stacji kolejowej, gdzie przed rokiem sam podjął decyzję by się tu zatrzymać. Filip opisuje Maćkowi życie w Magnolii, przybliża barwne postacie mieszkańców pensjonatu, a także ich niejednokrotnie trudne historie, które rzuciły ich do Magnolii. Poznamy Czesię (Czesławę Gawlińską) głowę i serce pensjonatu, która z bliskich, mieszkających w okolicy ma jedynie babcię Klarę, która przed śmiercią obiecała bliskim zdradzić swoją największą tajemnice; Marlenę, byłą psycholog więzienną, detektyw, która schroniła się w Magnolii by nie obarczając nikogo swoją chorobą, dotrwać tu do końca swoich dni; Doris(Dorotę Leszcz), artystkę kochającą kolory, malującą obrazy, kochającą psa Absurda; Olgę, kobietę, będącą wzorem idealnej żony, dbającej o gospodarstwo i chorego, leżącego męża; a także Tuśkę, małą dziewczynkę, która będzie stałym bywalcem w pensjonacie, i która stanie się narratorką historii miłosnej Rudolfa i Luizy, których losy zwiąże stacja kolejowa przy Magnolii.

Bohaterki przebywające w hoteliku to barwne postacie, które nadadzą światu Filipa kolorów. Każda dźwigająca ciężar swojej tajemnicy skrywanej pod maską uśmiechu, staną się dla niego w ciągu tego roku jak rodzina. I choć zakończenie powieści było dla mnie całkowitym zaskoczeniem i złamało mi serce, to pozostawia ono także promień nadziei, nadziei, że po każdej burzy zza chmur wyłania się słońce, a po każdej, nawet najciemniejszej nocy, zawsze wstaje dzień.

"Dziś jest o wiele ładniej niż wczoraj."

Uwagę czytelnika zwraca też historia miłości Luizy i Rudolfa, która idealnie przeplata się z losami bohaterów i stanowi ważny punkt w fabule książki. Dzięki niej otrzymujemy wątek nadnaturalny w powieści, który dodaje jej tajemniczości, nutkę słodyczy, jak i goryczy.

Polubiłam bohaterów Magnolii i mogę Wam z całego serca polecić lekturę powieści pani Jeromin- Gałuszko.

Ze egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Prószyński. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Współczesna literatura obyczajowa coraz częściej podejmuje temat kryzysu tożsamości człowieka żyjącego w świecie pośpiechu,  sukcesu i nieustannego przekraczania granic własnej wytrzymałości.  Magnolia wpisuje się w ten nurt jako opowieść o utracie, samotności i powolnym procesie odbudowy sensu życia. Autorka pokazuje,  że moment załamania nie musi być końcem,  lecz może stać się początkiem przemiany wewnętrznej.

Filip Spalski,  główny bohater powieści,  to człowiek sukcesu; pilot, dla którego praca była nie tylko źródłem utrzymania,  ale również fundamentem tożsamości.  Latanie dawało mu poczucie kontroli, sprawczości i prestiżu. Kiedy jednak po powrocie z lotu odkrywa, że żona odeszła,  jego dotychczasowy porządek rozpada się w jednej chwili.  Jeromin-Gałuszka celowo zestawia zawód pilota - symbol wolności i ruchu - z emocjonalnym uwięzieniem bohatera,  który nie potrafi sobie poradzić z nagłą pustką. To doświadczenie straty staje się impulsem do ucieczki, ale także do konfrontacji  z samym sobą. 

Bieszczady,  do których trafia Filip,  pełnią w powieści funkcję przestrzeni inicjacyjnej.   Z dala od miejskiego zgiełku, stają się miejscem spowolnienia,  ciszy i refleksji.  Natomiast pensjonat "Magnolia", choć trochę zaniedbany i zapomniany, staje się symbolem nowego początku.  Autorka podkreśla, że odbudowa sensu życia nie dokonuje się nagle a jest procesem,  który wymaga zmiany i otwartości na drugiego człowieka. 

Istotną rolę w przemianie odgrywają kobiety spotkane przez Filipa.  Nie są one tylko postaciami drugoplanowymi, lecz nośnikami empatii, doświadczeń i mądrość życiowej. Każda z nich niesie własne rany i historię, dzięki czemu  bohater uczy się,  że cierpienie nie jest wyjątkiem,  lecz wspólnym doświadczeniem.  Wspólnota, która tworzy się w Magnolii, staje się  przeciwwagą dla samotności.  Autorka sugeruje, że człowiek nie jest w stanie uzdrowić się  w izolacji. 

Tytułowa magnolia może mieć znaczenie symboliczne. To drzewo,  które kwitnie mimo chłodu i niepewnej pogody, staje się metaforą ludzkiej zdolności do odradzania się po trudnych doświadczeniach. Jeromin-Gałuszka nie proponuje banalnych rozwiązań. Szczęście,  które finalnie się pojawia, nie polega na powrocie do dawnego życia,  lecz na akceptacji zmian i odnalezieniu wartości w codzienności.  

Magnolia jest zatem powieścią o konieczności zatrzymania się; o tym, że dopiero wtedy, gdy przestajemy uciekać,  możemy naprawdę zobaczyć siebie i innych. Autorka pokazuje,  że kryzys,  choć bolesny bywa momentem przełomowym,  prowadzącym do głębszego zrozumienia własnych potrzeb i granic. W świecie zdominowanym przez tempo i ambicje Magnolia przypomina o wartości  uważności, relacji i prostych gestów,  które mają moc przywracania sensu.

 

Podsumowując Magnolia to powieść o leczeniu duszy,  o odzyskiwaniu równowagi po stracie, o sile zwykłych ludzi,  o codziennych relacjach.  Grażyna Jeromin-Gałuszka pokazała nam, że szczęście to niekoniecznie powrót do tego,  co było.  Czasami to zgoda na nowe życie,  zupełnie inne niż planowaliśmy na początku,  ale równie wartościowe. 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

" [...] Życie jest krótkie i nim się obejrzysz, pora ze wszystkim się żegnać. [...]"

"Magnolia" autorstwa Grażyny Jeromin-Gałuszka, to była dla mnie trudna lektura. Początkowo nie mogłam się w nią wgryźć. Później było znacznie lepiej. Zaczęłam rozumieć całą historię. Finał był tak zaskakujący, że się popłakałam. Dosłownie nie wytrzymałam napięcia. Jeszcze do teraz nie mogę pojąć, jak ta historia mogła się tak zakończyć. Chciałoby się powiedzieć, że życie potrafi zaskoczyć nie tylko nas czytelników, ale przede wszystkim bohaterów.
Poznałam tutaj mnóstwo ciekawych postaci, między innymi:
- Filipa Spalskiego, jest dosyć dziwny, tajemniczy, ale da się go polubić -- oczywiście z czasem, z biegiem stron.
- Marlenę, Czesię, Olgę i Doris. Cztery przekupy, które wciąż się ze sobą droczą. Ich buzie się nie zamykają. Bez nich ta powieść byłaby nudna. Każda jest inna, a mimo to idealnie ze sobą współgrają. 
- Tuśkę -- promyczek tej książki. To dziewczynka, która dodaje blasku tej powieści. Potrafi wejść tam, gdzie jej nie chcą. Jest obrotna i sprytna, jak na swój młody wiek. Dzięki tej postaci poznacie historię Luizy i Rudolfa. To będzie wyjątkowo dramatyczna opowieść.
Podsumowując, gdybym zatrzymała się na samym początku czytania, gdy pojawiły się dla mnie schody prawie nie do pokonania, nigdy nie poznałabym tak wyjątkowej historii. Tutaj magia łączy się z realizmem. Poznajemy prawdziwe dramaty i rozterki wymienionych wyżej postaci. Gdy się dobrze wgryziecie w "Magnolię", to będziecie żałowali, że tak szybko się kończy. 
Było to moje pierwsze czytelnicze spotkanie z piórem Grażyny Jeromin-Gałuszki i mam nadzieję, że nie ostatnie. Po "Magnolii" mam ochotę na więcej.
Zapomniałabym wspomnieć, że warto tutaj zwrócić uwagę na wyjątkowe dialogi, które momentami są zabawne, a innym razem bardzo nostalgiczne. Idealnie wbijają się w listopadową aurę. 
Czy jesteście gotowi na nadejście nowej powieści Grażyny Jeromin-Gałuszki? Zapraszam do knajpy o nazwie "Magnolia". Tutaj czeka na was mnóstwo wyjątkowych zdarzeń.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Filip Skalski to pilot, który po pracy wraca do swojego idealnego domu i spotyka żonę, która od niego właśnie odchodzi. Odeszła od niego bo nie miała zamiaru więcej czekać na niego, na ich wspólne dziecko i czas, który mogliby razem przeżyć.

Rozdarty wewnętrznie mężczyzna siada w auto i jedzie przed siebie. Dojeżdża w Bieszczady, na starą stacje kolejową. Tam poznaje mężczyznę, który sprzedaje mu Magnolię - zaniedbaną lecz przytulną restaurację z pokojami do wynajęcie.

Tak zaczyna się nowe życie Filipa. I kobiet, które poznał podczas spędzenia czasu w tym nowym miejscu.
Czesia, Doris, Marlena, Olga to one odmieniły jego życie. Każda z nich nie chciała obarczać swoimi problemami innych. Co się więc stało, że zaczął się o nich martwić?

Odpoczniecie od wielkiego świata w Magnolii. Miejscu na końcu świata. Pooddychajcie tutejszym spokojem. Poznajcie nowych przyjaciół i ich różne historie. I pamiętajcie, po każdej burzy wychodzi słońce ?

(Kliknij aby rozwinąć opinię)