Ostatnie zaginione miasto

Powieść przygodowa.

Po lekturze pierwszego tomu mniej więcej wiedziałam czego się spodziewać, mimo to nie podejrzewałam aż takich emocji i tajemniczych wątków. Jeśli książka zaskoczyła mnie, to was tym bardziej.

To niesamowita przygoda, nieprawdopodobna historia z niezwykle dramatycznymi momentami. Bohaterzy zostali skazani na wyścig z czasem, na walkę o przetrwanie, nie bali się podejmować ryzykownych kroków, jak chociażby szalony i niedorzeczny plan na wydostanie się z amazońskiego piekła. 

"Oszołomiony i zdezorientowany odwróciłem głowę w prawo. Stała tam Cassie, ciężko dyszała i uśmiechała się niepokojąco. W jej dłoni błyszczała maczeta, po ostrzu której spływała strużka krwi.

- Zawsze - powiedziała, odgarniając włosy z twarzy - chciałam zrobić coś takiego."

A wszystko rozpoczęło się zwyczajnie i niepozornie, od dziennika opisującego tragiczną ekspedycję pułkownika Percy'ego Harrisona Fawcetta, do której doszło dawno temu.

Czasy współczesne. Ulises wraz z profesorem Castillo wyruszają do Amazonii na poszukiwania zaginionej córki profesora. Wraz z nimi w podróż udaje się Cassie. W przeszłości ta trójka stanowiła zgraną ekipę, jeśli ktoś ma znaleźć Valerię żywą to tylko oni. W dżungli pomaga im jeden z tubylców, jedyny który rozumie ich mowę.

Przypadkiem trafiają do zaginionego miasta, którego próżno szukać na mapie. Niestety tym samym trafiają na Morcegów. Oprócz zabójczej armii cieni o wychudzonych czarnych ciałach, na życie głównych bohaterów dybie ktoś jeszcze. Ta wyprawa z góry jest skazana na niepowodzenie.

Książka wciąga od pierwszej strony, a szybkie tempo z kolejnymi stronami pędzi na łeb, na szyję. 

To nie tylko przygoda jak z filmu o poszukiwaczach skarbów, znajdziecie tu również miks faktów, oraz wątków niezwykle ważnych i aktualnych.

Gorąco was zachęcam do poznania przygód Ulisesa. Warto przeczytać.

Premiera recenzja Patronacka 

Ostanie zagione miasto - Fernando Gamboa 

Dziękuję Panu Piotrowi z Autornia, za możliwość bycia częścią tego projektu jako patronka.

Rzadko czytam literaturą przygodową. W tej tematyce, to głównie znam filmy. Ta historia przekonała mnie, jaki to był błąd z mojej strony.

Opowieść pełna mroku, niebezpieczeństwa, ale też humoru i sarkazmu. A przede wszystkim tajemnica, która zbiera żniwo krwii. Im dalej idziemy, tym bardziej ciężko oderwać się od lektury. Jak wszystkie książki tego autora są w takim stylu, to z pewnością po nie sięgnę.

Czytając, od razu miałam w głowie kilka tytułów.

Seria " Bibliotekarz" (Np. Matka szukająca kobiety dla syna), "Podróż na tajemniczą wyspę" (podnoszący się poziom wody w zawrotnym tempie), "Podróż do wnętrza ziemi". Oczywiście też seria "Scooby-Doo i brygada detektywów", tam właśnie pojawia się ta tajemnicza budowla, zwana Czarnym Miastem. Wątek skupia się na tym złu, jakie się tam kumuluje. Prawie zapomniałam o jeszcze jednym tytule. "Jumanji" (ta nowa wersja, gdzie wciągnęło ich do Jungli i spotkali te różne zwierzęta)

Polubiłam bohaterów tej książki. Profesor Eduardo Casillo. Pokazuje, jak człowiek jest w stanie wytrzymać w desperacji. 

Ulises. To główny bohater, który ma pomysły jak MacGyver i działający na adrenalinie.

Cassie. Uparta archelożka, która pokazała, jak może zaslepić chęć odkrycia cywilizacji.

Iak. Indianin, który jest kluczowy w tej wyprawie.

Tajemnice, zagadki i przygoda, która zmienia nie tylko nastawienie, ale też pozwala się czegoś nauczyć.

Zaciekawił mnie ten ślad po naz...istach, którzy w 1940 roku badali ten rejon. Muszę przyznać, że z historii kompletnie o tym zapomniałam. Mieli oni misję, aby znaleźć dowody na to, że germanie byli lepsi od reszty świata.

Ten klimat i opisy w książce sprawiły, że poczułam się tak, jakbym tam była. Czytać o tym i oglądać, to tak, ale w życiu bym się nie odnalazła w takich miejscach czy też sytuacjach.

Mamy tutaj poruszane aspekty kulturowe, kultowe i społeczne. 

Lektura ukazuje też inwazyjnych ludzi, którzy dla pieniędzy, sprzedali by duszę diabłu. Tu nie ma miejsca na sentymenty i sumienie.

Czy polecam?

Tak!!! 

To historia, która przypomina, za co lubi się ten gatunek literacki. On łączy pokolenia i zmusza nas do rozmyślań.

Moja ocena 10/10

Cytaty z książki:

"Krótko mówiąc, chciałem, żeby żyli pełnią życia.

Niestety, gdy próbowałem zagrzewać innych do działania hasłami w stylu „nie bój się gonić za marzeniami" czy żyj każdym dniem, jakby był ostatnim, patrzyli na mnie, jak na ogolonego wyznawcę ruchu Hare Kryszna w pomarańczowej szacie, który usiłuje wcisnąć im ulotkę i ciasteczka, nawracając na zasady Bhagawadgity. Więc to nie miało sensu.

Ironia losu polegała na tym, że w ostatnich miesiącach sam ich nie przestrzegałem."

"W końcu Cassie zabrała głos.

- Jest jedna rzecz, której nie rozumiem - powiedziała, wpatrując się uważnie w profesora. - Pańskiego poczucia odpowiedzialności za tę kobietę. Gdyby mój były chłopak zniknął i urwał kontakt, szczerze mówiąc, nie sądzę, żebym ruszyła na drugi koniec świata, by go szukać.

- Dobrze wiedzieć - mruknąłem pod nosem.

Meksykanka zamiast odpowiedzieć, odwdzięczyła mi się bolesnym kopniakiem w piszczel."

" - Uważaj! - zawołał z pokładu profesor, wskazując na małą, czarną walizkę, którą niosłem. - W środku jest GPS i telefon satelitarny - nasza jedyna łączność ze światem.

- Spokojnie, profesorze - odparłem, stawiając ostrożnie stopę na wąskim trapie łączącym nabrzeże ze statkiem. - Obchodzę się z nią jak ze swoim własnym dzieckiem.

Za moimi plecami Cassie prychnęła z wyraźnym niezadowoleniem.

- Mam nadzieję, że nie - mruknęła pod nosem. - Bo gdybyś miał dziecko, pewnie byś je porzucił i wyjechał do Wietnamu, żeby ,,przewartościować" życie."

"Obserwując ich ruchy, zrozumiałem, ze ci ludzie są równie naturalnym elementem tego środowiska, co jaguary, ptaki czy małpy ukryte w koronach drzew. A może to coś więcej niż tylko przystosowanie? Być może to właśnie pełna integracja sprawiła, ze stali się jedyną grupą, która wrosła w ekosystem, w przeciwieństwie do innych cywilizacji, od tysiącleci usiłujących go przekształcić i dostosować do własnych potrzeb."

" - Właśnie o czymś pomyślałem - powiedziałem głośno.

- Myślałeś? - Cassie odwróciła się zaskoczona. - - - Dobrze się czujesz? Może powinieneś usiąść?

Zignorowałem jej uwagę.

- Zastanawiałem się - ciągnąłem, świadom, że poza Iakiem żaden z idących przed nami tubylców nie rozumie hiszpańskiego - czy nie przelatywaliśmy nad Z..."

"- A właśnie zaczynałem rozumieć, jak to jest z tym wiosłowaniem....- westchnął ciężko profesor.

- Spokojnie, profesorze - powiedziałem, obejmując go ramieniem dla otuchy - Po powrocie do Barcelony zabiorę pana na przejażdżkę łódką w parku, gdzie razem pokarmimy kaczki.

- Takie bajki to opowiadaj mamie - odparł profesor, odtrącając z irytacją moją rękę.

- No dobrze - roześmiałem się. - Mogę do niej zadzwonić, ale nie wiem, czy będzie chętna na wycieczkę."

"Wyczekiwanie - tak, to było właściwe słowo.

Zdawało się, że każda żywa istota w tej rozległej, spowitej mrokiem dżungli przeczuwa nadciągające nieszczęście."

" - To nie być komar. Tej nocy ty karmić wampira.

Wybuchnęliśmy śmiechem.

- Ciekawe - zauważył rozbawiony profesor. - A ja myślałem, że ten typ w pelerynie z kłami, którego widziałem w nocy, to jakiś urzędnik skarbowy. Iak patrzył na niego zbity z tropu."

" - Zaraz, wy dostajecie broń, a ja latarkę? - zaprotestowałem z niedowierzaniem. - Jak niby mam się bronić? Oślepiając ich?

- Masz nóż - odparła, wskazując go ruchem głowy - i swój dowcip, ostry jak brzytwa.

- Długo nad tym myślałaś?"

"- Chyba że...- zacząłem, zamyślony.

Chyba że co? - spytała Cassie, marszcząc brwi.

Odpowiedziałem dopiero po chwili namysłu.

- Zastanawiałem się...

- To mnie zawsze przeraża - mruknął cicho profesor, przykładając dłoń do czoła.

- ... nad tym, że na zewnątrz czyhają na nas dwa zagrożenia, które, współdziałając, stają się siłą nie do pokonania powiedziałem powoli, nabierając powietrza.- Ale co by było, gdybyśmy doprowadzili do ich wzajemnej eliminacji?"

Jak to zwykle bywa... pierwsza cześć przygód Ulisesa według mnie była lepsza. Nie mniej, jako powieść przygodowa - godna polecenia.