Teatr złamanych serc

(...) "Ale muzyka to więcej niż talent. To serce, które się otwiera. To dusza, która pragnie wyrażać to, czego słowa nie mogą. A gdy serca śpiewają razem, nawet niedoskonałe głosy mogą stworzyć coś pięknego".

Melania Ashworth, to utalentowana muzycznie córka pastora, która swym głosem podbiła londyńską scenę. Niestety, w skutek skandalu jaki stał się jej nie zawinionym udziałem, musiała w jednej chwili zmienić wszystko. Rozpoczęła pracę nauczycielki w sierocińcu Grimthorne House, gdzie życie toczy się w takt surowej dyscypliny, pod czujnym okiem dyrektora, pana Grimsby. I właśnie w tym miejscu, zimnym, przesyconym bólem i tęsknotą małych, złamanych serc, rozpoczyna się niezwykła droga przemiany..

"Teatr złamanych serc" to przepiękna opowieść, niosąca nadzieję, tam gdzie już nie widać sensu, dodająca odwagi, gdy smutek i cierpienie przesłania wszystko inne, rozgrzewająca serca zamrożone brakiem miłości i wiary w człowieka. Pozostawia ona w sercu i umyśle czytelnika trwały ślad.

Fabuła została osadzona w dawnej Anglii, głównie w zimnych murach sierocińca w Yorkshire, gdzie nierozbrzmiewa dziecięcy śmiech, a codzienna egzystencja pozbawia jakiejkolwiek nadziei. I wtedy pojawia się ona, pani Melania. Kobieta jakby z innego świata, która sama mając złamane serce, podejmuje walkę o przywrócenie dziecięcym, pustym oczom blasku.

Cudowna historia, która i mnie złamała serce, niejednokrotnie wyciskając z oczu łzy. Czytając, miałam poczucie jedności z jej bohaterami i niesamowicie przeżywałam wszystko, z czym przyszło im się mierzyć. Autorka tak bardzo sugestywnie odmalowała obraz świata pozbawionego nadziei, w którym wystarczy zagrać melodię poruszającą odpowiednie struny serca, by na nowo rozbłysło słońce.

Jestem zakochana w tej powieści i wam gorąco życzę, byście ją przeczytali i pozwolili sobie usłyszeć muzykę przemieniającą życie ❤️

  Dom dziecka, a w nim rygor, kary i brak jakichkolwiek uczuć względem podopiecznych. Czy w takich warunkach można wykrzesać z tych zastraszonych dzieci jeszcze jakąś dobrą iskierkę? I czy w zimnych i wilgotnych murach posępnego budynku może zrodzić się jakieś większe uczucie?

   Magdalena Buraczewska-Świątek zabiera swoich czytelników na chwilę do Londynu, a potem do Grimthorne House w Yorkshire. To głównie tam rozgrywa się cała akcja. A co tutaj się dzieje? Jak na tak ponure, czy przerażające miejsce, to sporo. Dom dziecka nikomu nawet dziś nie kojarzy się za wesoło. To nie jest miejsce, do którego ktokolwiek chce trafić. Ale takie czy inne powody zmuszają do pobytu w takich miejscach. Nasza główna bohaterka - Melania Ashworth też po trosze została zmuszona do pracy w tym miejscu. Zmusiła ją do tego sytuacja. Nie był to szczyt marzeń Melanii, ale chciała dać z siebie wszystko. Niemniej, w tym domu dziecka obowiązywały sztywne reguły, które nie podobały się naszej bohaterce, ale chcąc utrzymać pracę starała się do nich stosować, choć i tak je trochę naginała. Bo chciała zdobyć zaufanie swoich podopiecznych. Kiedy sam dyrektor tej placówki wkopał się z zajęciami muzycznymi, wtedy Melania w końcu mogła się wykazać. Założyła chór chłopięcy - choć początki były opłakane. A kiedy wzięli udział w pewnym prestiżowym konkursie, to była dla nich ogromna szansa na polepszenie swoich warunków, ale i na dodanie skrzydeł tym dzieciom. Tylko czy wszystko tutaj pójdzie jak z płatka? Jak pójdzie dzieciom na konkursie? Czy Melania znajdzie jakiegoś dobrego duszka w tej placówce czy tylko same źle spoglądające na nią i oceniające ją osoby??? Jakie jeszcze życie przyniesie tutaj rozterki i problemy dnia codziennego?

   Ta książka jest cudowna. Od pierwszej do ostatniej strony. Może niektórzy z Was stwierdzą, że autorka wrzuciła tutaj sporo szczegółowych opisów miejsc, sytuacji, czy nawet osób. Ale mnie one zachwyciły! Dzięki takiej szczegółowości dosłownie czułam się, jakbym była dokładnie tam, gdzie akurat działa się ta historia. Jakbym wszystko dokładnie widziała swoimi oczyma. Te rozterki Melanii związane z jej trudną sytuacją, ze stratą rodziców. Cudownie mi się czytało, jak wspominała różne sytuacje czy powiedzonka swoich rodziców. Lekko ona nie miała od początku swojej kariery. I choć najpierw może trochę złapała wiatru w żagle, to szybko została sprowadzona na ziemię i to bardzo brutalnie. A sytuacja w jakiej się znalazła, w tamtych czasach niestety nie pomagała w tym, aby znalazła dobrze płatną pracę, więc spróbowała swoich sił właśnie w Grimthorn House. Tutaj odkrywała blaski i cienie tej palcówki. I choć głównie były to cienie, to dzieci będące w tej placówce były dla Melanii tym promyczkiem. To dla nich postanowiła zawalczyć. A walczyła o NICH. W tym domu dziecka dwaj panowie: Sebastian i Julian, starali się ją wspierać i dobrze traktowali też chłopców. I może każdy robił to w innym celu, każdy z nich walczył też o coś innego, to jedno ich łączyło - Melania. Czy w tych zimnych murach mogłaby rozkwitnąć miłość? Albo chociaż zauroczenie? Czy coś dobrego tutaj się wydarzy, co mogłoby zmienić życie wszystkich podopiecznych? Bo obecny dyrektor to jednak bardzo słabo zajmuje się chłopcami, woli myśleć o swoim dobrobycie. Dodatkowo mamy tutaj okazję podejrzeć, jak dorośli i dzieci mierzą się ze stratą bliskich. W końcu każdy z nas kiedyś kogoś stracił i na każdym etapie naszego życia z takimi stratami radzimy sobie inaczej. Ostatnie strony zamazywały mi się podczas czytania, bo tak płakałam. Ja po prostu szybko się wzruszam, a to co tutaj autorka naszykowała na koniec to były najpierw łzy szczęścia, a potem łzy smutku, bólu, tęsknoty i rozpaczy. Dziękuję za tę historię. Jakże prawdziwą, jakże szczegółową i zaskakującą jednocześnie. Takie historie zostają w moim sercu na dłużej. 

,,Jak często ci, którzy najgłośniej krzyczą o moralności, sami nie mają z nią nic wspólnego (..) Jak często ci, którzy wskazują palcem grzeszników, ukrywają największe grzechy w swoich własnych sercach’’

Melania Ashworth, gwiazda londyńskiej sceny, po skandalu podstępnie zgotowanym przez dyrektora teatru, jest zmuszona podjąć pracę w ponurym sierocińcu Grimthorn House, gdzie rządzi despotyczny dyrektor, a wszelka radość i śpiew są zakazane.
Melania wie, że droga do przeszłości jest zamknięta, ale są rzeczy, o które warto zawalczyć. Musi odnaleźć się w świecie, który działa na innych zasadach, czeka ją walka o swoje miejsce na ziemi, ale przede wszystkim walka o miejsce w sercu osieroconych i tyranizowanych chłopców.

Jestem oczarowana, to jedna z tych historii, która urzeka, fascynuje i porywa na tyle, że czytelnik zapomina o realnym świecie. Ta książka to literacki majstersztyk to jedna z tych opowieści, gdzie sposób narracji, sprawia, że czujemy w sercu niepokój, irytację, ale też i ciepło. Barwni bohaterowie, dzięki którym emocje, aż buzują, czytelnik to wszystko przeżywa i całym sobą angażuje się w ich losy.

Magdalena Buraczewska-Świątek obnaża złożoność ludzkiej natury, pokazuje jej mocne strony, ale i te słabe. Bo człowiek to nie maszyna, którą można zaprogramować i będzie funkcjonować według ustalonych zasad. Bo nasze słabości i marzenia, mogą nas zaślepić i odebrać możliwość racjonalnej oceny sytuacji i pchnąć do złych wyborów.
Autorka w sposób bardzo umiejętny pokazuje nam, że bez muzyki życie byłoby pomyłką. Bo każda nutka, każdy ton jest jak pokarm dla duszy. Za pomocą muzyki możemy przekazać ogrom różnych emocji, od miłości do nienawiści, od radości do smutku. Potrafi ona inspirować, zbliżać ludzi i tworzyć wspomnienia. Bo gdy życie jest wypełnione muzyką, to wydaje się ono dużo lżejsze.

,,Teatr złamanych serc'' książka zaskakuje lekkością, błyskotliwą narracją i oryginalną formą. Oprócz ukazanej siły muzyki jest tu cała masa wątków budzących mieszankę emocji, od radości po irytację.

Lubicie oglądać występy chóru? Ja bardzo! Jak tylko mam okazję, zawsze wybieram się na koncert. U mnie w parafii działa prężnie chór mieszany, który umila swoim śpiewem różnorakie uroczystości.

Takie wystąpienie to prawdziwa uczta dla duszy. Jednakowoż zdaję sobie sprawę, ile w taki jeden występ trzeba włożyć pracy i wysiłku, ileż to żmudnych godzin przygotowań i prób, nie tylko pod względem wokalnym, ale też współpracy między śpiewakami i z dyrygentem, odpowiednią muzyką, nagłośnieniem, na strojach kończąc.

TO było po prostu PIĘKNE! Tak się składa, że przeczytałam już wszystkie książki Magdaleny Buraczewskiej-Swiątek jakie do tej pory ukazały się na rynku wydawniczym. Uważałam, że jej " Lustrzane wzgórze" nie ma sobie równych, że to moim zdaniem najpiękniejsza i najbardziej wzruszająca historia. Byłam w błędzie! Oto jej godny następca- "Teatr złamanych serc".

Magdalena Buraczewska - Świątek to pisarka, która potrafi porwać serca, która dobrze wie, kiedy na twarzy czytelnika pojawi się delikatny uśmiech, a kiedy szarpnie w gardle, przywołując potok łez. Jej lektura pochłonęła mnie na maksa. Nie mogłam się od niej oderwać. Zresztą nawet nie chciałam. To książka o miejscu o "bardzo specyficznej atmosferze." Do obskurnego i ponurego sierocińca Grimthorne House, mieszczącego się w Anglii, trafa Melania Ashworth. Młoda, utalentowana, ambitna i dobrze zapowiadająca się gwiazda teatralnej sceny. Z powodu oszczerstw i plotek, w atmosferze skandalu, zmuszona jest opuścić  XIX wieczny Londyn i znajduje pracę w miejscu pełnym strachu i rygoru. Ów sierociniec to tak naprawdę teatr złamanych dusz, miejsce, w którym każdy odgrywa jakąś rolę, opowiada swoją historię, pełną bólu, rozpaczy, strachu, smutku, tęsknoty za czymś co utracone i nigdy nie wróci.

Melania początkowo nie potrafi odnaleźć się w tym mrocznym otoczeniu. Nie od razu też łapie kontakt z chłopakami, którym przyszło się jej opiekować. To sieroty, które według bezdusznego i despotycznego dyrektora są nic nie warte. Za to potrzebują surowej dyscypliny i twardej ręki.

"... w miejscu, które miało być ich schronieniem, spotykało je jeszcze więcej okrucieństwa. Nie mogła pozwolić na to, by ich ostatnia iskierka nadziei została zadeptana przez człowieka, który uważał się za sługę Bożego. Nie mogła patrzeć, jak te małe dusze kurczą się ze strachu za każdym razem, gdy słyszą kroki dorosłego na korytarzu.To było przeciwko wszystkiemu, w co wierzyła, czego nauczył ją ojciec, przeczyło zwykłej ludzkiej przyzwoitości. Jeśli ona nie stanie w ich obronie, kto to zrobi? " I ona, córka nieżyjącego pastora, postanawia dotrzeć do chłopców w inny sposób. Poprzez muzykę i śpiew. Pewnego dnia niespodziewana inspekcja daje jej szansę, by w tydzień stworzyć chór, który ma oczarować cały Londyn. Po drodze będą miały zdarzenia, które będą trudne do przeskoczenia i tak naprawdę świadczyły o porażce. Jednak w tym pozbawionym serca miejscu znajdą się sprzymierzeńcy.

Melania odkrywa w tych chłopcach talent do śpiewu. Każdy ich głos był "jak dotyk anioła, pełen niewinności i bólu zarazem."

Ta książka pomimo smutku w niej zawartego, ma w sobie tę iskierkę nadziei i radości, że Bóg o tych sierotach nie zapomniał. Że wszystko dzieje się po coś, bo zsyła kogoś, kto ma w sobie na tyle siły i odwagi, by zmienić los tych wychowanków.

Przyznaję, że dawno mnie lektura tak nie rozłożyła emocjonalnie. Były momenty, że łzy leciały mi ciurkiem. Wątek z Jamesem rozwalił mnie totalnie! Zarówno w chwili jak wypatrywał listonosza, następnie po koncercie, aż wtedy, kiedy śpiewał w ruinach kościoła. Nawet teraz, gdy to piszę, mam w oczach łzy. Aż chciałoby się podejść do tych bohaterów i mocno przytulić, bowiem ich ból, tęsknota, rozterki i wątpliwości są takie ludzkie i naturalne.

Gdyby ktoś zapytał się mnie jaką książkę chciałabym ujrzeć na dużym ekranie, bez wahania odpowiedziałabym, że "Teatr złamanych serc".

Nie da się ukryć, że ta historia złamała mi serce ponownie, jak w przypadku filmów "Pana od muzyki", czy "Króla rozrywki". Idealnie nadaje się na scenariusz musicalu. Ma w sobie potencjał i wszystkie te cechy. Głęboko porusza poprzez muzykę i swój dramatyzm. Bohaterowie potrafią przekazać swoje silne emocje.

Właśnie za to uwielbiam twórczość tej autorki. Za to, że swoim piórem potrafi złamać mi serce, że potrafi zauroczyć, oczarować, wlać otuchy i nadziei. Tak jak ona operuje tutaj słowem jest niesamowite, namacalne i pełne uroku. Tę historię przeżywa się razem z bohaterami, to co zgotował im los. Cała kipi od ogromu emocji. Ktoś stwierdzi, takie smuty to nie dla mnie. Nie zgodzę się. Tę książkę powinien przeczytać każdy nauczyciel, wychowawca, pedagog, osoba pełniąca rolę rodziny zastępczej oraz osoby duchowne.

To całkiem inna  niż do tej pory odsłona tej pisarki. Ta powieść jest bardziej dojrzała, poważna, emocje są wyraźniejsze i trudniejsze, a relacje między bohaterami bardziej pogłębione.

"Teatr złamanych serc" to przepiękna opowieść o sile muzyki, odwadze, o prawdziwych kolejach życia i naturalnych emocjach. I choć jest to historia pełna smutku, to ten smutek jest tak wspaniale przetkany iskrą radości i nadziei, a także miłości, że po skończeniu książki czytelnik nie czuje się przygnębiony. Polecam Waszej uwadze. Dla mnie majstersztyk 10/10