Znikające dziewczyny

„Znikające dziewczyny” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Lisy Regan, choć do tej lektury przymierzałam się już od dłuższego czasu. Seria z detektyw Josie Quinn często pojawiała się w recenzjach czytelników, które niemal jednogłośnie były bardzo pochlebne. Wskazywano w nich na dynamiczną fabułę, wyrazistą bohaterkę oraz mroczny, wciągający klimat kryminału – dokładnie taki, po jaki sięgam najchętniej. Wiedziałam więc, że prędzej czy później ta seria trafi w moje ręce. Sięgając po pierwszy tom, miałam spore oczekiwania, choć towarzyszyła mi też pewna ostrożność – nie zawsze bowiem to, co zachwyca innych, działa na mnie równie mocno.

Akcja powieści rozgrywa się w Denton, niewielkim miasteczku na Wschodnim Wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, gdzie trwają intensywne poszukiwania siedemnastoletniej Isabelle Coleman. Dziewczyna znika bez śladu, a jedynym tropem jest odnaleziony telefon. Sprawa wydaje się dramatyczna, ale prawdziwie niepokojący zwrot następuje, gdy policja odnajduje inną nastolatkę – dziewczynę, której nikt wcześniej nie zgłosił jako zaginionej. Odnalezione dziecko jest w stanie głębokiego szoku, milczy i nie reaguje na próby nawiązania kontaktu, jakby to, czego doświadczyła, było zbyt straszne, by ubrać je w słowa.

Detektyw Josie Quinn, mimo że w tym momencie jest zawieszona w obowiązkach służbowych, nie potrafi pozostać obojętna wobec tej sprawy. Kierując się intuicją i poczuciem obowiązku, zaczyna prowadzić własne śledztwo. Udaje jej się wydobyć z milczącej dziewczyny tylko jedno słowo – imię: Ramona. Ten pozornie drobny szczegół okazuje się kluczem do zagadki i jedynym tropem, którym Josie może podążyć.

Z każdą kolejną odkrytą informacją detektywka coraz wyraźniej dostrzega, że losy Isabelle i odnalezionej dziewczyny są ze sobą powiązane. Czas gra przeciwko niej, a świadomość, że Isabelle wciąż może żyć, napędza jej działania. Jednocześnie pojawia się coraz bardziej niepokojąca myśl, że zaginiona nastolatka może nie być jedyną ofiarą.

„Znikające dziewczyny” to jedna z tych książek, które idealnie trafiają w mój czytelniczy gust i utwierdzają mnie w przekonaniu, że warto słuchać poleceń innych miłośników kryminałów. Lisa Regan stworzyła historię, która nie tylko wciąga fabularnie, ale także angażuje emocjonalnie. Od pierwszych stron towarzyszy czytelnikowi poczucie niepokoju, narastającego zagrożenia i presji czasu – a ja dokładnie to cenię w dobrze skonstruowanym kryminale.

Największą siłą tej powieści jest dla mnie atmosfera. Autorka sprawnie buduje mroczny klimat małego miasta, w którym każdy może coś ukrywać, a pozory normalności szybko pękają. Napięcie towarzyszące śledztwu jest konsekwentnie podtrzymywane, bez zbędnych dłużyzn czy przestojów. Każdy kolejny rozdział wnosi coś nowego i sprawia, że chce się czytać dalej, „jeszcze tylko jeden rozdział” — który, jak łatwo się domyślić, rzadko bywa ostatnim na dany wieczór.

Szczególnie przypadła mi do gustu postać Josie Quinn. To bohaterka nieoczywista, zmagająca się z własnymi demonami, a jednocześnie niezwykle zdeterminowana i empatyczna. Jej zawieszenie w obowiązkach dodaje historii dodatkowego napięcia i sprawia, że prowadzone przez nią śledztwo nabiera bardziej osobistego charakteru. Bardzo podobało mi się to, że Josie nie jest idealną detektywką – popełnia błędy, kieruje się emocjami, ale właśnie dzięki temu wydaje się prawdziwa i bliska czytelnikowi. Jej zaangażowanie w sprawę i gotowość do łamania zasad, gdy w grę wchodzi ludzkie życie, budzą sympatię i sprawiają, że chce się śledzić jej dalsze losy.

Fabuła została poprowadzona w sposób przemyślany, a kolejne odkrywane tropy naturalnie prowadzą do coraz mroczniejszych wniosków. Autorka umiejętnie dawkuje informacje, pozwalając czytelnikowi snuć własne przypuszczenia, by później zaskoczyć go kolejnymi zwrotami akcji. Lisa Regan w swojej powieści porusza trudne, momentami bardzo mroczne tematy, ale robi to w sposób przemyślany i nienachalny. Zakończenie przynosi odpowiedzi, ale nie odbiera historii jej ciężaru emocjonalnego — pozostawia raczej poczucie ulgi zmieszanej z refleksją nad tym, jak kruche potrafi być poczucie bezpieczeństwa – dokładnie tak, jak lubię w dobrych kryminałach.

Po lekturze „Znikających dziewczyn” wiem jedno: warto było czekać na to pierwsze spotkanie z twórczością Lisy Regan. To solidny, mocny kryminał, który spełnił moje oczekiwania i jednocześnie wzbudził ogromną ciekawość wobec kolejnych tomów serii.

Znikające dziewczyny" to wciągający kryminał, który stanowi 1 tom cyklu Josie Quinn. 

Główną bohaterkę, detektyw Josie Quinn poznajemy jako zawieszoną w obowiązkach policjantkę (jedyną kobietę policjantkę w małej miejscowości Denton). Fakt ten nie przeszkadza jej jednak w zaangażowaniu się w śledztwo mające na celu rozwiązanie sprawy zaginięcia siedemnastoletniej Isabelle Coleman. Josie, którą wszyscy próbują zniechęcić do prowadzenia rozpoczętego przez nią prywatnego dochodzenia, wykorzystuje znajomości w policyjne do zdobycia informacji, które ewidentnie ktoś próbuje ukryć. Zupełnie tak, jakby nikomu nie zależało naprawdę na rozwiązaniu tej sprawy. Niespodziewanie w trakcie śledztwa odnaleziona zostaje inna dziewczyna, której zniknięcie tłumaczone było ucieczką z domu. Josie znajduje dowód świadczący o tym, że sprawa Isabelle i odnalezionej dziewczyny są powiązane. Nieugietość Josie i jej niegasnące zaangażowanie w rozwiązanie obu spraw, sprowadzają wkrótce na nią i jej bliskich, niebezpieczeństwo. Gdy okazuje się, że w całą sprawę zamieszani są policjanci z którymi pracowała, Josie nie wie już, komu może zaufać i podzielić się swoimi domysłami. Musi walczyć i z zagrożeniem płynącym ze strony osób, z którymi przez lata współpracowała, ale też ze swoimi prywatnymi demonami. Czy może zaufać w pełni Ray'owi - przyjacielowi z dzieciństwa, a obecnie policjantowi i...wciąż mężowi? Czy to on zagraża jej i obecnemu narzeczonemu Josie - Luke'owi? Jaka tajemnicę skrywa jej ukochana babcia? Tego nie zdradzę, ale zachęcam gorąco do szukania odpowiedzi w tym nieodkładalnym kryminale, pełnym tego, co w książkach tego gatunku lubię najbardziej - wciągającej od pierwszych stron zagadki, głównej bohaterki która walczy z demonami przeszłości, i jest postacią ciekawą , charakterną, wzbudzającą sympatię mimo zadziornego temperamentu.

Jak to jest u was z seriami? Tylko po kolei, czy nie ma znaczenia? Jednym ciągiem, czy z przerwami?

Serię książek o śledztwach prowadzonych przez Josie Quinn, policyjną detektyw w niewielkim miasteczku Denton w Pennsylwanii, poznałam dzięki @kryminalnatalerzu. Moja przyoda zaczęła się od tomu czwartego, potem był 6, 8 i 9 :) A teraz w końcu dorwałam się do tom pierwszego, i muszę przyznać, że ciekawie się czyta, mając perspektywę tego co będzie dalej. Bo oczywiście śledztwa są oddzielne, i czytanie poza kolejnością, nie ma większego znaczenia, ale już wątki obyczajowe mają swoją bezpośrednią kontynuację. I żeby nie było, wcale nie uważam, że błędem było sięganie po te książki nie po kolei, ale na pewno cofnięcie się do pierwszego tomu ze znajomością kilku kolejnych dało ciekawy ogląd sytuacji.

A w tym tomie Josie ma naprawdę przechlapane! Zacznijmy od tego, że jest zawieszona w obowiązkach. Ma na głowie całkiem sporo prywatnych problemów, na które najlepszym lekiem według niej byłaby praca, żeby móc czymś zająć czas i myśli. Niestety nawet w obliczu zaginięcia młodej dziewczyny w miasteczku oraz problemów kadrowych, komendant ni echce wyrazić zgody aby Josie pracowała. Oczywiście wcale nie powstrzymuje jej to przed prowadzeniem śledztwa na własną rękę. Ponadto, zupełnym przypadkiem Josie znajduje się w niewłaściwym miejscu i niewłaściwym czasie i staje się świadkiem wypadku, który wydaje się jakoś łączyć z gorącymi wydarzeniami w Denton. Josie, nitka po nitce, rozwikłuje kolejne wątki i dociera do przerażających wniosków, oczywiście pakując się przy tym w ogromne kłopoty! Na szczęście, fakt istnienia kolejnych tomów serii podpowiada nam, że wyjdzie z tego mniej lub bardziej cało, ale co po drodze razem z nią przeżyjemy to nasze. A Lisa Regan potrafi budować napięcie! Krótkie rodziały sprawiają, że książkę czyta się szybko, akcja rozwija się dynamicznie, a emocje aż buzują.

Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość wzięcia udziału w booktourze z tym tytułem!

Super książka o pani detektyw która po mimo zawieszenia w obowiązkach próbuję rozwikłać zagadkę porwanych kobiet.

Josie Quinn to twarda, praworządna, zdeterminowana i odważna śledcza, która wskutek jej nerwowego zachowania podczas jednej interwencji, została odsunięta od pracy. Tylko czy można odsunąć kogoś dla kogo prawość i sprawiedliwość są drogowskazem przez życie. Dzięki uporowi i nieustępliwości Josie udaje się rozbić działający kilkadziesiąt lat burdel, do którego dziewczyny uprowadzano i przetrzymywano siłą. Jak kończyły gdy były już nieprzydatne? Kto uczestniczył w tym nielegalnym procederze? Komu Josie może ufać? Całkiem nieźle się czyta, książka napisana jest prostym językiem. I chociaż temat jest bardzo ważny to książka nie porywa. Brakuje mi narastającego napięcia, dusznej i mrocznej atmosfery i emocji, które by mną wstrząsnęły.