Niech żyją zwłoki. Sekretne życie ludzi pracujących ze śmiercią

Z ogromną uwagą i satysfakcją przyjrzałam się najnowszej publikacji Małgorzaty Węglarz. Jako recenzentka, która niejedno w literaturze faktu widziała, muszę przyznać: to nie jest kolejny reportaż pisany pod publiczkę, by żerować na taniej sensacji. Autorka, znana już z oswajania nas z tym, co ostateczne, tym razem wykonuje krok dalej - przekracza próg sali sekcyjnej nie tylko jako obserwatorka, ale jako łącznik między hermetycznym światem profesjonalistów a naszą, często zniekształconą przez popkulturę, wyobraźnią.

To, co uderza od pierwszych stron, to narracyjna powściągliwość. Węglarz nie krzyczy, nie epatuje makabrą. Zamiast tego, z niemal chirurgiczną precyzją, oddaje głos tym, dla których śmierć to nie punkt kulminacyjny wieczornego serialu, lecz po prostu... poniedziałek rano. Spotykamy tu galerię postaci, które rzadko wychodzą z cienia: od medyków sądowych i techników sekcyjnych, po nurka, którego praca zaczyna się tam, gdzie kończy się widoczność pod taflą wody. To fascynująca lekcja pokory wobec biologii. Autorka w niezwykle płynny sposób przeplata merytoryczne rozmowy z osobistym doświadczeniem uczestnictwa w sekcji zwłok. Opisuje to przeżycie bez zbędnego patosu, skupiając się na zmysłach - zapachu, temperaturze, barwie - co sprawia, że jako czytelnicy czujemy niemal fizyczną obecność w tym sterylnym, chłodnym pomieszczeniu.

Mocną stroną tej publikacji jest jej misja edukacyjna i demitologizująca. Węglarz z dużą klasą punktuje błędy twórców kryminałów, cierpliwie tłumacząc, że rzeczywistość rzadko przypomina laboratorium z "CSI". Niezwykle cenne są wplecione w treść przestrogi - statystyki WHO dotyczące zgonów, których można by uniknąć, nadają tej książce wymiar niemalże prozdrowotny. To paradoks: książka o zwłokach staje się manifestem na rzecz uważnego życia, badania się i zdejmowania nogi z gazu.

Jeśli miałabym wskazać słabsze ogniwo, to jest nim pewien niedosyt objętościowy. Widać, że autorka mierzyła się z murem milczenia - nie każdy w tej branży chce mówić, a niektórzy wycofali się w trakcie prac. To sprawia, że niektóre wywiady kończą się w momencie, gdy czytelnik chciałby jeszcze głębiej wejść w psychologię danego zawodu. Również oprawa graficzna, choć estetycznie spójna i "czysta", momentami wydaje się zajmować przestrzeń, którą mogłaby wypełnić dodatkowa strona tekstu.

Stylistyka reportażu jest klarowna i rzeczowa. Węglarz pisze lekko o tematach, które ważą tonę. Unika turpizmu dla samego efektu szoku, wybierając drogę szacunku do ciała, które - choć pozbawione życia - wciąż jest ludzkie i wymaga profesjonalnego traktowania.

"Niech żyją zwłoki" to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce wyjść poza bańkę true crime i zrozumieć, że śmierć to system naczyń połączonych, procedur i ciężkiej, fizycznej pracy. To książka o ludziach, którzy zostają na posterunku, gdy wszyscy inni odwracają wzrok. Wyszłam z tej lektury z poczuciem spokoju - śmierć w obiektywie Węglarz traci swoją demoniczną maskę, stając się częścią naturalnego cyklu, który warto poznać, by przestać się go panicznie bać.

Informacje dodatkowe o Niech żyją zwłoki. Sekretne życie ludzi pracujących ze śmiercią:

Wydawnictwo: Pascal
Data wydania: 2026-03-25
Kategoria: Biografie, wspomnienia, listy
ISBN: 9788383177243
Liczba stron: 288
Dodał/a opinię: auraliteracka

Tagi: Biografie i literatura faktu