Opowieść prawie wigilijna

Prezenty, uwielbiacie je wyszukiwać i wymyślać, czy raczej wolicie zniknąć w tym świątecznym szaleństwie?

[współpraca recenzencka @wydawnictwodobrestrony]

Marcjanna prowadzi dobrze prosperujący salon kosmetyczny. Z pozoru ma wszystko: pieniądze, elegancję i niezależność. W jej życiu wszystko jest perfekcyjnie zaplanowane. Ludzie wokół niej uważają ją za zimną i pozbawioną emocji. Od kilku lat nie obchodzi świąt, bo, jak sama mówi, są dla niej „kiczowatym festiwalem konsumpcji, który ma tylko na chwilę dać ułudę szczęścia”. Jednak pod fasadą „królowej lodu” kryje się opowieść o kobiecie, która z bólu zbudowała twierdzę, przywdziała zbroję i przez lata udawała, że daje radę, chowając się za perfekcyjnie poukładanym życiem. I właśnie wtedy, gdy wydaje się, że Marcjanna nie oczekuje już niczego od świata, los stawia na jej drodze ludzi zwyczajnych, ale pełnych dobra i troski. Ich obecność to światło, które próbuje przebić się przez szczeliny w murze. Marcjanna, podobnie jak Scrooge z „Opowieści wigilijnej”, musi spojrzeć w zwierciadło własnej duszy, zacząć czuć i rozumieć, co naprawdę oznaczają święta i jak ważne jest spędzenie ich w gronie najbliższych osób. Aleksandra Rak snuje narrację o innym obliczu świąt, takim, o którym rzadko się mówi, bo nie świeci świątecznym blaskiem. To opowieść o bólu, tęsknocie i samotności, które cicho proszą, by ktoś je wreszcie dostrzegł. Święta w tej historii nie są idealne; są raczej lustrem, w którym bohaterowie muszą dojrzeć siebie. Autorka zaprasza również czytelnika do rozmowy z samym sobą. Ta opowieść działa jak lustro, w którym odnajdujemy cząstkę siebie. Bo ilu z nas żyje jak Marcjanna? Z pozoru szczęśliwi, a jednak od dawna zamknięci na świat i innych ludzi. Jak często skrywamy to, co czujemy, bo strach przed głębią uczuć przygniata nas bardziej niż same emocje? Ile razy zapominamy, że święta to nie prezenty, lecz ludzie? W cieniu tej opowieści pobrzmiewa motyw przebaczenia, nie dla innych, lecz dla samego siebie. Bardzo często to do siebie mamy największy żal i nie potrafimy sobie wybaczyć. Karzemy się i nie pozwalamy czasowi uleczyć tego, co dawno powinno przestać boleć, a jeśli nie wszystko da się uleczyć, można nauczyć się z tym żyć tak, aby nie bolało. Czytając tę książkę, trudno nie zatrzymać się na chwilę. Trudno nie pomyśleć o własnych bliskich, o słowach, których być może nie zdążyliśmy wypowiedzieć, o telefonach, których nigdy nie wykonaliśmy, o przebaczeniu, które wciąż odkładamy na „potem”. Autorka ostrzega, że potem może nigdy nie nadejść i że należy kochać, póki mamy kogo. I może właśnie dlatego po przeczytaniu tej historii nie myślałam o tym, komu nie kupiłam jeszcze prezentu, lecz o tych, których chciałabym przytulić i o tych, których już nie mogę. Bardzo polecam tę świąteczną opowieść każdemu, kto chce poczuć prawdziwe emocje, zastanowić się nad sensem świąt i przypomnieć sobie, co w tym czasie jest naprawdę ważne.

Informacje dodatkowe o Opowieść prawie wigilijna:

Wydawnictwo: inne
Data wydania: 2025-10-29
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788397784383
Liczba stron: 320
Język oryginału: polski
Dodał/a opinię: subjective_bookr