Wiatr nad Wiklińcem

Sięgając po "Wiatr nad Wiklińcem" autorstwa Joanny Tekieli, spodziewałam się spokojnej historii z małomiasteczkowym klimatem, ale bardzo szybko okazało się, że to jedna z tych książek, które pod pozorną prostotą kryją ogrom emocji, niedopowiedzeń i życiowych zakrętów. To opowieść, którą czyta się niespiesznie, ale która zostaje w głowie na długo.

Już od pierwszych stron czuć charakterystyczną dla autorki atmosferę trochę nostalgii, trochę tajemnicy i dużo uważności na relacje między ludźmi. Wikliniec nie jest tu tylko miejscem na mapie. To przestrzeń, w której splatają się ludzkie losy, sekrety i wspomnienia. Mała społeczność, w której wszyscy się znają, potrafi być jednocześnie schronieniem i miejscem, od którego trudno uciec.

Najbardziej poruszyło mnie to, jak autorka pokazuje, że przeszłość nigdy nie znika naprawdę. Można wyjechać, zmienić życie, udawać, że pewnych spraw nie było, ale wystarczy jeden moment, jedno spotkanie albo jedna decyzja, żeby wszystko wróciło ze zdwojoną siłą. "Wiatr nad Wiklińcem"to w dużej mierze opowieść o tym, że każdy z nas niesie ze sobą historię, która w najmniej spodziewanym momencie potrafi upomnieć się o uwagę.

Bardzo podobała mi się warstwa emocjonalna tej książki. Relacje są prawdziwe, nieidealne, momentami trudne. Bohaterowie popełniają błędy, gubią się, próbują zaczynać od nowa i właśnie dzięki temu łatwo w nich uwierzyć. To nie jest historia o wielkich dramatach, tylko o życiu takim, jakie naprawdę bywa. O wyborach, które nie zawsze są dobre, i o konsekwencjach, które trzeba unieść, nawet jeśli bardzo by się chciało cofnąć czas.

Styl Joanny Tekieli jest spokojny, ale bardzo obrazowy. Czytając, miałam wrażenie, że naprawdę czuję ten wiatr, który przewija się przez Wikliniec trochę chłodny, trochę nostalgiczny, czasem kojący, a czasem przypominający o tym, co próbowaliśmy zostawić za sobą. To jedna z tych książek, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji, żeby poruszyć.

Dla mnie to opowieść o powrotach do miejsc, do ludzi, do samego siebie. O tym, że czasem trzeba zmierzyć się z tym, co było, żeby móc spokojnie iść dalej. I o tym, że nawet jeśli życie nie układa się tak, jak planowaliśmy, zawsze gdzieś czeka miejsce, w którym można spróbować jeszcze raz.

Po tej lekturze miałam ochotę na rozmowę o przeszłości, o decyzjach, o tym, czy naprawdę da się zacząć od nowa, czy zawsze nosimy w sobie to, co było.

A Wy lubicie takie spokojniejsze, emocjonalne historie z małomiasteczkowym klimatem, czy wolicie książki, w których cały czas coś się dzieje?

#WiatrNadWiklińcem #JoannaTekieli #literaturaobyczajowa #polskaksiążka #emocje #powroty #tajemnice #relacje #czytambopolskie #książkadorozmowy #bookstagrampl #czytaniejestfajne

Informacje dodatkowe o Wiatr nad Wiklińcem:

Wydawnictwo: Filia
Data wydania: 2026-02-11
Kategoria: Obyczajowe
ISBN: 9788384410196
Liczba stron: 344
Dodał/a opinię: Paulina Wontka

Tagi: Literatura obyczajowo-rodzinna