O podróżach inaczej. „Następny przystanek" Antoniny Gałeckiej

Podróż wydaje się być najlepszą decyzją, przygodą, zapowiedzią pozytywnej zmiany. Wystarczy tylko wsiąść w samolot. W Następnym przystanku Antoniny Gałeckiej patrzymy na sprawę o wiele szerzej. Wyjazd dla bohaterek to nie (tylko) spełnianie marzeń. To praca, logistyka, codzienność, która wymaga ciągłej adaptacji.

Marysia wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych w ramach programu Work and Travel. Trafia do Arizony, w okolice Wielkiego Kanionu. Jednak rzeczywistość to nie tylko pocztówka z pięknego miejsca, ale też praca – bardzo wymagająca, nowi ludzie, konieczność przemieszczania się. Antonina Gałecka pokazuje, że wyjazd za granicę często oznacza zmianę jednych ograniczeń na inne. Marysia nie zwiedza Ameryki jako turystka, ale uczy się radzić sobie w grupie obcych ludzi.

Kolejna bohaterka, Emi, leci do Australii służbowo. I choć Australia brzmi niesamowicie egzotycznie, w rzeczywistości bohaterka ciężko pracuje i nie ma czasu na wielką eksplorację. Podróż nie odcina jej od wszelkich problemów.

Marysia wyjeżdża także do Ekwadoru, a Emi do Tajwanu. I znów nie są to turystyczne szlaki, choć, oczywiście, bohaterki poznają miejscową kulturę i codzienność.

Podróż w tym ujęciu nie prowadzi do natychmiastowej przemiany. Jest procesem. Czasem trudnym, frustrującym, męczącym. Czasem to stan zawieszenia pomiędzy tym, kim się było, a tym, kim jeszcze się nie jest. Pomiędzy jednym przystankiem a następnym.

Badania pokazują, że podróże – zwłaszcza te odbywane dla przyjemności – mogą przynosić ogrom korzyści. Wpływają na poprawę nastroju, chwilowe obniżenie poziomu stresu oraz wzrost subiektywnego poczucia satysfakcji z życia. Kontakt z nowym środowiskiem sprzyja też elastyczności poznawczej i rozwijaniu umiejętności adaptacyjnych.

Następny przystanek pokazuje inny wymiar przemieszczania się. Wyjazdy Marysi i Emi nie są przerwą od życia, a bardziej zmianą otoczenia. Praca, obowiązki i konieczność organizowania dnia wciąż pozostają najważniejsze. Co ciekawe, naukowcy zwracają uwagę, że korzyści płynące z podróży bywają krótkotrwałe i szybko zanikają, gdy nowa rzeczywistość zaczyna przypominać codzienną rutynę. Zmiana miejsca nie gwarantuje trwałej poprawy jakości życia, jeśli nie towarzyszy jej realna zmiana warunków życia.

W książce Gałeckiej widać to bardzo wyraźnie. Marysia w Stanach Zjednoczonych funkcjonuje w rytmie pracy i współdzielenia przestrzeni z innymi ludźmi. Emi, przemieszczając się między Polską, Australią i Tajwanem, żyje w trybie delegacji, hoteli i lotnisk. Obie uczą się nowych kontekstów kulturowych, zasad i rytmów dnia, ale żadna z nich nie doświadcza natychmiastowej ulgi czy przełomu tylko dlatego, że znalazła się gdzie indziej.

Badania nad podróżami podkreślają także, że kontakt z innymi kulturami sprzyja empatii i lepszemu rozumieniu różnic społecznych. Ten aspekt jest obecny w powieści, zwłaszcza w opisach Ekwadoru i Tajwanu. Bohaterki próbują odnaleźć się w lokalnej codzienności. Obserwują, uczą się zasad, dostosowują się. To właśnie ten proces adaptacji, a nie sama zmiana miejsca, okazuje się ważnym doświadczeniem.

Następny przystanek opowiada o podróżach nieco inaczej – i to wydaje się szalenie potrzebne. Podróż może poszerzać perspektywę i rozwijać kompetencje, ale nie rozwiązuje problemów automatycznie. Bywa impulsem, czasem katalizatorem zmiany, ale równie często staje się po prostu kolejnym etapem życia, z nowym zestawem wyzwań.

Źródła

• Health and Wellness Benefits of Travel Experiences
(https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/0047287513496477)

• Why Travel Is Good for Your Mental Health – Psychology Today
(https://www.psychologytoday.com/us/blog/culture-shrink/201803/why-travel-is-good-your-mental-health)

• Częste podróże podnoszą poziom szczęścia – Nauka w Polsce
(https://naukawpolsce.pl/aktualnosci/news,85724,czeste-podroze-podnosza-poziom-szczescia.html)