Imperium burz

Wydawnictwo: Uroboros
Data wydania: 2017-04-26
Kategoria: Fantasy/SF
ISBN: 9788328037304
Liczba stron: 920
Tytuł oryginału: Empire of Storms
Język oryginału: Polski
Tłumaczenie: Marcin Mortka

Tom 5 cyklu Szklany Tron

Ocena: 5.41 (27 głosów)

Droga do tronu Terrasenu dopiero się rozpoczęła. I choć młoda królowa z każdym dniem coraz lepiej poznaje potęgę swojej magii, to wie, że nie wygra wojny z Erawanem w pojedynkę. Nadszedł czas szukania sojuszników. Kto odpowie na jej wezwanie? I jaką cenę będzie skłonna zapłacić za zwycięstwo z siłami ciemności? Imperium burz to piąty tom bestsellerowej serii Szklany tron, która podbiła serca milionów czytelników na całym świecie.

Prawa do adaptacji „Szklanego tronu” wykupiło studio Mark Gordon Company (m.in. „Ray Donovan” i „Grey’s Anatomy”). Ekranizacją serialu zajmie się Mark Gordon Company. Autorką scenariusza ma być Kira Snyder, pilotażowy odcinek wyreżyseruje Anna Foerster.

REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Imperium burz

Avatar użytkownika - Roksana
Roksana
Przeczytane:2020-07-24, Ocena: 6, Przeczytałam, E-booki, 2020, Fantasy, 52 książki 2020,

"Imperium burz" to piąty tom fantastycznej serii " Szklany tron". Powieść należy do fantastyki i porywa od pierwszych stron.
Sarah J. Maas stworzyła niesamowitą serię, która zawładnęła moim sercem. Po poprzednich książkach autorki wiedziałam, że nie będę mogła się oderwać, ale nie sądziłam, że to będzie aż tak intensywne. Ciężko opisać emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania. Jednokest pewne długo nie zapomnę tego fantastycznego cyklu.
O czym opowiada ta część? Cóż, A więc droga do tronu Terrasenu dopiero się rozpoczęła. I chociaż Aelin z każdym dniem coraz lepiej poznaje potęgę swojej magii to wie, że nie wygra wojny z Erawanem sama. Nadszedł czas szukania sojuszników. Kto odpowie na wezwanie? Jaką cenę przyjdzie jej zapłacić? Przekonajcie się sami !
Autorka zachwyca nie tylko fabułą, intrygami, niespodziewanym zwrotami akcji, tajemnicami, ale dodatkowo wzrok przyciągają cudowne okładki. Muszę przyznać, że najpierw mój wzrok przyciągnęła właśnie okładka. Potem zwróciłam uwagę na autorkę i już wiedziałam, że muszę to przeczytać. Pokochałam styl autorki Już od pierwszej jej książki, którą miałam przyjemność przeczytać i następne książki jedynie utwierdziły mnie w tym przekonaniu.
W każdym razie uważam, że jest to seria godna polecenia i przeczytania. Zdecydowanie polecam nie mogę się doczekać następnego tomu. Ciekawe z czym tym razem będą musieli się zmagać bohaterowie powieści.
Jakie przesłanie niesie ta powieść? Cóż moim zdaniem przede wszystkim pokazuje, żeby się nie poddawać i dążyć do jasno określonego celu. Ponadto pokazuje siłę przyjaźni i miłości oraz wagę poświęcenia.

Link do opinii

Seria "Szklany tron" zaintrygowała mnie już dawno i chętnie sięgałam po kolejne tomy. Niemniej jednak po trzech pierwszych miałam już trochę dość, ale dotrwałam do piątego. Byłam ciekawa co będzie dalej. Jak się okazało, piąty tom jest chyba ostatnim, po który sięgnęłam z tej serii. Historia jest zbyt rozwlekła, a liczne błędy ostudziły mój czytelniczy zapał.

Nie twierdzę, że książka jest zła, jest ciekawa. Pomysł jest naprawdę fajny, a raczej był, bo później wszystko się zepsuło. Polityczne rozgrywki, walki i tajemnice przerodziły się w nieskończone miłosne wątki, w które autorka na siłę pchała bohaterów. Nie było już tego pazura, Aelin irytowała mnie cały czas, a Rowan biegał za nią jak piesek za kością. 


W książce nie brakuje błędów logicznych, które od razu się rzucają w oczy. Ponadto irytowało mnie rozwlekanie historii, przez co ledwo do końca dociągnęłam, a wątki romantyczne przyprawiały mnie o mdłości. I chociaż na początku czytałam z zapałem, to w połowie zaczęło się wszystko psuć konkretnie. Pozostały mi mieszane uczucia oraz niesmak.

Zacznijmy od tego co mi się nie podobało. Może być trochę spoilerów, aby pokazać błędy.
1. Aelin kreowana jest na superbohaterkę, superwoman, która ma potężną moc, potrafi wznieść potężny ogień, a w dodatku jest niesamowitym zabójcą. Jest niby taka idealna, królowa którą wszyscy uwielbiają, oczywiście ma wielkie ego, jakaż to ona jest wspaniała, a co do czego przychodzi, większość odwraca się do niej plecami, nie ma swojego dworu, wszyscy mają ją za "królową sukę" i tylko kilka osób jej pomaga. Oczywiście razem potrafią pokonać wiele zła, wychwalają Aelin, a gdy jej moc jest potrzebna, okazuje się, że nie potrafi posługiwać się nią.
Idealna królowa, która uważa się za wspaniałą, a w gruncie rzeczy jest przeciętna i nie radzi sobie z własną mocą. 
Ponadto Aelin jest bohaterką, która traktuje wszystkich z góry, a siebie uważa za największy cud tego świata. Zapatrzona w siebie egoistka. Wszyscy muszą ją lubić, bo jak jest inaczej, to grozi mu śmierć.
Autorka w sumie sama sobie zaprzecza.
Uważam, że Aelin jest głupią dziewczynką, która chwali się swoim tytułem, a nie zapracowała na niego, a zabójczyni z niej taka, jak z koziego tyłka trąba. Bardziej nazwałabym ją morderczynią, bo zabija tylko wtedy, gdy ktoś zalezie jej za skórę, a zabójcy mają inny charakter.


2. Erawan stworzył potężne potwory, Ilkeny, które rzekomo ciężko pokonać. I kiedy stają na drodze potężnego wojownika Fae, Lorcana, okazuje się, że on nie potrafi ich pokonać swoją mocą, bo są na nią odporne i nawet bronią ciężko mu załatwić sprawę. A później następuje zwrot akcji i gdy spotyka kolejne, odcina im głowy bez większego problemu. 
Dodatkowo drużyna Aelin potrafi swoją potężną mocą wyrżną je w pień, a wojownik, który ma 500 lat nie potrafi tego...
A najlepszy był moment, gdy kaleka, chuda Elide odrąbywała głowy Ilkenom, kiedy potężni wojownicy mieli z tym problem. 
Już nie skomentuję tego, że Aelin potrafiła zabić pięćset Ilkenów, a miała problem z zatopieniem wrogich statków (dwóch lub trzech, nie pamiętam dokładnie)... Albo jest silna, albo nie. 

3. Kolejnym irytującym problemem tej książki jest łączenie bohaterów w pary. Jest to robione na siłę i dla mnie niezrozumiałe, bo książka z ciekawej fantastyki z potencjałem przerodziła się w nudny romans. Nieśmiertelni wojownicy bez serca, nagle tracą rozum dla śmiertelników i tak w kółko...
No aż mnie mdliło. Już sam związek Aelin i Rowana był dla mnie ciężki do przełknięcia. Na początku był uroczy, ale teraz przerodził się w dzikie popędy seksualne i co kilkanaście stron były ich miłosne uniesienia. Zupełnie nie spodobało mi się rozwinięcie ich miłości, autorka nie potrafiła w ciekawy sposób tego ugryźć. Ponadto tom pierwszy jest dla 15+, a przy piątym tomie należałoby dać ograniczenie od 18-stu lat... 
I jeszcze Dorian, Manon, Lorcan i Elide, ileż można...


4. Zmiennokształtna wiele lat nie używała swojej mocy, ale potrafi przeobrażać się w potężne potwory. To takie nielogiczne, bo jeśli nie używało się mocy przez lata, to jej ponowne użycie nie powinno być takie proste.


5. Zakończenie powieści jest tak błahe, śmieszne i do przewidzenia, że aż nie mam ochoty poznawać dalszych losów bohaterów. Wszystko było do przewidzenia. Wielkie zakończenie pełne intryg i tak bardzo schematyczne.


Tego jest oczywiście więcej, ale te punkty najbardziej mnie zirytowały. Książka jest naciągana, cała historia to takie masło maślane. Autorka sama sobie zaprzecza, na siłę kreuje związki, a do tego zakończyła książkę spektakularnie, aby powstała kontynuacja. Kontynuacja, po którą nie sięgnę, bo już za daleko to zostało pociągnięte.
Poza tym zastanawiam się gdzie jest Nesryn i Chaol? Zaginęli w akcji, nic o nich nie słychać, bo oczywiście musi powstać kolejna książka. Uważam, że autorka powinna zakończyć wszystko w maksymalnie trzech tomach, a nie ciągnąć całość coraz dalej i dalej, nie mieć pomysłu i wciskać wątki miłosne, zamiast skupić się na politycznych rozgrywkach, które miały być tak ważne. Nie twierdzę, że ich nie ma, są, ale zostały przytłumione przez tęczę. 
Powiększający się fanklub Aelin, w którą wszyscy wpatrują się jak w obrazek, irytował mnie bardzo. Każdy kto dołącza do jej "dworu" traci swój charakter, ląduje pod jej butem i zachowuje się jak pies na usługi...
A Erawan niby potężny, a czeka na oklaski, żeby wpaść i pozamiatać. A w gruncie rzeczy, pewnie i tak przecudowna Aelin wygra.
Książka, jak i cała seria miały potencjał, ale został zgubiony dawno.

Link do opinii
Avatar użytkownika - BlueSpark
BlueSpark
Przeczytane:2018-03-05, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam,

Po przeczytaniu tej książki zadałam sobie pytanie „Czy można powiedzieć coś jeszcze o tej serii?”. No, dzieje się to samo, bohaterów mamy tych samych. Ale tak, można! Czy coś dobrego? Cóż…

                Aelin Galathynius w pełni pogodziła się ze swoim przeznaczeniem. Wie, że musi wytężyć wszystkie siły, zebrać potężnych sojuszników i wykorzystać całą swoją magię, by zasiąść na tronie w Terrasenie. Dziewczyny nie było od dawna, w dodatku przez wiele lat była zabójczynią, więc lordowie, od których zależy jej korona, nie chcą się zgodzić na jej powrót. Aelin musi stać się królową, w której inni będą widzieli pomoc, którą obdarzą zaufaniem, ale na jej drodze stoją silni przeciwnicy; w tym Mroczny Król, który chce zawładnąć światem i przebiegła królowa Fae, która ma z Aelin osobiste porachunki.

                Ćśś! Słyszycie to? To upadające charaktery zakochanych bohaterów. No żesz w mordę, nie mogę zdzierżyć tych romansów między wszystkimi postaciami. Jeden facet w grupie nie ma kobiety? Doda się! Nie pasują do siebie? Ale oboje są wolni! Fae zachowujący się jak marionetka na sznurkach trzymanych przez kobietę? Zakochał się! Jak romans rozkwitający między Aelin i Rowanem w Królowej cieni dopiero się zaczynał i nawet im dopingowałam, tak w Imperium burz ich ciągłe „przyciąganie” zaczynało być nużące. Okej, zdzierżyłabym jeden romans. Ale Maas chciała, żeby wszystkie jej postacie nie były samotne i wtedy te usilne (i bardzo szybkie!) parowanie zaczęło już być denerwujące. Mało tego, Rowan stracił swój charakter do reszty, nie ma pazura, nie ma ciętego języka, liczy się tylko „jego pani” i polewanie słoną wodą blizn po jej paznokciach na jego plecach, żeby wszyscy wiedzieli, że należy do niej. Czujecie to uprzedmiotowienie? Postacie, które wcześniej w  ogóle na siebie nie spojrzały w ten sposób, teraz nagle zaczęły się w sobie zakochiwać. Gdyby powycinać te wszystkie miłostki, podteksty seksualne i złe sceny erotyczne, to książka straciłaby na objętości przynajmniej w jednej czwartej.

                Aelin w tej książce przechodzi samą siebie. Jest to postać tak drażniąca i rozwydrzona, że cieszyłam się, jak ją uderzali; fizycznie lub słownie. Aelin została wykreowana na boginię, która wszystko odgadnie, przewidzi i zrobi. A przy tym sama doskonale zdaje sobie z tego sprawę i denerwuje ją, jak ktoś odgadnie szybciej zagadkę. Maas ma dar do denerwujących głównych bohaterek i to bez dwóch zdań. Najlepsze jest to, że każda postać, która mówiła o Aelin źle w tej książce, trafiała w samo sedno, prawie jakby Maas próbowała odpokutować stworzenie tej postaci takiej. Na pewno zdajecie sobie sprawę z tego, że jeśli główny bohater jest okropny, to i czyta się nieprzyjemnie. I ja nie ukrywam, że postawa Aelin sprawiła, że niemal pomijałam jej (i Rowana) rozdziały.

                Nieważne, jak wygląda to, co opisałam wcześniej; nie zjadę tej książki tak jak drugiej części Dworu. Nie, ponieważ w tej części, mimo tak dużych minusów, które bardzo utrudniają czytanie, Maas nie zapomniała o tym, co jej wychodzi najlepiej; akcji, niespodziewanych jej zwrotów i intrygach. Może nie znoszę Aelin, może mam żal do autorki za te naciskanie na romans, ale muszę przyznać, że ma łeb do tworzenia fabuły. Chciałabym się choć na chwilę znaleźć w jej głowie, naprawdę. Jestem pod wrażeniem jej długodystansowego myślenia, kiedy okazuje się, że niektóre rzeczy pojawiające się na końcu Imperium burz, były już planowane w Królowej cieni. Mimo wszystko, chciałabym potrafić tak pisać. Potrafi zaciekawić, wciągnąć, porwać. Tutaj akcja ciągnie się od początku do końca, mamy perspektywę wszystkich bohaterów, więc każdego możemy poznać i się z nim zbliżyć. Stawiam dużego plusa przy Dorianie, bo w końcu nabrał charakteru, w końcu nie jest tylko słodkim chłopcem, a uświadamia sobie, że stał się królem. Trzymam za niego kciuki w ostatniej części. Trzymam też za Maas, by nie zapomniała, że zaczęła fajną fantastyką i niech się tego trzyma.

                Jeśli mam być szczera, żałuję, że najpierw przeczytałam Dwór, ponieważ pokazał mi wszystkie te rzeczy, które Maas nie wychodzą, które psuje i przez to już nie czuję takiej wielkiej chęci do jej dzieł. Można powiedzieć, że zabiło to mój „hype” (zajawkę). Myślę, że gdybym przeczytała ponownie wszystkie poprzednie części, ocena mocno by spadła. Dlatego tego nie zrobię, ani teraz, ani w przyszłości, bo chcę sobie zostawić te miłe wspomnienia i chcę przeczytać ostatnią część Szklanego Tronu z uśmiechem.

Link do opinii
Avatar użytkownika - megami91
megami91
Przeczytane:2017-11-25, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, 52 książki - 2017,

Nie wiem dlaczego, ale myślałam, iż będzie to ostatnia część serii o Aelin. Choć mogę nazwać się fanką Maas, książka nieco mi się dłużyła. W międzyczasie przeczytałam jeszcze kilka innych powieści, kiedy wreszcie dotarłam do ostatnich stron Imperium Burz.

Czymże różni się ta część od poprzednich? Niewieloma rzeczami. Prócz tego, że Aelin Ogniste Serce szuka sprzymierzeńców tam, gdzie żaden władca nie szukałby wsparcia. Zatem królowa zawiązuje kontakty "z poprzedniego życia", gdzie pracowała jako płatna zabójczyni. Dobrze, jeśli czytelnicy wcześniej zaznajomią się z opowiadaniami rozgrywającymi się przed wydarzeniami opisanymi w tej serii, ponieważ mamy powrót między innymi władcy piratów Rolfa.

Brakuje natomiast Chaola, który nie pojawia się w książce nawet na chwilę. Zatem jego losy są całkowicie nieznane. Na scenę wkracza za to królowa Maeve (jednakże bez fajerwerków).

Nie wiem czy w moim przypadku nastąpiło "zmęczenie materiału", ale powieść mnie nie ekscytowała. Nie kartkowałam jej w napięciu czekając na to, co będzie dalej. Bohaterowie stracili na wyrazistości, najbardziej zaś sama główna bohaterka, którą zdecydowanie wolałam jako płatną zabójczynię. Nie przekonuje mnie też jej ukochany Rowan, będący postacią zupełnie bez charakteru, (a ich romans i wieczne "podwijanie palców u nóg" z pożądania u Aelin, jest po prostu męczący).

Wątek Lorcana i Elide może być za to obiecujący, zobaczmy jak dalej potoczą się ich losy. Dorian nam się nieco rozkręca, choć nadal brakuje mu stanowczości i własnego zdania. Być może Manon go nieco "naprostuje".

Na pewno sięgnę po kolejną część sagi, bo chciałabym wiedzieć jak to się wszystko skończy, niemniej jestem zdania, iż ta część powinna być o połowę krótsza. Brawa za zakończenie, które będzie wspaniałym (na co liczę) początkiem kolejnego tomu.

Link do opinii
Avatar użytkownika - ewaboruch
ewaboruch
Przeczytane:2017-10-01, Ocena: 6, Przeczytałam, fantastyka, SF, 52 książki 2017,

Kolejna częśc przygód Aelin. Jej plany sięgają daleko, o których nie informuje swoich przyjaciół, gdyż wie jak zareagują.  Coraz więcej tajemnic wychodzi na światło dzienne. Zdrada 13, knowanie Maeve, rosnąca moc Aelin i jej poświęcenie, by uratować krainy przed Erewanem. Wszystko to sprawia, że książkę czyta w ciagłym napięciu.

Link do opinii
Avatar użytkownika - BookBeast
BookBeast
Ocena: 5, Czytam, Mam,

"And tell him… tell him thank you - for walking that dark path with me back to the light"

Czy można kogoś jednocześnie kochać i nienawidzić ? Takie pytania bez końca mogą rodzić się w głowach fanów Sarah J. Maas. Ta nieznającą litości kobieta znów zwiodła mnie nieco dłużącym się początkiem, (o ja naiwna!) tylko po to to, żeby po 800 stronach pozostawić całą we łzach i emocjonalnie rozbitą .  Ogromnie cieszy mnie jak rozwija się autorka, to jaką drogę pokonała od pierwszego tomu "Szklanego tronu" poprzez Dwory (które jak wiecie kocham ponad wszystko #nightcourt), Sarah J Maas pisze coraz lepiej, a to wielka radość dla czytelnika. Już nie mogę doczekać się czym znów zaskoczy nas w kolejnych tomach jej serii. Po raz 5 już zapraszam Was do Prythianu, gdzie pewna pyskata królowa próbuje pozyskać sprzymierzeńców do walki z niebezpiecznym i nie znającym litości przeciwnikiem. 

"Ten świat zostanie ocalony i przebudowany przez marzycieli."

 

FABUŁA:


Aelin żyje, wspólnie z jej nowym dworem udało im się wyzwolić Rifhold spod władzy Erawana, podąża więc do Terassenu, swojego upragnionego i wytęsknionego królestwa. Gdzie ludzie od lat czekają na nią, pragną przyjąć jako swoją prawowitą królową i ramię w ramię pomóc jej w walce o wolność Erilea'y. Coś Wam tu nie pasuje? Oczywiście, że tak! Chyba nie uwierzyliście, że S.J. Maas da naszej bohaterce zdobyć coś w tak łatwy sposób. Aelin owszem trafia do Terassenu, gdzie dowiaduje się iż żaden z lordów, którzy wspierali jej ojca, a później wuja wcale nie kwapi się, aby posadzić jej ognisty tyłek na tronie. Niedoszła królowa może liczyć jedynie na swój skromny w liczbie, acz potężny w walce dwór i własny niewątpliwie ogromny spryt. 

Całe szczęście Dorian jest bezpieczny jako nowy król Adarlanu.  Znów uwierzyliście? Nic z tych rzeczy - drobna rada- nigdy nie ufajcie Sarze J Maas! Aby nie zdradzić Wam zbyt wiele z fabuły napiszę jedynie, że młodemu królowi, również przyjdzie po raz kolejny walczyć o wolność swojego kraju.

Ta część  to przygody przy pozyskiwaniu nowych popleczników, epickie walki na morzu i  odkrywanie tajemnic przeszłości. Czy Dorianowi uda się opanować swoją magię? Czy Elide odnajdzie królową, aby przekazać jej klucz Wyrda? I czy Aelin w końcu pozna swoje przeznaczenie? Na te wszystkie pytania odnajdziecie odpowiedź w "Imperium Burz"

 

 

 

KSIĄŻKĘ POLECAM JEŚLI:

+lubisz fantasy w wersji YA - to jedna z lepszy serii w tej kategorii

+masz ochotę poznać bliżej, kilku nieziemsko przystojny Fae

+lubisz kiedy książka poniewiera Cię emocjonalnie

 

KSIĄŻKI NIE POLECAM JEŚLI:

-nie lubisz fantasy

-nie przepadasz za irytującymi i pyskatymi bohaterkami

-nie chcesz znienawidzić autorki na koniec książki

 

 

PODSUMOWANIE:

 

Oczywiście, że polecam! Mimo moich narzekań w niektórych kwestiach (nie oszukujmy się po prostu chciałam więcej niż dostałam na 800 stronach ;)) to była niesamowita i niezapomniana przygoda. Zdobywanie sojuszników z Aelin i jej dworem, walki na morzu, popisy umiejętności bohaterów- rewelacja. Od mniej więcej 50 strony książka porwała mnie do Prythianu, w wir intryg, przygód, tajemnic, mrocznych mocy i ogromnych namiętności. Poświęceń w imię miłości, przyjaźni i wolności.

 

I tak końcówka... złamała mi serce. 


"Remember who you are. Every step of the way down, and every step of the way back. Remember who you are. And that you're mine."

 

 

http://ksiazkaibestia.blogspot.cz/2017/09/imperium-burz-sarah-j-maas.html

Link do opinii

“Nawet gdy ten świat stanie się już tylko szeptem pyłu wśród gwiazd, nadal będę Cię kochać.”

Aelin Galanthynius robi wszystko, aby ocalić swoje królestwo i całą Erileę przed złowrogimi wojskami Erawana, który z każdy dniem staje się silniejszy. Młoda Królowa stara się pozyskać sojuszników, którzy wesprą ją w działaniach wojennych oraz w drodze do tronu. Jednak nie wszystko jest takie łatwe. Nie każdy chce ją widzieć na tronie Terrasenu, a ona sama wciąż uczy się się swojej magii. Już nic nie jest pewne, ale są przy niej przyjaciele i ukochany Rowan, którzy są dla niej oparciem. Czy ktoś odpowie na jej wezwanie? Czy pozyska sojuszników, których jest obecnie niewielu? Jakie zadania ma dla niej Elena?


Już minęło trochę czasu, odkąd sięgnęłam po twórczość Sarah. Znacie coś takiego jak nadmiar książek? Z pewnością! Myślę, że połowa czytelników tak ma i mnie ten “problem” również nie ominął. Nie żebym narzekała, bo książki to moje uzależnienie.

 

Szczerze mówiąc nie wiedziałam jak zacząć tę recenzję, bo tyle działo się w tej książce, że naprawdę trudno jest nie napisać przypadkiem spojleru.   Autorka rozszerzyła wątek paru postaci takich jak na przykład mojej ukochanej Manon, czy Edile oraz fae Lorcana. Manon z wroga staje się sprzymierzeńcem i dowiaduje się czegoś o sobie. Edile zyskuje w sobie odwagę i pokazuje, że jest wytrwałą i silną kobietą. Jeśli chodzi o Lorcana ta postać chyba najbardziej mnie zaskoczyła, ale nic więcej nie zdradzę. O ile w poprzednim tomie go nie lubiłam to teraz zyskał moją sympatię. Możemy również zauważyć zmiany jakie przeszła Aelin. Nadal ma cięty język i błyska swoją bezczelnością, ale dorosła i stała się odpowiedzialną Królową, w której interesie leży dobro innych ludzi. To wcale nie oznacza, że główna postać mnie nie denerwowała, ale myślę, że Aelin już taka jest. Zauważyłam, że autorka lubi łączyć wszystkie swoje postacie w pary. Nie mam nic do tego, ale chciałabym czegoś nowego. Tak czy siak. Uwielbiam serię Szklany Tron. Każdą część pokochałam bez pamięci!

''Imperium burz'' to udana kontynuacja, której końcówka pozostawia ogromny niedosyt. Myślałam, że rzucę książką, a autorkę uduszę i poćwiartuje za to jak zakończyła tę część. Nie wiem czy ją kocham, czy nienawidzę! Książka nie wciąga od razu, ale kiedy już to robi to na dobre. Nie zabraknie tu przygód, tajemnic, intryg oraz niespodziewanych zwrotów akcji. Gorąco polecam!
Link do opinii
Avatar użytkownika - 22200116Zp
22200116Zp
Przeczytane:2017-09-17, Ocena: 6, Przeczytałam, 2017, liceum,

Niesamowita - w pełnym tego słowa znaczeniu.
Nadal wacham się, czy kochać serię "Szklany tron" czy też podchodzić do niej z dystansem. Jak na razie wygrywa opcja numer 1, kolejna część pokazała, że wbrew pozorom jest to seria, którą można nazwać nawet wartościową. Są elementy, które sprawiają, że zaczyna się wahać, czy aby na pewno był to trafny osąd, ale nieliczne. Książki Sarah J. Maas pięknie ukazują honor, patriotyzm, przyjaźń i miłość, nie stając się jednocześnie ckliwą historyjką. Wielkie brawa dla autorki. No i, oczywiście, czekam na więcej. Zakończenie daje wiele do dopowiedzenia (również zaskakuje, ale to już inna bajka).

Link do opinii
Avatar użytkownika - Carnival
Carnival
Przeczytane:2017-05-30, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, 2017,
Nie wiem jak to się stało, ale ominęłam w czytaniu 4 tom serii (co oczywiście zaraz zacznę nadrabiać) - dlatego z początku trudno mi było odnaleźć się w fabule. Szybko się jednak ogarnęłam i z zapartym tchem śledziłam losy Aelin i jej przyjaciół. W tej części poznajemy tajemnicę związaną z przeznaczeniem jakie zapisano dawno temu jeszcze przed narodzinami Aelin. Czeka nas wiele przygód, wiele zwrotów akcji, wiele dobrych i złych chwil. Cieszy fakt, że serię tłumaczy nasz rodzimy autor - Marcin Mortka, dzięki któremu książka jeszcze zyskuje w treści. Minusem jest sposób wydania - uważam, że jest totalną pomyłką i niechlujstwem wydawanie książek, które mają powyżej 400 stron w wersji klejonej, a ta ma 860(!). Kocham książki i dbam o nie, ale trudno będzie oczekiwać, aby po kilku latach i kilku/kilkunastu czytaniach nadal była w jednej części.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Myfairybookworld
Myfairybookworld
Przeczytane:2017-05-09, Przeczytałem,

''Imperium burz'' to piąty tom serii Szklany tron. Aelin i jej najbliżsi brali udział w krwawych i brutalnych wydarzeniach, ale przeżyli, stali się silniejsi i zdeterminowani, by pokonać Erawana. Wielu ludzi muszą do siebie przekonać, wiele przeciwności pokonać, by Aelin mogła zasiąść na tronie Terrasenu. ''Imperium burz'' to ciągła akcja, walka i niebezpieczeństwo. Ta część jest, według mnie, najbardziej emocjonującą i trzymającą w napięciu pośród wszystkich pięciu książek. Aelin i Rowan są siłą i opoką nie tylko dla siebie nawzajem, ale także dla najbliższych, którzy zdecydowali stanąć z nimi do walki z Erawanem. W poprzednich częściach autorka pokazała, że uczucie łączące Aelin i Rowana jest niezwykłe, wielkie i trwałe. W ''Imperium burz'' Sarah J. Maas nie poświęciła wiele uwagi ich związkowi, nie oznacza to jednak, że brakuje tu wątku miłosnego — Lorcan i Elide, Aedion i Lyssanra, Dorian i Manon, skutecznie zapełniają tę lukę. To, co spodobało mi się najbardziej w ''Imperium burz'', to nie ciągła walka i niebezpieczeństwo, a to, w jaki sposób dojrzeli bohaterowie — zwłaszcza Aelin i Rowan. Ona nie jest już tą porywczą i lekkomyślną dziewczyną, dojrzała i stała się zdeterminowana, by osiągnąć swój cel, a to uczyniło ją jeszcze bardziej niebezpieczną. Rowan stał się bardziej pewny uczucia łączącego go z Aelin, jest mniej porywczy. Oboje marzą o spokojnym życiu w Terrasenie, po wygranej wojnie z Erawanem. Czy im się to uda? ''Imperium burz'' to mistrzowsko zaplanowana intryga, od pierwszej strony autorka wciąga nas w sieć tajemnic, prastarych sekretów i niebezpieczeństw. Stopniowo poznajemy odpowiedzi na najważniejsze pytania, ale autorka nie spieszy się z ich ujawnieniem. ''Imperium burz'' to najlepsza część z serii Szklany Tron. Sarah J. Maas udowodniła, że ciągle się rozwija i przygotowuje kolejne niespodzianki dla swoich czytelników. ''Imperium burz'' to książka pełna akcji, walk i niebezpieczeństwa, z zakończeniem, przez które będziecie chcieli krzyknąć ''Co do diabła?!". Bardzo, bardzo gorąco polecam!!

Link do opinii
Avatar użytkownika - ClaudiaAnn
ClaudiaAnn
Przeczytane:2017-05-04, Ocena: 6, Przeczytałem,
Płomienie ogrzewają. Przynoszą ciepło. Pomagają rozproszyć wszechobecną ciemność. Ale potrafią także zabijać. Palić żywcem i nie pozostawiać po sobie niczego prócz popiołów. Są piękne, oszałamiające, intensywne, ale również śmiertelnie niebezpieczne. W końcu to ogień, prawda? Bardzo ciężko go okiełznać, a przy tym nigdy nie wiadomo co się stanie. Może i płonie jasno jak słońce, ale czy na pewno nie zgaśnie pochłonięty przez mrok? Po tym, co działo się w Królowej Cieni, nie mogłam czekać ani chwili, by poznać dalsze losy Aelin i jej dworu. Obawiałam się nieco, że Sarah J. Maas będzie chciała poznęcać się trochę nad czytelnikami... I moje przypuszczenia się spełniły. Ciężko było mi się pozbierać po zakończeniu, ale z drugiej strony przeżywam deja vu. Po raz kolejny zastosowała zagranie rozgrywające serce. Znam to już z Dworu mgieł i furii. Jak można aż tak grać na emocjach? Wystarczyły mi zaledwie dwa dni, aby pochłonąć tę dość pokaźnych rozmiarów cegiełkę. Ile tam było akcji, ile magii i wałki! A brakło mi słów, by to wszystko opisać. Dawno tak świetnie się nie bawiłam. Uwielbiam ten niepokojący i niezwykle klimatyczny świat wypełniony istotami, o których nawet się nie śniło. Wiedźmy, nieśmiertelni Fae, Valgowie i wiele innych. Przepadłam. Maas znowu pochwyciła mnie w swoje sidła. Jestem pod wrażeniem kreacji bohaterów. Pojawiło się ich całkiem sporo, ale każdy z nich został dopracowany w najdrobniejszym szczególe. Aelin ciągle zaskakiwała i nie grzeszyła chęcią skopania tyłka każdemu, kto na to zasłużył. To jedna z najlepszych postaci, jakie znam. Wreszcie w pełni przekonałam się do Rowana i zaczęłam go uwielbiać. Na dodatek Manon i Dorian kompletnie mnie rozbrajali swoim zachowaniem. Nowym odkryciem okazała się Elide, która wreszcie dostała większą rolę w fabule. Każde z nich było ze sobą sprytnie powiązane, że nawet bym tego we wcześniejszych tomach nie przewidziała. Nareszcie znalazło się więcej miejsca na wątek romantyczny, który okazał się całkiem miłym uzupełnieniem. Cóż tam się działo! Kły, usta i inne części ciała poszły w ruch. Z zaintrygowaniem śledziłam, jak wspólne przeżycia zbliżały kolejno niektóre osoby do siebie. Autorka dostarczyła mi mnóstwo satysfakcji, uśmiechu i zaskoczeń. Nie można było narzekać na brak miłości. Podsumowując, Imperium Burz to istna bomba emocjonalna. Jest po krańce stron wypełniona wartką akcją i magią. Jestem pod ogromnym wrażeniem. Ta recenzja może wydawać się nieco chaotyczna, ale wciąż się zbieram. Ostatnie rozdziały to było takie: Nie, Maas nie rób mi tego po raz kolejny! Nie kończ tak tej książki! Nie wiem, jak ja wytrwam do premiery kolejnego tomu, to był cios poniżej pasa. Jeśli ktoś jeszcze nie zna tej serii, to namawiam (a nawet rozkazuję!) do przeczytania. Z pewnością zachwyci każdego fana fantastyki. Bo kto potrafiłby oprzeć się Aelin, Rowanowi, czy Dorianowi?
Link do opinii
Miałam przyjemność i zaszczyt sięgnąć po przedpremierowy egzemplarz za co serdecznie dziękuję wydawnictwu i chcę Wam powiedzieć, że... OMG CO TO BYŁO!!! UWAGA!!! OSTRZEGAM!!! PRZED SIĘGNIĘCIEM PO ,,IMPERIUM BURZ" STANOWCZO NALEŻY ZAPOZNAĆ SIĘ Z NOWELKAMI, W PRZECIWNYM RAZIE KILKA WĄTKÓW BĘDZIE DLA WAS BEZSENSOWNYCH!!! ,,Imperium burz" jest moim szóstym spotkaniem z niepokorną kobietą zwaną tak wieloma imionami, że sama w nich się gubię - Celaena (za każdym razem robię tu błąd xD), Aelin, Ogniste serce, Królowa suka, Zabójczyni itp. Itd., stworzonej przez docenianą na całym świecie 31-letnią mieszkankę Pensylwanii Sarah J. Maas. Tym razem Aelin stara się, aby sprawiedliwość zapanowała nie tylko w jej ukochanym mieście, ale by cały świat zrzucił okowy ciemności i mógł ogrzać się w blasku płomieni mieszkających w jej sercu. Jej przeciwnikiem jest nie tylko Maeve, Królowa Fae, której nastąpiła na odcisk podczas swej wizyty w Doranelle ale i Erawan - Król Valgów, który odzyskał moc po długiej drzemce, którą zgotowali mu Elena i Gavin. Po przeczytaniu ,,Królowej Cieni" zadawałam sobie mnóstwo pytań. Kogo Ognista Królowa ujrzy przy swoim boku, a kto stanie przeciwko niej? Czy uda się jej ocalić najdroższych jej sercu przyjaciół i czy dane jej będzie cieszyć się szczęściem z ukochanym Rowanem? Jak przebiegnie podróż niepozornej dziewczynki z chromą nogą i jak bardzo w historii namieszają wiedźmy? Czy Dorian będzie miał do odegrania jakąś rolę? I gdzie w tym wszystkim będzie miejsce dla zmiennokształtnej Lysandry i wojowników Fae? I na ponad ośmiuset stronach Sarah nie dosyć, że odpowiedziała na wszystkie moje pytania, to jeszcze sprawiała mi istny rollercoaster wrażeń. Na przemian śmiałam się i płakałam, wstrzymywałam oddech i próbowałam zrozumieć intrygi Aelin, której każde, nawet najmniejsze działanie okazywało się drogą prowadzącą do celu. Jej potknięcia zdawały się sprowadzać zagładę na cały świat, a interwencje bogów nie zawsze kończyły się dobrze. Powracają echa przeszłości, kilka, wydawałoby się mało istotnych wydarzeń, nabiera sensu, a wskazówki stają się co raz wyraźniejsze. Pozostali bohaterowie wale nie zostają z tyłu! Każda ich historia, każdy punkt widzenia są pełne życia, niesamowitych zwrotów akcji oraz plastyczności i dynamiki. Sprawiają, że podczas czytania nie czuje się upływającego czasu lecz żegluje się z bohaterami przez ocean, puszczę czy powietrze... I te naturalnie prowadzone wątki romantyczne - czuć romantyzm, więź, troskę, cierpienie i przywiązanie - rzadko spotykam się z tak plastycznie opisanymi uczuciami i relacjami
Link do opinii
Droga do tronu Terrasenu jest usiana licznymi walkami. Aelin Galathynius wie, że wygraną zapewnić mogą jej sojusznicy. Wierni przyjaciele i ukochany Rowan towarzyszą jej w wędrówce i poszukiwaniach sprzymierzeńców. Następczyni tronu uczy się jak okiełznać magię drzemiącą w jej wnętrzu, bo niebezpieczeństwo wisi nad Aelin i tylko ona zdecyduję, czy ogień ocali je przyjaciół i poddanych, czy też zniszczy wszystko, co do tej pory osiągnęła! Często wracam myślami do mojego pierwszego spotkania z główną bohaterką. Zabójczyni Adarlanu Celaenea Sardothien była próżną, pełną złości dziewczyną, która w swoim młodym życiu doświadczyła zbyt wiele. ,,Szklany tron" był dla mnie przyjemną lekturą i zapowiedzią czegoś więcej. Nigdy nie przypuszczałam, że ta seria rozwinie się aż tak bardzo, bo to, co się dzieję w kolejnych książkach jest trudne do opisania. Nie tylko w tej książce, ale i w całej serii trudno jednoznacznie określić bohaterów. Każda z postaci ma swoje motywy, urazy, które z biegiem wydarzeń biorą górę i ujawniają prawdziwą naturę bohatera. Aelin jest dla mnie pewną stałą, której względnie jestem pewna. Odważna, nadpobudliwa i pełna pasji kobieta, swoją odwagą mogłaby zawstydzić niejednego mężczyznę. W ,,Imperium burz" ponownie pojawia się Dorian, który choć zawsze obecny, zyskał nieco więcej uwagi. Pamiętam go, jako niezwykle sympatycznego młodzieńca. Niestety już taki nie jest. Swoją niewinność utracił nieodwołalnie, bo strata potrafi zmienić człowieka na zawsze. Wiem, że spore grono czytelników obdarzyło sympatią pewnego wojownika Fee. Ja również zapałałam do niego miłością, choć droga do tych uczuć nie była łatwa. Początkowo wzbudzał skrajne emocje, jednak teraz jestem skłonna wzdychać z miłości do Rowana równie mocno, co Aelin. ,,Imperium burz" to liczące ponad 800 stron tomiszcze, więc z pewnością nie jest to lektura na jeden wieczór. Narrator, który wykonał kawała dobrej roboty, serwuje czytelnikowi najsmaczniejsze kąski z toczących się wydarzeń. Skacze między bohaterami i opowiada losy mające bezpośredni wpływ na dalsze przygody Aelin. Wielokrotnie chciałam powrócić do zabójczyni i jej pięknego Fee, lecz mnożące się zawirowania akcji nie pozwoliły mi się oderwać od lektury. Pojawiły się również przydługie opisy, bo w tak obszernej powieści nie ma możliwości zachowania ciągłej, nieprzerwanej akcji, choć Pani Maas niemal się to udało. Być może nie jestem do końca obiektywna, bo nieustannie tęskniłam za jednym z bohaterów i wypatrywałam chwil jemu właśnie poświęconych. Wiem, że pierwszy tom nie wszystkim się spodobał, ale myśląc o ,,Szklanym tronie" czuję pewien sentyment, bo bohaterowie utracili niewinność. Magia praktycznie nie odgrywała żadnej roli w pierwszej części, a jedną z większych trosk, było pragnienie Aelin, wówczas Celaeny, wzięcia udziału w balu. Z każdym kolejnym tomem magii przybywało, by w ,,Imperium burz" była stałym elementem, który zachwyca pięknem, nierealnością i potęgą. Przyjaciele głównej bohaterki posiadają niezmierzone możliwości i coś mi się wydaję, ze jeszcze wielokrotnie zaskoczą czytelnika. Namiętność została podkręcona do maksimum, a ja dosłownie rozpływałam się z zachwytu. Moje serce biło mocno, bo autorka w pełni zaspokoiła pragnienia czytelników, i choć jest to seria dla wszystkich, bez względu na płeć, to głównie fanki docenią pewne momenty. Pani Maas pisze z niebywałą lekkością, a gorące sceny nie zostały pozbawione szczegółów i finezji, za co mogę być tylko wdzięczna, bo mocno przeżyłam uniesienia bohaterów i nie mam tu na myśli tylko Rowana! Seria ,,Szklany tron" została napisana z wielkim rozmachem! Autorka ma ogromny talent i to jest wyczuwalne w jej powieściach. W ,,Imperium burz" pojawiają się dawno zapomniane postacie, pewne szczegóły z poprzednich książek nabierają sensu, co do tej pory kompletnie nie zaprzątało moich myśli, a autorka wszystkie małe punkciki, szczegóły oraz wątki połączyła i dokonała wielkich rzeczy. Wow! To za mało. Przyznaję, że nie nad wszystkimi wydarzeniami, ale nad znaczną większością można by się rozwodzić godzinami i analizować najmniejsze szczegóły. ,,Imperium burz" to kontynuacja, która nie tylko trzyma poziom, ale go zawyża. Ociekająca magią, epickimi starciami oraz skrajnymi emocjami powieść, jest w stanie wprawić czytelnika w zachwyt! Napisana z pomysłem i lekkością, wciąga do świata zbroczonego krwią, a nieprzewidywalne zwroty akcji dopełniają tego wielkiego dzieła. Jestem pewna, że ,,Szklany tron" na lata wpiszę się w kanon literatury fantastycznej i każdy fan tego gatunku odnajdzie w niej coś dla siebie. 5+/6
Link do opinii
Avatar użytkownika - posredniczkaa
posredniczkaa
Przeczytane:2017-04-20, Ocena: 6, Przeczytałam, 52 książki w 2017,
Nieprzewidywalna fabuła, świetna kreacja zarówno bohaterów, jak i świata, w którym rozgrywa się wartka akcja to tylko niewielki ułamek z całej gamy wspaniałości, które oferuje czytelnikowi Sarah J Maas w ,,Imperium burz". Daj się ponieść w fantastyce w najlepszym wydaniu! http://www.posredniczka-ksiazek.pl/2017/04/sarah-j-maas-imperium-burz.html
Link do opinii
Avatar użytkownika - karolina_c
karolina_c
Przeczytane:2019-08-05, Ocena: 5, Przeczytałem, 26 książek 2019,
Avatar użytkownika - wi_ke
wi_ke
Przeczytane:2019-04-11, Ocena: 5, Przeczytałam,
Inne książki autora
Królowa cieni
Sarah J. Maas0
Okładka ksiązki - Królowa cieni

Celaena Sardothien do tej pory traciła wszystkich, których kochała. Zamordowano jej rodziców, jej ukochany, Sam, także zginął w męczarniach...

Wieża Świtu
Sarah J. Maas0
Okładka ksiązki - Wieża Świtu

Kontynuacja bestsellerowej serii "Szklany tron", która zdobyła miliony czytelników na całym świecie, a autorka, Sarah J. Maas, stała się...

Zobacz wszystkie książki tego autora
Recenzje miesiąca
Wizna
Jacek Komuda
Wizna
Selfie z Toskanią
Monika B. Janowska;
Selfie z Toskanią
Dom sekretów
Natalia Bieniek
Dom sekretów
Magiczne skrzypce
Izabella Klebańska
Magiczne skrzypce
Zapach makadamii
Anna Wojtkowska-Witala
Zapach makadamii
Bezsenna
Lou Morgan
Bezsenna
Trzecia strona medalu
Dariusz Grochal
Trzecia strona medalu
Czwarta władza szóstej B
Adam Studziński;
Czwarta władza szóstej B
Drogi Edwardzie
Ann Napolitano
Drogi Edwardzie
Pokaż wszystkie recenzje