To nie było na zawsze

Powieść historyczno-obyczajowa Gabrieli Gargaś To nie było na zawsze, wydana przez Filię, to wielowątkowa opowieść nasycona silnymi emocjami. Autorka porusza trudne tematy i pokazuje bohaterów uwikłanych w skomplikowane, niekiedy kontrowersyjne wybory, dzięki czemu historia zyskuje dużą intensywność i wyrazistość.

Akcja rozpoczyna się w 1943 roku, jednak jej zasadnicza część rozgrywa się w realiach powojennej Polski lat pięćdziesiątych. Głównym miejscem wydarzeń jest Warszawa, której historyczne i społeczne tło zostało w powieści wyraźnie zarysowane.

Najważniejszy wątek koncentruje się na skomplikowanej relacji Janka i Łucji. Trudno jednoznacznie powiedzieć, co sprowadziło czternastoletniego chłopca na warszawski dworzec w dniu przyjazdu transportu dzieci z Zamojszczyzny. To właśnie wtedy, w mroźnej scenerii wojennej rzeczywistości, Janek spotkał dziewięcioletnią Łucję — dziewczynkę, która stała się dla niego kimś wyjątkowym. Chłopiec poczuł się za nią odpowiedzialny, ona zaś zobaczyła w nim wybawcę i bohatera. Niezwykłe okoliczności ich pierwszego spotkania sprawiły, że przez lata pielęgnowali pamięć o sobie nawzajem, idealizując ten obraz. Gdy po jedenastu latach ich drogi znów się przecięły, dawne uczucia odżyły z ogromną siłą. To nie tyle nagłe zakochanie, ile powrót emocji, które oboje nosili w sobie od dawna. Na przeszkodzie wspólnej przyszłości staje jednak skomplikowana sytuacja życiowa Janka, a pytanie o dalsze losy tej relacji i dylematy przezywane przez oboje determinują dalszą dramaturgię utworu.

Obok motywu skomplikowanych relacji międzyludzkich autorka pokazuje również, jak silnie wojenne doświadczenia — traumy, lęk i poczucie straty — wpływają na późniejsze wybory bohaterów. Uświadamia, jak destrukcyjne może być nadmierne poczucie odpowiedzialności za innych, które odbiera człowiekowi prawo do własnego szczęścia. Powieść przypomina też, jak ważne jest dawanie sobie i innym drugiej, a czasem nawet kolejnej szansy. Z kolei wątek Heleny, matki Janka, pokazuje, że uczucie bywa silniejsze niż społeczne ograniczenia, życiowe bariery i rozsądek.

Bohaterowie powieści tworzą mozaikę postaci różnorodnych, złożonych i niejednoznacznych. Najpełniej wykreowani wydają się Łucja, Janek, Helena i Gienek — to postaci obdarzone własną historią, wiarygodne i psychologicznie przekonujące. Mniej jednoznacznie wypada Zuzanna, która pozostaje dla mnie bohaterką nie do końca dopracowaną. Trudno mi rozstrzygnąć, czy jest cyniczną i wyrachowaną hedonistką, zagubioną kobietą rozpaczliwie szukającą akceptacji, czy może osobą zmagającą się z poważnymi problemami emocjonalnymi. Choć budzi niechęć, ma w sobie również coś tragicznego, jednak brak głębszego psychologicznego portretu sprawia, że wymyka się jednoznacznej ocenie. Wszystkich bohaterów łączy natomiast zagubienie w uczuciach i wewnętrzne rozdarcie — z jednej strony pragną szczęścia, z drugiej nie potrafią dać sobie do niego prawa. W przypadku Janka szczególnie wyraźnie widać, jak silnie działa wpojony mu kodeks moralny: nadmierne poczucie odpowiedzialności i nieumiejętność odpuszczania sprawiają, że stale pozostaje rozdarty i nieszczęśliwy, jakby nieustannie karał siebie za własne decyzje. Równie ambiwalentnie odbieram Łucję — imponuje jej wierność dziecięcemu zauroczeniu, ale jednocześnie trudno przejść obojętnie wobec tego, że daje złudną nadzieję kolejnym mężczyznom pojawiającym się w jej życiu. Na osobne wspomnienie zasługuje także Johanna — mała dziewczynka, która z zadziwiającą dojrzałością pomaga dorosłym dostrzec to, co naprawdę w życiu najważniejsze. To jedna z tych postaci, które wzbudziły moją sympatię niemal od razu.

Najbardziej przekonał mnie sam główny temat powieści i sposób jego rozwinięcia. Na plus wypada również dobrze odtworzone tło historyczne, które nadaje opowieści wiarygodność. Dylematy, przed jakimi stają bohaterowie, są interesujące, skłaniają do refleksji i poruszają właśnie dlatego, że nie dają łatwych odpowiedzi. Mniej przemawia do mnie natomiast styl autorki. Z jednej strony jest on liryczny, melancholijny i silnie emocjonalny, z drugiej — chwilami wydaje mi się zbyt ckliwy i pretensjonalny. Szczególnie niektóre dialogi oraz monologi wewnętrzne sprawiają wrażenie zbyt podniosłych i melodramatycznych, jakby były nastawione przede wszystkim na wywołanie wzruszenia, przez co tracą naturalność. Dynamika akcji pozostaje zmienna — raz przyspiesza, raz zwalnia — co pomaga utrzymać uwagę czytelnika. Fabuła jest rozbudowana, wielowątkowa i zaludniona licznymi postaciami, choć w przypadku niektórych epizodów trudno mi dostrzec pełne uzasadnienie ich obecności.

Ostatecznie powieść zrobiła na mnie dobre wrażenie. To poruszający obraz wojennego pokolenia naznaczonego traumą i dźwigającego konsekwencje dawnych doświadczeń jeszcze długo po zakończeniu wojny. Jednocześnie książka pokazuje mechanizmy, które pozostają aktualne niezależnie od epoki — fakt, że żyjemy w sieci wzajemnych zależności, a nasze decyzje nigdy nie dotyczą wyłącznie nas samych, lecz wpływają również na innych. Autorka stawia też ważne pytanie o naturę miłości: kiedy okazuje się ona trwała, a kiedy jest jedynie chwilowym doświadczeniem, które łatwo pomylić z czymś ostatecznym.

To nie było na zawsze to historia smutna, pełna emocji i wyraźnie nastawiona na poruszenie czytelnika. Myślę, że szczególnie przypadnie do gustu miłośnikom literatury obyczajowej, dramatów oraz dojrzałych opowieści z wątkiem romantycznym i historycznym w tle.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Znacie twórczość Gabrieli Gargaś? Ja znam i z chęcią sięgam po kolejne książki autorki. Dzisiaj opowiem Wam o najnowszej pod tytułem "To nie było na zawsze". Historia rozgrywa się w dwóch ramach czasowych: w czasie II wojny światowej na Zamojszczyźnie oraz w Warszawie lat pięćdziesiątych. Łucja i Janek to dwójka dzieci, która doświadcza okrucieństwa wojny. Przeżywają dramat pacyfikacji, jednak ich losy zostają brutalnie rozdzielone. Każdy z nich na swój sposób musi poradzić sobie z traumą przeszłości. Po latach los ponownie łączy ich drogi, jednak oni są już na innych etapach życia. Janek buduje swoje życie u boku Zuzanny. Jednak to spotkanie sprawia, że uczucia głęboko skrywana odżywają. Ale to wszystko nie jest już takie łatwe. Zagubieni, paranieni, samotni, próbują poskładać to swoje życie bez siebie. Czy los będzie wreszcie dla nich łaskawy? Jest to historia, która nie unika trudnych i bolesnych tematów. Mimo iż pokazane tu emocje mają często gorzki smak, emanuje od nich ciepło i spokój. Ona chwyta za serce i nie daje o sobie zapomnieć, bo miłości nie da się oszukać.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Uwielbiam historie miłosne, które nawiązują do czasów wojny, ponieważ opisują takie prawdziwe uczucie, które zrodziło się w bólach, ale sprawiło, że ten okrutny czas stał się chociaż trochę znośniejszy.
To nie było na zawsze to piękna opowieść o miłości, która nie miała szans się rozwinąć, ale pomimo tego cały czas trwała na dnie dwóch serc. Łucja to dziewczynka, która została oderwana od mamy i wywieziona daleko od domu, a Janek był chłopcem, który musiał za wcześnie dorosnąć i wziąć odpowiedzialność za mamę i siostrę. Ta dwójka spotkała się przypadkiem i od razu pojawiła się między nimi iskra, niestety zostali rozdzieleni, a kiedy spotkali się ponownie, cały czas coś stało na przeszkodzie, żeby mogli być razem.
Już miałam okazje czytać inne książki tej autorki, jednak miały one inny styl, raczej rozrywkowy, tutaj temat był poważny, bolesny i wzruszający, więc ciężko porównać te dwa gatunki i ocenić twórczość danej osoby. Czytałam już wiele książek o podobnej tematyce, więc już wiem, co mnie porusza, a co nie i o ile zawsze przy takich historiach prawie ciągle płacze, to tutaj jednak było mało momentów wzruszeń, raczej więcej było irytacji tym, że dwójka dorosłych ludzi nie potrafiła ze sobą szczerze porozmawiać. Całość opiera się na tym, że dwoje ludzi nie może być ze sobą, ale nie ma tutaj jakichś wielkich przeszkód, raczej niedopowiedzenia, bezradność w działaniu, nie umiejętność podjęcia poważnej decyzji oraz przesadna odpowiedzialność za drugiego człowieka. Niestety zakończenie pomimo tego, że jest raczej dobre dla bohaterów i tak sprawia wrażenie smutnego, ze względu na zmarnowany czas, który od dawna mógł być szczęśliwy, ale też na ilość skrzywdzonych osób, co było konsekwencją złych wyborów.
Nie jest to raczej historia, która zostanie w mojej głowie na dłużej, ponieważ nie było w niej takich momentów, które poruszyłyby mnie na tyle, żebym jeszcze długo je wspominała. Pomimo tego, że uwielbiam taką tematykę, to tutaj czegoś mi zabrakło i autorka nie skradła tą historią mojego serca, ale to nie oznacza, że nie będę sięgać po kolejne jej książki.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

To nie było na zawsze
Jest to moja kolejna książka Gabrieli Gargaś. Każda w innym klimacie, inny gatunek ale tak samo trafiający w serce. Autorka uwielbiam także z podcastów gdzie jest szalona, pewna siebie i tak oryginalna że czasem ciężko uwierzyć że potrafi napisać książkę o cierpieniu. Chociaż niekiedy cierpienie się trzyma w sobie a pokazuje wesołą twarz na zewnątrz. Dokładnie tak samo jak robi to główna bohaterka Łucja.
Łucja i Janek to tylko dziecko, którym było dane wychowywać się w trakcie wojny. Ona zabrana matce i wywieziona do obcego miasta, on mieszkający z matką i siostrą ale na tyle silny że chce pomagać innym nawet kosztem swojego życia. Jest to świat gdzie świat jest okropny, bez uczuć a najbardziej co się odczuwa to głód i chłód. Dzieciaki czują że razem mogą przetrwać, pomimo przeciwności losu. Niestety los uwielbia śmiać się nam w twarz i Łucja zostaje wywieziona na wioskę gdzie musi pracować na swoje utrzymanie. Janek musi walczyć z swoimi demonami i utratą siostry oraz mamy.
Kolejny etap historii to Warszawa lata pięćdziesiąte, gdy główni bohaterowie już dorośli i mierzą się z problemami świata obecnego.
Historia jest tak zmienna, bolesna i zaskakująca, że nie da się jej przeczytać na raz. Trzeba sobie ją dawkować. Ilość cierpienia tych dwójki jest tak ogromny że można by nim obdarzyć kilkanaście osób.
Jest to książka fenomenalna. Nie skupia się na samej wojnie ale na zwykłej jednostce o ich uczuciach. Rzadko zdarzają się takie historie, które chcesz by się już zakończyło ale jednocześnie chcesz czytać ją bez końca.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

„To nie było na zawsze” Gabrieli Gargaś to poruszająca powieść obyczajowo-historyczna, w której autorka łączy dramat wojenny z emocjonalną historią miłości, trudnych wyborów i konsekwencji przeszłości. To książka, która pokazuje, że pewne doświadczenia nigdy naprawdę nie znikają – jedynie zmieniają formę i wracają w najmniej spodziewanych momentach. Gargaś, znana z wyjątkowej wrażliwości w opisywaniu relacji międzyludzkich, ponownie tworzy historię pełną emocji, refleksji i życiowej prawdy.

Styl autorki jest subtelny, płynny i bardzo emocjonalny, a jednocześnie niezwykle przystępny. Gabriela Gargaś potrafi pisać o trudnych wydarzeniach – takich jak wojna, trauma czy moralne dylematy – w sposób delikatny, ale jednocześnie poruszający. Jej narracja skupia się przede wszystkim na emocjach bohaterów, ich wspomnieniach oraz relacjach, dzięki czemu czytelnik nie tylko obserwuje wydarzenia, ale wręcz je przeżywa. W tej historii szczególnie mocno wybrzmiewa nostalgia, tęsknota i ciężar decyzji, które wpływają na całe życie.

Fabuła obejmuje dwa kluczowe plany czasowe – czasy wojny na Zamojszczyźnie oraz powojenną Warszawę lat 50. Łucja i Janek poznają się jeszcze jako dzieci, gdy wspólnie przeżywają dramat pacyfikacji, który na zawsze ich łączy. Ich losy jednak zostają brutalnie rozdzielone, a każde z nich próbuje na swój sposób poradzić sobie z traumą przeszłości. Po latach spotykają się ponownie w Warszawie, gdzie rzeczywistość okazuje się znacznie bardziej skomplikowana – Janek buduje nowe życie u boku Zuzanny, kobiety pogrążonej w chorobie i obsesjach, a między nim a Łucją odżywa uczucie, które nigdy nie zostało naprawdę zakończone. W tle pojawia się także wątek tajemnicy i śmierci literata, który dodatkowo komplikuje relacje bohaterów i stawia ich przed trudnymi moralnymi wyborami.

Bohaterowie są wielowymiarowi i bardzo ludzcy. Łucja to kobieta naznaczona wojenną traumą, która próbuje odnaleźć spokój w codziennej rutynie, choć przeszłość nieustannie daje o sobie znać. Janek natomiast to postać rozdarta między odpowiedzialnością a uczuciem, między tym, co było, a tym, co mogłoby być. Zuzanna wnosi do historii element napięcia i niepokoju – jej choroba i obsesje sprawiają, że relacje stają się jeszcze bardziej skomplikowane i pełne emocjonalnego ciężaru. Każda z postaci zmaga się z własnym bólem i poczuciem straty, co czyni ich historię bardzo autentyczną.

W powieści pojawiają się motywy wojennej traumy, utraconej miłości, pamięci, odpowiedzialności moralnej oraz wyborów, które nigdy nie są jednoznaczne. Ważną rolę odgrywa także przeszłość, która nieustannie przenika teraźniejszość i wpływa na decyzje bohaterów. To historia o tym, jak trudno zbudować nowe życie, kiedy fundamenty zostały zniszczone przez doświadczenia, których nie da się zapomnieć.

Podczas czytania towarzyszy czytelnikowi wzruszenie, nostalgia, napięcie emocjonalne oraz refleksja nad tym, jak bardzo przeszłość kształtuje nasze wybory. To książka, która angażuje emocjonalnie i zmusza do zastanowienia się nad tym, czym jest lojalność, miłość i odpowiedzialność wobec drugiego człowieka.

„To nie było na zawsze” to propozycja dla czytelników, którzy lubią powieści obyczajowo-historyczne z silnym tłem emocjonalnym, historie o wojnie i jej konsekwencjach oraz skomplikowane relacje międzyludzkie. Szczególnie przypadnie do gustu osobom ceniącym literaturę refleksyjną, pełną uczuć i moralnych dylematów.

To przejmująca opowieść o miłości, która nie znika mimo upływu lat, i o przeszłości, która nigdy nie przestaje mieć znaczenia – nawet wtedy, gdy próbujemy ją zostawić za sobą.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Wojna to nie tylko spadające bomby i huk wystrzałów. Wojna to przede wszystkim dramaty ludzi. Ludzi, którzy byli rozstrzeliwani, trafiali do obozów zagłady, byli przesiedlani. Wojna to strata rodziców, rodzeństwa, małżonka, przyjaciół. To historie ludzkich żyć, które zamiast szczęścia czuły strach, ból i gniew. To obrazy, które wyryły się w pamięci i zostają z człowiekiem na całe życie. Emocje ludzi naznaczonych wojną są głównym tematem powieści Gabrieli Gargaś "To nie było na zawsze".
 Łucja to dziewczynka z Zamojszczyzny, która została oddzielona od matki i w bydlęcych wagonach wywieziona do Warszawy. Tam ledwo żywą znalazł ją Janek, zaniósł do szpitala i się nią opiekował. Gdy jej stan zdrowia się poprawił trafiła pod opiekę do pewnej kobiety na wieś i jej drogi z Jankiem rozeszły się na wiele lat. Po skończonej wojnie, gdy Warszawa zaczęła powoli się odbudowywać Łucja i Janek spotykają się ponownie, a dawna więź odżywa na nowo. Jednak Janek ma już żonę Zuzannę i dowiaduje się, że będzie mieć dziecko. Czy wybierze sercem Łucję, czy rozumem żonę i dziecko? Jakie konsekwencje będzie miał jego wybór?
 Głównymi bohaterami jest dwoje młodych ludzi, których los postawił kiedyś na swojej drodze w najtrudniejszym momencie ich życia, by później rozdzielić ich na długi czas. Każde z nich dźwiga ze sobą bagaż przeżyć i doświadczeń. Łucja została pozbawiona rodziny i wychowywana przez obcą kobietę. Janek stracił podczas wojny ojca i młodszą siostrę, oraz poczuł się zdradzony przez matkę, która związała się z dawnym okupantem. Autorka stworzyła bardzo autentycznych bohaterów, który próbują poukładać swoje życie na nowo.
 "To nie było na zawsze" to powieść obyczajowa, napisana pięknym, lirycznym językiem. Mam wrażenie, że czytając płyniemy przez tą historię. Raz nurt tej opowieści jest leniwy, za chwilę robi się wartki, by później znów zwolnić. Piękne słowa i liryczne opisy przeżyć sprawiają, że czytanie jej staje się prawdziwą ucztą dla naszej duszy. Choć ta uczta ma często gorzki i cierpki sam. Największym atutem tej powieści są emocje. Autorka przedstawiła je w bardzo poetycki, melancholijny sposób dzięki któremu pomimo tego, że opowiada o trudnych przeżyciach emanuje od niej spokój i ciepło. Klimat tej powieści całkowicie mnie ujął. To powieść, która chwyta za serce i nie pozwala długo o sobie zapomnieć. 
 Gabriela Gargaś to autorka o wielu wcieleniach. W tej powieści pokazuje, że miłość nie zawsze wystarczy do szczęścia. Często pomimo, że spotykamy przeznaczoną sobie osobę, poznajemy ją w nieodpowiednim czasie. Bywa, że nasze życie, etap na którym się aktualnie znajdujemy, nasze obecne zobowiązania czy dotychczasowe doświadczenia sprawiają, że nie chcemy lub nie potrafimy stworzyć szczęśliwego związku. Często prawdziwa miłość nie potrzebuje wielkiego poklasku, ale spokoju, czasu i cierpliwości. Jednak autorka uczy nas, że zawsze należy dać jej szansę. Bo lepiej żałować, że się spróbowało i nie wyszło niż poddało się i nie spróbowało w ogóle.
 "To nie było na zawsze" to ciepła, choć smutna opowieść, która otula nas swoim melancholijnym klimatem i wlewa w nasze serca nadzieję. To książka dla tych, którzy szukają emocji, którzy chcą wejrzeć w duszę zranionego człowieka.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

 

Wiecie co? Są książki, które otulają Was jak koc i gorąca herbata w deszczowy dzień, a potem nagle wyrywają serce z piersi i każą je złożyć na nowo. „To nie było na zawsze” jest właśnie taka 💔☕

Klimat? Melancholijny, ciepły i totalnie życiowy. Już od pierwszych stron czuć, że ta historia zostanie ze mną na dłużej. Bez fajerwerków, za to z ogromnym ładunkiem emocji.

Fabuła kręci się wokół rzeczy, które chcielibyśmy cofnąć i słów, które nigdy nie padły. Gabriela Gargaś mistrzowsko buduje napięcie między przeszłością a teraźniejszością. Ani przez chwilę nie czułam, że coś jest na siłę – wszystko toczy się naturalnie, ale zaskakująco.

"To nie było na zawsze" to powieść obyczajowa z wątkiem miłosnym rozgrywająca się na dwóch planach czasowych. Fabuła opowiada o Łucji i Janku, których jako dzieci połączyła wojenna trauma związana z pacyfikacją na Zamojszczyźnie. Po latach spotykają się w odbudowującej się Warszawie lat 50., a między nimi rodzi się uczucie, które jednak nie może się spełnić, ponieważ Janek jest już w związku z chorą psychicznie Zuzanną. Kiedy z przeszłością Zuzanny splata się mroczna tajemnica śmierci pewnego literata, bohaterowie stają przed trudnym dylematem moralnym: czy miłość daje prawo do porzucenia odpowiedzialności za drugiego człowieka?

Akcja toczy się na tle wojennej przeszłości i warszawskiej rzeczywistości lat 50., a historia porusza uniwersalne tematy wpływu traumy na relacje międzyludzkie, trudnych wyborów i odpowiedzialności.

Bohaterowie? Autentyczni do bólu. Z wadami, które rozpoznajecie u siebie lub kogoś bliskiego. Łatwo ich polubić, ale jeszcze łatwiej się na nich wzruszyć – momentami miałam ochotę wejść do książki i po prostu przytulić 🤗

Emocje jadą na pełnej petardzie: od łez frustracji, przez ciepły uśmiech, po tę ciszę, gdy odkładacie książkę i długo wpatrujecie się w ścianę.

Styl autorki? Płynny, prosty, bez udziwnień – akcja toczy się w sam raz, ani za szybko, ani za wolno. Idealnie, gdy potrzebujecie oderwać się od rzeczywistości, ale nie chcecie czuć się jak w cukierkowym świecie.

Dla kogo?
Dla Was – jeśli lubicie obyczajówki z prawdziwym życiem w tle. Dla tych, którzy wierzą, że niektóre spotkania nie są przypadkiem, a rozstania mają swój powód. Dla fanek Katarzyny Michalak czy Agnieszki Krawczyk – to będzie Wasz strzał w dziesiątkę! 🎯

Moja ocena: 9/10 ⭐

BRUNETTE BOOKS

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Zamojszczyzna, czas wojny, Łucja jako kilkuletnia dziewczynka zostaje brutalnie odebrana mamie i razem z innymi dziećmi wsadzona do pociągu i wywieziona do obcego miejsca, by już nie zobaczyć mamy ani nikogo bliskiego.
W Warszawie ledwo żywą dziewczynkę z pociągu ratuje kilkunastoletni Janek, dogląda ją w szpitalu, rodzi się miedzy nimi więź, którą przerywają dalsze losy bezwzględnej wojny.
Łucja zostaje wywieziona na wieś, gdzie żyje u samotnej Marianny, a Janek w Warszawie walczy o wolną Polskę.

Warszawa, lata pięćdziesiąte. Łucja wraca do Warszawy, gdzie mimo poharatanej przez wojnę psychiki próbuje zacząć normalnie żyć, pracuje w przedszkolu, gdzie staje się ulubienicą małej Johanny. Nie spodziewa się, że ta mała dziewczynka jest częścią życia Janka, który po wojnie odbudowuje stolicę i ma... rodzinę.

Czy tych dwoje może być kiedyś jeszcze razem?
Czy wojna nie zrujnowała ich psychiki tak bardzo, że nie potrafią już kochać?

Wzruszająca opowieść o bólu, staracie, okrucieństwach wojny i o próbie pozbierania się na nowo. Wojna odciska swoje piętno na każdym bohaterze książki, czy to dziecko czy dorosły, nikt nie jest już tym samym człowiekiem. Dzieci dorosły za szybko, bo każdy ich dzień był walką o przetrwanie, a wokół widziały śmierć.

Autorka napisała bardzo emocjonalną powieść, którą dopracowała w każdym fragmencie książki. Wszyscy bohaterowie są wyraziści, każdy ma swoją smutną historię. Ale to też nie jest tylko smutna opowieść, bo autorka daje nam nadzieję, że po ciężkich czasach też można się pozbierać i po prostu żyć.

Piękna, wzruszająca historia, osadzona w okrutnych czasach.

Bardzo polecam

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Dziś podzielę się z Wami opinią o najnowszej książce Gabrieli Gargaś „To nie było na zawsze”. Moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki było średnio udane ale postanowiłam dać jej jeszcze jedną szansę i nie żałuję tego.

„To nie było na zawsze” to powieść pokazująca oblicze II wojny światowej oczami dzieci. Dziewięcioletnia Łucja przebywa z mamą w obozie w Zamościu ale zostają rozdzielone. Dziewczynka w bydlęcym wagonie zostaje wywieziona do Warszawy wraz z grupą innych dzieci. Tam poznaje trochę starszego od niej Janka, który jej pomaga i szybko się zaprzyjaźniają. Gdy musza się rozstać obiecują sobie, że po wojnie się odnajdą. Janek zostaje w Warszawie, gdzie jest łącznikiem a Łucja trafia na wieś pod opiekę samotnej kobiety. Okrucieństwo wojny bardzo wpływa na dalsze losy naszych bohaterów. Wojna zabiera im beztroskie dzieciństwo i poczucie bezpieczeństwa. Musza przedwcześnie dorosnąć i mierzyć się z codzienną rzeczywistością, która jest dla nich bardzo trudna. Bo jak dziecko ma nagle poradzić sobie samo z dorosłymi sprawami, organizować żywność, opiekę nad rodziną, pracować ponad swoje siły. Druga część powieści rozgrywa się w powojennej Warszawie. Tam po wielu latach ponownie krzyżują się drogi Janka i Łucji. Co przyniesie im los. Z jakimi problemami i traumami będą musieli się mierzyć?

Gabriela Gargaś stworzyła subtelną i wielce emocjonalną opowieść, którą dopracowała w każdym calu. Wszyscy bohaterowie są wyraziści, każdy niesie swój bagaż doświadczeń i próbuje odnaleźć się na nowo w powojennej rzeczywistości. Los ciągle rzuca im pod nogi coraz to nowe, trudne sprawy. Muszą oni dokonywać wyborów, które nieraz bardzo bolą. Wszystkie opisane sytuacje są bardzo życiowe. Na kolejne strony wylewa się ból, smutek, tęsknota, ale też nadzieja na lepsze jutro. To była wciągająca i sentymentalna lektura, która nie jeden raz złamała mi serce i poruszyła najczulsze struny wrażliwości. To książka o której będę długo pamiętać.  Jeśli lubisz emocjonalne powieści z historią w tle to już wiesz po jaki tytuł sięgnąć. Serdecznie polecam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

 

 

.... serce pęka, nie po to żeby umrzeć, ale po to, żeby zrobić miejsce na nowe uczucie.

 

Wiesz, jak boli złamane serce? Nie kłuje jak miejsce, gdzie wbija się ostrze, nie pali jak ogień. To ból cichy, bezgłośny, jakby ktoś wyjął ci duszę i zostawił ciało, które musi funkcjonować dalej. 

 

Łatwiej odbudować zniszczone miasto niż poturbowaną ludzką duszę." I właśnie o tym jest najnowsza powieść Gabrieli Gargaś - o ludziach, którzy przetrwali wojnę, ale nigdy do końca nie uwolnili się od jej konsekwencji.

Autorka zabiera nas do powojennej Warszawy, gdzie spotykamy Łucję i Janka. Ich losy połączyły się jeszcze w dzieciństwie, gdy wojna odebrała im poczucie bezpieczeństwa, bliskich i niewinność. Choć okrutny los rozdzielił ich na wiele lat, przypadkowe spotkanie sprawia, że dawne uczucia odżywają z niespodziewaną siłą. Problem w tym, że życie nie zatrzymało się w miejscu. Janek ma żonę, a każdy krok w stronę własnego szczęścia oznacza jednocześnie ryzyko skrzywdzenia drugiego człowieka.

To jednak nie jest historia oparta wyłącznie na romantycznych uniesieniach. Gabriela Gargaś stworzyła opowieść znacznie głębszą - pełną trudnych wyborów, moralnych dylematów i pytań, na które nie ma prostych odpowiedzi. Czy można walczyć o własne szczęście kosztem kogoś, kto sam został boleśnie doświadczony przez los? Czy miłość usprawiedliwia porzucenie obowiązku? A może czasem największym aktem odwagi jest pozostanie tam, gdzie podpowiada sumienie?

Największą siłą tej książki są bohaterowie. Nie są idealni, nie podejmują zawsze właściwych decyzji i często błądzą. Dzięki temu wydają się niezwykle autentyczni. Ich emocje, lęki, rozterki i tęsknoty są tak prawdziwe, że bardzo łatwo zrozumieć ich motywacje, nawet jeśli nie zawsze się z nimi zgadzamy. Szczególnie poruszający okazał się dla mnie wątek Zuzanny - kobiety naznaczonej przez życie, budzącej jednocześnie współczucie, złość i bezradność.

Ogromne wrażenie zrobiła na mnie również warstwa historyczna. Powojenna Warszawa nie jest tutaj jedynie tłem wydarzeń. Miasto staje się symbolem ludzi próbujących poskładać swoje życie z rozsypanych fragmentów. Widać to zarówno w codziennych trudnościach mieszkańców, jak i w psychice bohaterów, którzy każdego dnia mierzą się z własnymi traumami.

Gabriela Gargaś pisze pięknym, obrazowym językiem, który pozwala niemal namacalnie poczuć atmosferę tamtych czasów. Autorka nie spieszy się z opowiadaniem historii. Powoli buduje napięcie, odsłania kolejne warstwy emocji i sprawia, że coraz mocniej angażujemy się w losy bohaterów. To jedna z tych książek, które pochłaniają nie dzięki dynamicznej akcji, lecz dzięki emocjom i refleksjom, jakie wywołują.

Najbardziej poruszył mnie jednak motyw dzieciństwa naznaczonego wojną. Gargaś pokazuje, jak ogromną cenę płacą najmłodsi za konflikty dorosłych i jak długo człowiek nosi w sobie rany zadane wiele lat wcześniej. To właśnie te fragmenty najmocniej ściskały za serce i zostawały w głowie jeszcze długo po odłożeniu książki.

,,To nie było na zawsze" to powieść o miłości, ale również o winie, odpowiedzialności, przebaczeniu i próbie odnalezienia siebie pośród ruin własnej przeszłości. To historia przypominająca, że nie wszystkie rany da się zagoić, ale można nauczyć się z nimi żyć. Że przeszłość zawsze pozostaje częścią nas, jednak nie musi odbierać nam prawa do przyszłości.

 To niezwykle dojrzała, poruszająca i pełna emocji opowieść, która zmusza do refleksji nad tym, czym naprawdę są lojalność, poświęcenie i miłość. Książka zostawia ślad w sercu i długo nie pozwala o sobie zapomnieć.

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Pamięć mocniejsza niż gruzy - o ,,To nie było na zawsze" Gabrieli Gargaś.

Łatwiej jest odbudować zniszczone miasto, niż podnieść z ruin poturbowaną ludzką duszę. Są w życiu rany, które goją się tylko powierzchownie. Istnieją też miejsca w sercu, do których boimy się zaglądać, choć podświadomie wciąż w nich mieszkamy. Kiedy otaczająca rzeczywistość powoli wraca do normy, próbujemy żyć jak dawniej, lecz w ciszy własnych myśli wciąż toczymy najtrudniejsze bitwy. To te momenty, w których miłość musi stanąć twarzą w twarz z obowiązkiem, a przeszłość nie chce dać o sobie zapomnieć.

 

Właśnie w taki świat, pełen bolesnych powrotów i trudnego układania życia na nowo, zabiera nas Gabriela Gargaś w powieści ,,To nie było na zawsze". Historia splata losy Łucji i Janka - dwójki ludzi, których w dzieciństwie połączył koszmar wojennej zawieruchy, tragiczne straty i wspólne ocalenie z wojennej pożogi. Okrutny los rozdzielił ich jednak na długie lata. Kiedy niespodziewanie wpadają na siebie w Warszawie lat pięćdziesiątych, dawno pogrzebane emocje wybuchają z nową siłą. Okazuje się jednak, że czas nie stał w miejscu. Powrót do tego, co było, wymagałby przecież zburzenia przestrzeni, którą zdążyli już wokół siebie zbudować. Janek tkwi bowiem w skomplikowanym małżeństwie z Zuzanną. To kobieta magnetyczna, ale potwornie okaleczona przez życie, nad którą dodatkowo zaczyna ciążyć mroczna, niebezpieczna tajemnica.

 

Pod tą intrygującą warstwą fabularną pisarka ukryła gęstą sieć uniwersalnych motywów. To poruszająca historia walki serca z rozumem - opowieść o miłości, zdradzie oraz o trudnym wybaczeniu sobie i innym. Najważniejszym z nich staje się zderzenie moralnego obowiązku z prawem do własnego szczęścia. Gargaś nie daje nam prostego romansu, lecz stawia przed bolesnym pytaniem: czy dawne uczucie daje prawo do porzucenia odpowiedzialności za drugiego, skrzywdzonego człowieka? Relacja Janka z żoną to obraz tragedii opartej na paraliżującym poczuciu winy i przymusie opieki. To pułapka, z której wyjście wydaje się niemożliwe bez złamania moralnego kręgosłupa i zranienia kogoś, kto za wszelką cenę próbuje zatrzymać przy sobie małżonka.

 

To emocjonalne napięcie potęguje echo dawnego koszmaru z dzieciństwa postaci. Ono bezpowrotnie odebrało im poczucie bezpieczeństwa i teraz rzuca cień na każdą dorosłą decyzję. Wszystko to dzieje się w dusznych realiach powojennej stolicy. Obraz miasta - z jego trudami powszedniości - staje się surową scenerią dla walki o normalność. Motyw odbudowy zyskuje tu przede wszystkim wymiar symboliczny. Autorka skupia się na próbach posklejania zniszczonego wnętrza bohaterów, co okazuje się zadaniem znacznie trudniejszym niż podnoszenie z ruin materialnego świata.

 

Ogromną siłą tej opowieści są wielowymiarowe, do bólu autentyczne portrety psychologiczne. Autorka nie kreuje postaci czarno-białych. Zarówno pierwszoplanowe kreacje, rozdzierane wewnętrznymi sprzecznościami i poczuciem winy, jak i bohaterowie drugoplanowi noszą w sobie głębokie rysy. Każda z tych osób wydaje się ulepiona z żywych emocji, lęków i niespełnionych tęsknot. Gabriela Gargaś z ogromną empatią obnaża ludzkie słabości. Pokazuje przy tym, że pod pancerzem obojętności czy pozornej siły często kryje się po prostu przerażony człowiek, który próbuje przetrwać w świecie, gdzie stare zasady przestały obowiązywać, a nowych jeszcze nie napisano.

 

Wsiąkanie w tę historię to zasługa wyjątkowego kunsztu literackiego oraz samej konstrukcji książki. Gargaś posługuje się językiem niezwykle plastycznym, wręcz namacalnym, który z jednej strony bije surowością epoki, z drugiej zaś - zachwyca liryzmem. Pisarka buduje misterną strukturę poprzez dwutorowe prowadzenie akcji i przeplatanie wspomnień wojennych z powojenną, szarą rzeczywistością. Z tym stylem nierozerwalnie wiąże się tempo akcji. Powieściopisarka rezygnuje z taniej sensacji na rzecz powolnego, precyzyjnego budowania napięcia. Mimo tak poważnej, niespiesznej osi fabularnej, w książce nie brakuje nagłych zdarzeń, które całkowicie wymykają się spod kontroli i zaskakują nie tylko czytelnika, ale przede wszystkim samych bohaterów. Dbałość o detale i ten miarowy rytm sprawiają, że czytelnik nie tylko śledzi losy postaci, ale wręcz oddycha ciężkim powietrzem stalinowskiej Warszawy, w pełni współodczuwając ten dramat.

 

Książkę czyta się z głębokim, wręcz hipnotyzującym zaangażowaniem - to jedna z tych pozycji, od których po prostu nie można się oderwać. Najbardziej poruszający okazuje się wątek wojenny, ukazujący tragedię najmłodszych. Obraz dzieci, którym brutalnie odebrano niewinność, zmuszając je do natychmiastowego dorastania i bezwzględnej walki o przetrwanie, głęboko zapada w pamięć i trafia prosto w serce. Lektura staje się intymnym przeżyciem, któremu towarzyszy kalejdoskop skrajnych uczuć - od głębokiego wzruszenia, przez palącą ciekawość, aż po złość i dojmujące poczucie bezsilności wobec wyroków losu. Autorka nie pozwala na bezpieczny dystans, przez co zmusza nas do skonfrontowania się z własną definicją lojalności.

 

Najgłębsze refleksje dotyczą jednak przedziwnej natury czasu. Uświadamiamy sobie, że przeszłość nigdy nie jest naprawdę zamknięta. Nosimy ją w sobie jak niewidzialny tatuaż, który pod wpływem odpowiednich bodźców zaczyna palić żywym ogniem. Zostajemy z mądrością, że budowanie przyszłości nie polega na wymazaniu strat, ale na znalezieniu w sobie odwagi, by żyć z pęknięciami, których nie da się już zasklepić.

 

Głębokie przesłanie, jakie ta historia pozostawia czytelnikowi, to przede wszystkim afirmacja ludzkiej niezłomności. Przypomina ona, że choć nie mamy wpływu na wyroki historii ani na rany zadane nam w przeszłości, to zawsze zachowujemy wolność w wyborze tego, jak na nie odpowiemy. Prawdziwa głębia tej książki kryje się w ukazaniu cichego bohaterstwa prozy życia. Objawia się ono w zdolności do podnoszenia się z kolan, pielęgnowania w sobie resztek humanizmu i bezkompromisowej walce o zachowanie godności, nawet gdy cały świat wokół uległ bezwzględnej brutalizacji.

 

Po tę pozycję warto sięgnąć przede wszystkim dla jej niespotykanej dojrzałości. Autorka nie serwuje tanich wzruszeń, lecz zaprasza w podróż przez skomplikowane zakamarki psychiki. Stawia w ten sposób przed czytelnikiem lustro, w którym może on przejrzeć się ze swoimi własnymi dylematami. To powieść, która hipnotyzuje klimatem, zachwyca pięknym językiem i przede wszystkim - zamiast dawać proste odpowiedzi - zmusza do myślenia. Gwarantuje tym samym doznania, które zostaną w pamięci na lata.

 

,,To nie było na zawsze" to ostateczny dowód na to, że najtrudniejszą rzeczą do podniesienia z wojennych zgliszcz nie są cegły, ale zdeptana ludzka godność i zdolność do kochania. Gabriela Gargaś napisała powieść wybitną, która bezlitośnie obnaża nasze słabości, by ostatecznie złożyć pokłon człowiekowi walczącemu o własne moralne ocalenie. Wracając więc do punktu wyjścia: choć niektóre rozdziały kończą się bezpowrotnie, to właśnie w szczelinach naszych pękniętych serc rodzi się najsilniejsza, bo budowana na prawdzie, nadzieja. Poturbowane dusze nauczą się żyć na nowo, a ta historia jest tego najlepszym dowodem.

 

[Materiał reklamowy].

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Książkę Gabrieli Gargaś "To nie było na zawsze" otrzymałam od wydawnictwa Filia. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i jestem pozytywnie zaskoczona lekturą. 

 

Treść w pełni obrazuje cytat: "... wojna to nie tylko ci, co walczą. To też ci, co potem muszą przeżyć, z tą kulą w nodze, w piersi albo w sercu". Tak, akcja utworu dzieje się, na początku, podczas drugiej wojny światowej. To, co jest dalej, wynika z tego, co działo się w trakcie okupacji. I nie chodzi tylko o walkę z wrogiem na śmierć i życie, chodzi tu przede wszystkim o walkę z samym sobą, o to, po której stronie stanąć. 

 

Główni bohaterzy to Janek i Łucja - to między nimi nawiązuje się więź, która przeradza się w uczucie, które na każdym kroku daje się obojgu we znaki, ale jest to uczucie, którego oboje pragną i czekali na nie całe życie. Tylko czy będzie im dane przeżyć je w spokoju - raczej nie, bo jest między nimi jakieś dziesięć lat rozłąki, kiedy sporo się wydarzyło, zwłaszcza w życiu Janka. Łucja ma rywalkę - Zuzannę.

 

Czy pomimo trudności, to uczucie między dwojgiem ludzi, którzy poznali się dzięki wojnie, ma szansę przetrwać te wszystkie zawirowania. Bo próbę czasu już przetrwało. Czy Janek i Łucja w końcu będą ze sobą na  zawsze, czy uda im się rozwinąć to uczucie? A może będzie inaczej - w bólu i cierpieniu duszy i serca zrezygnują z miłości, której nie da się po prostu wymazać.

 

Trzymam kciuki za bohaterów, a książkę jak najbardziej polecam.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

Bardzo lubię Gabrielę Gargaś właśnie w takiej, literackiej odsłonie. Lubię kiedy odchodzi od lekkiej, swobodnej obyczajowości i prowadzi czytelnika w stronę historii pełnych emocjonalnego ciężaru, niedopowiedzeń i bohaterów, którzy bardziej walczą z własnymi wspomnieniami, niż z rzeczywistością. ,,To nie było na zawsze" jest właśnie taką historią. Dojrzałą, poruszającą, melancholijną i niesamowicie refleksyjną. Gabriela Gargaś swoją najnowszą powieścią daje wyraz temu, że wojna nigdy nie kończy się wraz nadejściem pokoju i ciszy. Ona zostaje w człowieku na zawsze. W jego lękach, traumatycznych wspomnieniach, trudnościach w budowaniu relacji i zwyczajnym, codziennym życiu. Losy Łucji i Janka - powieściowych bohaterów, są tego najlepszym przykładem. Oboje, jako dzieci, zostali oni doświadczeni przez piekło wojny. Choć okoliczności rozdzieliły na wiele lat ich drogi, trauma oraz wspólnie przeżyte, krótkie chwile, zbudowały między nimi więź, której nie zatarł upływający czas. Autorka w bardzo poruszający i nostalgiczny sposób przedstawia tę relację. Buduje przed oczami czytelnika znajomość, której brakuje przesadnych deklaracji. Widoczny i niemalże namacalny jest jednak ogromny ładunek uczuciowy i emocjonalny, który możemy obserwować w codziennych, prostych gestach, spojrzeniach i niewypowiedzianych słowach bohaterów. Szczególną uwagę zwraca w powieści obraz powojennej Warszawy. Miasto odbudowujące się z ruin, staje się symbolem ludzi, którzy próbują poskładać od nowa swoje życie po przeżytych dramatach. Janek buduje dosłownie, cegła po cegle nową rzeczywistość. Wewnątrz siebie nosi jednak sporo pęknięć i bolących ran. Łucja natomiast, zagłusza przeszłość codziennością i towarzyszącą jej rutyną. Choć bardzo się stara, zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, że bywają wspomnienia których nie da się uciszyć. Bardzo interesującą postacią w powieści jest również Zuzanna. Bohaterka trudna, złożona, budząca chwilami zarówno współczucie jak i niepokój. Jej emocjonalne zagubienie i choroba sprawiają, że trudno jednoznacznie oceniać jej zachowania i postępowanie. Gabriela Gargaś również daleka jest od jakichkolwiek ocen. Czytelnikowi pozostawia decyzję i refleksję nad tym, czy miłość daje prawo do odejścia, kiedy druga osoba coraz bardziej pogrąża się w zagubieniu i cierpieniu. Powieść Gabrieli Gargaś jak zawsze, porusza ładunkiem emocjonalnym i uczuciowym. Bohaterowie wykreowani przez autorkę są tak naprawdę bliscy każdemu z nas. Zagubieni, nieidealni, próbujący szukać szczęścia pomimo wszelkich trudności i obciążeń związanych z traumą przeszłości. Dzięki temu powieść Gargaś nie jest jedynie romansem osadzonym w historycznych realiach, ale przede wszystkim opowieścią i potrzebie bliskości, stracie i pamięci. ,,To nie było na zawsze" jest historią, która boli. Dotyka cierpieniem, smutkiem i refleksją. To jedna z tych powieści, które uświadamiają, że nie wszystko w życiu da się naprawić. Przeszłości nie da się wymazać całkowicie. Są jednak uczucia i wspomnienia, które mimo bólu pozwalają człowiekowi przetrwać najtrudniejsze chwile. Książka Gabrieli Gargaś w poruszający sposób ukazuje ludzi, którzy próbują odnaleźć światło pośród ruin własnego życia. I to właśnie sprawia, że porusza i wzrusza ona tak mocno. Jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony.

(Kliknij aby rozwinąć opinię)

 

 

"To nie było na zawsze" autorstwa Gabrieli Gargaś to niezwykle poruszająca i pełna emocji opowieść o miłości, która rodzi się w cieniu wojennej tragedii. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć historię chwytające za serce i pozostające w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Poznajemy Łucję i Janka, których połączyły dramatyczne wydarzenia z czasów II wojny światowej. Jako dzieci wspólnie przeżyli piekło pacyfikacji na Zamojszczyźnie. Choć los rozdzielił ich na wiele lat, wspomnienia i uczucia nie wygasły. Kiedy spotykają się ponownie ponownie powojennej Warszawie, okazuje się, że dawna więź wciąż jest silna, ale ich miłość musi zmierzyć się z trudnymi wyborami i moralnymi dylematami. Gabriela Gargaś z ogromną wrażliwością ukazuje, jak wojna wpływa na ludzkie życie i jak trudno odbudować siebie po traumatycznych doświadczeniach. Bohaterowie są autentyczni, pełni emocji i wewnętrznych rozterek, dzięki czemu łatwo zrozumieć ich decyzje. To książka o miłości, tęsknocie, odpowiedzialności i nadziei. Autorka porusza ważne tematy, takie jak siła wspomnień, konsekwencje wyborów oraz walka o szczęście mimo bolesnej przeszłości. Styl pisania jest lekki, a jednocześnie bardzo emocjonalny co sprawia, że powieść czyta się z ogromnym zaangażowaniem. "To nie było na zawsze"to piękna, wzruszająca historia, która pokazuje że prawdziwe uczucia potrafią przetrwać nawet najtrudniejsze próby. Zdecydowanie polecam tę książkę wszystkim miłośnikom literatury obyczajowej i historii, które poruszają serca.

 

(Kliknij aby rozwinąć opinię)