Czas Żniw

Wydawnictwo: Sine Qua Non
Data wydania: 2013-11-06
Kategoria: Fantasy/SF
ISBN: 978-83-7924-082-1
Liczba stron: 520
Tytuł oryginału: The Bone Season
Język oryginału: Angielski
Tłumaczenie: Regina Kołek

Tom 1 cyklu Czas Żniw

Ocena: 5.16 (38 głosów)

Sajon. Nie ma bezpieczniejszego miejsca.

„Może nie wiesz, ale Żniwa nazywane są też dobrymi zbiorami. Wciąż mówią tak na ulicach: Dobre Żniwa, Zbiory Obfitości. Rozumieją to jako odbieranie nagrody, podstawowy warunek ich negocjacji z Sajonem. Ludzie oczywiście postrzegają je inaczej. Dla nich są symbolem nieszczęścia. Oznaczają głód. Śmierć. Dlatego nazywają nas kosiarzami. Ponieważ pomagamy prowadzić ludzi na śmierć”.

Rok 2059. Dziewiętnastoletnia Paige Mahoney pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn. Jej szefem jest Jaxon Hall, na którego zlecenie pozyskuje informacje, włamując się do ludzkich umysłów. Paige jest śniącym wędrowcem i w świecie, w którym przyszło jej żyć, zdradą jest już sam fakt, że oddycha. Pewnego dnia jej życie zmienia się na zawsze. Na skutek fatalnego splotu okoliczności zostaje przetransportowana do Oksfordu – tajemniczej kolonii karnej, której istnienie od dwustu lat utrzymywane jest w sekrecie. Kontrolę nad nią sprawuje potężna, pochodząca z innego świata rasa Refaitów.

Paige trafia pod protektorat tajemniczego Naczelnika – staje się on jej panem i trenerem, a zarazem jej naturalnym wrogiem. Jeśli Paige chce odzyskać wolność, musi poddać się zasadom panującym w miejscu, w którym została przeznaczona na śmierć.

"Czas Żniw" jest dziełem wyjątkowym. Samantha Shannon to młoda pisarka o ogromnych ambicjach i imponującej wyobraźni, która w swej debiutanckiej powieści stworzyła niezwykle sugestywną i inteligentnie skonstruowaną wizję świata.

O autorce: Samantha Shannon urodziła się w zachodnim Londynie w 1991 roku. Zaczęła pisać już w wieku piętnastu lat. W 2013 roku ukończyła studia literaturoznawcze na uniwersytecie w Oksfordzie. W 2012 roku została zakwalifikowana do nagrody The Young Star. Czas Żniw, jej debiutancka powieść, a jednocześnie pierwsza część siedmiotomowego cyklu, został sprzedany do 21 krajów. The Imaginarium Studios zakupiło prawa filmowe jeszcze przed premierą książki.

Kup książkę Czas Żniw

Sprawdzam ceny dla ciebie ...

Zobacz także

Opinie o książce - Czas Żniw

Avatar użytkownika - Roksana
Roksana
Przeczytane:2019-12-23, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, Fantasy, 52 książki 2019, 2019,

Cóż "Czas żniw" Samanthy Shannon to zdecydowanie książka godna polecenia. Jestem po prostu zaskoczona tym, co stworzyła autorka. Nie przypomina mi ona żadnej z powieści, którą przeczytałam. Jest to zupełnie inny świat stworzony przez genialną autorkę.
Jest to książka niezwykle inteligentna z elementami fantastyki w których się zakochałam. Książka strasznie mnie wciągnęła. Ciężko było się oderwać.
Jeżeli taka jest pierwsza część nie mogę się doczekać drugiej.
Styl pisania autorki nie jest banalny. Zachwyciła mnie całość powieści. Nie tylko treść czy autorka, ale również okładka. Tytuł powieści zdecydowanie odpowiada jej treści.
Dziewiętnastoletnia Paige Mahoney pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu. Jej szefem jest Jaxon Hall. Jej ojciec nie ma pojęcia kim ani czym zajmuje się jego córka. A jest ona sennym wędrowcem, a w świecie w którym żyje zdradą jest już sam fakt, że oddycha. Pewnego dnia jej życie całkowicie się odmienia. Zostaje zabrana do Oksfordu. Aby odzyskać wolność Paige musi poddać się zasadom panującym w tym miejscu w którym została przeznaczona jej śmierć. Jednak Paige ciężko złamać. Jest bohaterką o silnym charakterze. I za to ją uwielbiam.
Czy Paige odzyska wolność? Czy raczej zginie? Kim jest tajemniczy Naczelnik j co ukrywa? Czemu wziął pod opiekę Paige? Powieść rodzi wiele pytań na które z każdą stroną poznaje się odpowiedź.
A więc polecam ją każdemu kto tylko zastanawia się nad jej przeczytaniem.
Powieść ma koło pięciuset stron i zdecydowanie jest warta przeczytania. Jednakże pozostawia po sobie spory niedosyt.
Jest przepełniona akcją, zwrotami akcji, fantastyką, czyli wszystkim co uwielbiam. Długo zbierałam się za przeczytanie tej powieści i ani odrobinę nie żałuję. Czekam z niecierpliwością aż dorwę drugą część. Mam nadzieję że autorka utrzyma poziom jaki nadała pierwszej części.

Gorąco polecam. 

Link do opinii
Avatar użytkownika - Wiiki_books
Wiiki_books
Przeczytane:,

Książka "Czas żniw", nie jest łatwą, ani lekką lekturą. Aby wciągnąć się w świat wykreowany przez Samanthe Shannon, trzeba być skupionym, oraz nie bać się używać słowniczka z tyłu książki, gdyż autorka użyła wiele ciekawych i początkowo niezrozumiałych zwrotów. Książka ma wiele zwrotów akcji, stworzeni przez autorkę bohaterzy są zjawiskowi. Główna bohaterka Paige, jest odważną i silną kobietą, której nie da się nie polubić. Książka trzyma w napięciu aż do ostatniej strony,a bohaterowie "Czasu żniw" sprawiają, że chce się pozostać dużej w ich świecie.

Link do opinii
Avatar użytkownika - patcyr
patcyr
Przeczytane:,

„Czas żniw” to książka wyobraźni i dla wyobraźni. To czysta petarda mistycznego świata. Trudno uwierzyć, że „Czas żniw” jest debiutancką powieścią S. Shannon. Świat, w który wprowadza nas autorka jest skrupulatnie skonstruowany, każdy detal obmyślony, a wszystkie elementy tworzą spójną układankę, która wprowadza czytelnika w świat jasnowidzów, zaświatów i wojny międzyrasowej.

Styl pisarski autorki jest zachwycający, czyta się ją lekko mimo licznych opisów, charakterystyk, wstawek historycznych. Rzadko na współczesnym rynku pojawiają się książki, które oddziałują nie tylko na wyobraźnie, ale również na zmysły człowieka – tak jest w tym przypadku, jako czytelnik możemy całą duszą wejść w świat bohaterów, poczuć otaczającą bezduszność, bezradność, szykanowanie, ale także ducha walki, ducha odwagi, a przede wszystkim tajemniczość i mistycyzm zaświatów. Dzięki Shannon czytelnik może wkroczyć w zaświaty i postrzegać świat pozazmysłowo. Należy również zaznaczyć, że nazewnictwo wymyślone przez autorkę jest bardzo skrupulatnie przemyślane, w książce nie znajdziemy żadnej słownikowej dziury,  wręcz dla ułatwienia mamy nawet słowniczek na końcu powieści. Nazwy poszczególnych darów jasnowidzenia są chwytliwe, pomysłowe, zapadające w pamięć, ale jednocześnie bardzo nowatorskie.

O czym jest książka? Shannon zapoznaje nas ze światem, w którym jasnowidzenie nie jest ratowane jako dar, ale jako choroba. Ci, którzy potrafią w różnorodny sposób komunikować się z zaświatami są przekleństwem i zarazą ludzkości, są tępieni, więzieni torturowani i zabijani – zapomina się o tym, że to też są ludzie, tylko z niebywałymi umiejętnościami. Główna bohaterka Paige Mahoney jest 18 letnią pracowniczą podziemnego kręgu jasnowidzów, ma wyjątkowy dar – potrafi nie tylko kontaktować się z zaświatami, ale także wpływać na senny krajobraz wychodząc duszą poza swoje ciało. Pracuje dla wielkiego mim-lorda, która dba i ochrania swoje zabawki, a niestety Paige jest dla niego ulubioną zabawką. Życie Paige mimo, że ryzykowne, jest stabilne. Aż do czasu… Do CZASU ŻNIW, które dl ludzi oznaczają tylko jedno „symbol nieszczęścia (…), głód. Śmierć…” („Czas żniw” S. Shannon, s. 190). Paige trafia jako więzień do tajemniczego miasta, którym rządzą tajemnicze istoty, potężne istoty. Czy uda jej się przeżyć? Czy jej opiekun stanie się jej przekleństwem? Czy wróci do domu? Czy wznieci rebelię? A na końcu czy zaufa wrogowi? A może pokocha własnego oprawcę? Koniecznie przekonajcie się o tym sami!

Główni bohaterowie książki są naprawdę dobrze wykreowani. Paige mimo, że młoda ma w sobie ducha walki, ryzykuje życie dla swoich ludzi, jest lojalna, ale jednocześnie uważna. Dba o to co kocha, walcząc również o siebie. Arcturus Mesarthima zimny, bezduszny naczelnik, dążący po trupach do celu, wyrachowana i przebiegła istota zła – a może to tylko umiejętne zakładanie maski? Czy tych dwoje będą dla siebie tylko Panem i Więźniem? Mistrzem i Uczniem? A może oprawcą i ofiarą? Kto kogo posiądzie? Kto z kim wygra?

Nie ukrywam, że Paige polubiłam od pierwszych stron, a do Naczelnika, mimo jego zła wcielonego, miałam słabość odkąd go poznałam. Nie można przejść obojętnie obok postaci wykreowanych przez Shannon, każda z nich jest inna, specyficzna, każda ma swój charakter, czar, swoją maskę. Nie potrafię wręcz wskazać żadnej zbędnej postaci, każda ma wpływ na historię, na przebieg wydarzeń.

Podsumowując, książka ode mnie dostaję 10/10. Jestem zachwycona światem Paige, stylem pisarskim Shannon, detalami, którymi raczy nas autorka, mistycyzmem i duchem walki. Zakochałam się w postaciach, duchach  i mieście. Polecam wszystkim lubiącym fantastykę, powieści w stylu trylogii Dotyk Julii, Mroczne umysły, Księga wszystkich Dusz, Piąta Fala (chociaż nie sposób jej porównywać do innych powieści bo jest zupełnie nowatorska, twórcza i całkowicie inna).

Z całego serca dziękuje serwisowi www.czytampierwszy.pl – to dzięki nim odkryłam ten wspaniały świat!

Link do opinii
Avatar użytkownika - zaczytana-w-swie
zaczytana-w-swie
Przeczytane:2018-02-21, Ocena: 5, Przeczytałam,

"Wiem jak to jest. Kiedy inni pragną cię tylko ze względu na to, kim jesteś"

 Czas Żniw to debiutancka powieść Samanthy Shannon, dlatego byłam dość sceptycznie nastawiona do lektury. Kilka razy spotkałam się z debiutami tak młodych osób (w roku wydania książki autorka miała dopiero 22 lata) i nie raz pozostawiały one wiele do życzenia. Mimo tego, kiedy tylko pojawiła się możliwość przeczytania książki, nie wahałam się ani chwili. Na szczęście! Powieść okazała się strzałem w dziesiątkę. Shannon wprowadza nas do zupełnie innego świata, który jest niezwykle dobrze wymyślony i dopracowany, ale o tym trochę później.

"Rozmawiamy dopiero od dziesięciu minut, Paige. Postaraj się nie wyczerpać całego swego sarkazmu na jednym wydechu"

Paige Mahoney jest śniącym wędrowcem - jednym z potężniejszych jasnowidzów w Sajonie Londyn. Na skutek zbiegu okoliczności dziewczyna trafia do Szeolu I, koloni założonej na ruinach Oxfordu. Ona i inni jasnowidze stają się niewolnikami Refaitów (rasy, która przybyła ponad 200 lat temu na ziemię i zapoczątkowała prześladowania odmieńców). Paige wie, że aby przeżyć musi podporządkować się zasadom panującym w miejscu, gdzie jest tylko marionetką w rękach o wiele potężniejszych istot.

"Ale on nie mógł zmienić dla mnie swojego życia. A ja nie mogłam poświęcić swojego, żeby z nim zostać" 

 Pierwsze rozdziały czyta się dość ciężko, ponieważ autorka stworzyła zupełnie nowe uniwersum pełne dziwnych nazw i slangu jasnowidzów. Na szczęście z tyłu książki jest mały słowniczek, w którym wszystko jest świetnie wyjaśnione i już w połowie książki prawie w ogóle go nie potrzebowałam. Akcja rozkręca się od pierwszych stron, a czytelnicy zostają rzuceni na głęboką wodę. Wprawdzie mnie książka do końca wciągnęła dopiero po połowie, ale pierwsze 200 stron też są świetne. Postacie są naprawdę dobrze wykreowane i, mimo że niektóre pojawiają się tylko w jednym czy dwóch rozdziałach, do wszystkich w jakiś sposób się przywiązałam i o każdej mogę powiedzieć kilka zdań. Nick od razu skradł moje serce i mam nadzieję, że w drugim tomie będzie go o wiele więcej. Zresztą tak jak Naczelnika, którego zdecydowanie chciałabym lepiej poznać. Główną bohaterkę również bardzo polubiłam i liczę na to, że jej historia nie zakończy się zbyt szybko. Autorka nie podaje nam wszystkiego na tacy i na zagadki z pierwszych rozdziałów dostajemy rozwiązanie dopiero pod koniec książki, co jest jej dużym plusem. W powieści jest również romans, który pojawia się dopiero pod koniec, ale łatwo przewidzieć go już kilka rozdziałów wcześniej (autorka dała nam go tak późno, że chwilami zaczynałam wątpić, czy na pewno do niego dojdzie). 

 W książce wiele się dzieje i ogarnięcie tego wszystkiego wymaga naprawdę dużego skupienia. Mimo tego powieść czyta się naprawdę szybko i dobrze. Nie mogę powiedzieć, że jest napisana zrozumiałym językiem - bo nie jest - ale na pewno nie przeszkadza to w lekturze. 

Link do opinii
Avatar użytkownika - nataliasz221
nataliasz221
Przeczytane:,

O ,,Czasie Żniw" było swojego czasu głosno w blogosferze. Zachwalano autorkę i świat, który wykreowała. Czy mnie też urzekła?
Autorka przenosi nas w niezwykle złożony świat. Jestem pod wrażeniem tego jak jest on ukazany i jak każda część do siebie pasuję. Nie ma tutaj niczego nie dopracowanego. Widać, że autorka przyłożyła ogromną wagę do szczegółów.
Ogromnym plusem są bohaterowie, a zwłaszcza głowna bohaterka - Paige, odważna młoda dziewczyna, czasami naprawdę mnie irytowała, jednak jej humor przeważył szalę i naprawdę ją polubiłam. Jej opowieść niesamowicie mnie wkręciła. Dla większości społeczeństwa w Syjonie jest chora, ponieważ posiada dar, jednak zupełnie się tym nie przejmuje bo otacza się inni jasnowidzami, czyli osobami potrafiącymi włamywać się do umysłów innych osób. Oczywiście jest w tym najlepsza. Jednak popełnia błąd i zostaje złapana, jednak ku jej zdziwieniu nie przez Podstrażników (czyli policję tropiącą jasnowidzów), których się obawiała, lecz przez potężnych ludzi, o których nie miała dotąd pojęcia. Paige trafia do tajemniczej kolonii karnej, zwanej Szeolem I. Tam dowiaduje się, że istnieje potężna, pochodząca z innego świata rasa Refaitów, która  pragnie szkolić jasnowidzów do walki ze swoim wrogiem - Emmitami , a Sajon jest tylko marionetką w ich rękach. Tam trafia pod skrzydła Naczelnika, któremu musi się podporządkować bo inaczej zginie. Od początku pojawienia się tej postaci mocno mnie ona intrygowała. Niby jest złym Refaitą i bardzo często udowadniał to Paige, jednak czasem robił rzeczy, których nie powinien i ukrywał to przed swoją władczynią Nahali. Uważam, że to najlepsza postać z całej powieści.
Czy Paige zdoła uciec? Kim tak naprawdę jest Naczelnik? Tego dowiecie się z trylogii Czas Żniw.

Podsumowując: Czas Żniw wyróżnia się na tle innych powieści fantasy, jednak początek był niezwykle ciężki. Wszystko skumulowało się na raz - świat przedstawiony i trudne nazewnictwo. Praktycznie nie da się czytać bez pomocy słowniczka, który znajduję się z tyłu. Jednak, gdy już wszystko "ogarnęłam" to akcja ruszyła z kopyta i naprawdę świetnie się czytało. 

Link do opinii
Avatar użytkownika - inga232
inga232
Przeczytane:,

"Czas żniw" autorstwa Samanthy Shannon to pierwsza część siedmiotomowej serii. Jest rok 2059. Główna bohaterka - Paige Mahoney pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn. Jej szefem jest Jaxon Hall, na którego zlecenie pozyskuje informacje, włamując się do ludzkich umysłów. Paige jest sennym wędrowcem. "Pewnego dnia jej życie zmienia się na zawsze. Na skutek fatalnego splotu okoliczności zostaje przetransportowana do Oksfordu – tajemniczej kolonii karnej, której istnienie od dwustu lat utrzymywane jest w tajemnicy. Kontrolę nad nią sprawuje potężna, pochodząca z innego świata rasa Refaitów. Paige trafia pod protektorat tajemniczego Naczelnika – staje się on jej panem i trenerem, jej naturalnym wrogiem." Opis niesamowicie mnie zaciekawił i gdy tylko nadarzyła się okazja siegnełam po tę powieść. Na początku trudno było mi zrozumieć bardzo skomplikowanie wykreowany świat. Posiada on wiele szczegółów i zrobił na mnie niemałe wrażenie. Bohaterowie są bardzo realni i "wielowymiarowi". Styl autorki jest jedną z wielu zalet tej książki. Czytanie tej historii wymagało ode mnie skupienia i dużo uwagi. Mimo kilku wad jestem zachwycona tą książką i z pewnością sięgne po druga część.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Weronika-verna
Weronika-verna
Przeczytane:,

Mamy rok 2059. Wielu ludzi posiada nadprzyrodzone zdolności, a należy do nich Paige Mahoney. Jest ona silną, a zarazem delikatną kobietą. Dziewczęcą i wojowniczą. Poprzez kartki tej książki obserwujemy jej przemianę z nieśmiałej i podporządkowanej dziewczyny do buntowniczki, gotowej zrobić wszystko dla wolności swojej i przyjaciół.

Pewnego dnia, podczas powrotu do domu Paige zostaje rozpoznana przez strażników jako jasnowidz. Chcąc uniknąć aresztowania wnika w ich senny krajobraz. Jej moc jest tak silna, że jeden z nich ginie, drugi zaś traci zmysły. Paige wie, że jej życie właśnie nieuchronnie się zmieniło, a może nawet i skończyło. Pościg za morderczynią, wkrótce się rozpocznie i raczej brak realnych szans na ucieczkę. Dziewczyna podejmuje jednak desperacką próbę uratowania siebie przed nieuniknionym. Sajon jest jednak wszechobecny. Paige zostaje aresztowana. Wbrew swoim obawom nie zostaje zabita. Trafia jednak do mitycznego Oksfordu, które już dawno zniknęło z oficjalnych map. W rzeczywistości zostało zaś przekształcone w kolonię karną, kierowaną przez istoty spomiędzy światów - Rafaitów. To oni są tu panami, a ludzie poddanymi, mającymi im służyć i walczyć z krwiożerczymi Emmitami.

„Czas żniw” z pewnością jest intrygującą lekturą, która posiada wiele interesujących wątków i motywów. Jest książką dystopijną, lekko przypominającą "Więźnia labiryntu" czy też "Igrzyska śmierci", ale mi to akurat bardzo odpowiada bo lubię książki w tym stylu. Książka ma w sobie coś niezwykłego, coś czego do tej pory nigdzie indziej nie spotkałam.

Klimat jak i fabuła składa się z tak wielu elementów, że tworzy indywidualny, genialny świat. Pisarka opowiedziała historię bardzo ciekawą i niepowtarzalną, ciężką a zarazem lekką. Akcja jest wartka i pędzi tak do przodu, że nie ma czasu na wzięcie oddechu. Książka tak bardzo pochłonęła mnie bez końca, że czytałam ją przez całą noc. Nie ma tu znużenia bo czytelnik wraz z główną bohaterką jest wciągany w świat pełen przygód, czuje razem z Paige gniew, wole walki oraz radość i dumę. Mamy tu nawet kilku wyraźnych bohaterów pozytywnych i przesiąkniętych złem i budzących grozę czarne charaktery. Odwieczna walka dobra ze złem nabiera nowych, wyraźnych barw.

Także podsumowując, największym plusem i powodem, dla którego warto przeczytać "Czasem Żniw" jest silna główna bohaterka oraz złożone społeczeństwo jasnowidzów, którzy posiadają niezwykłe zdolności i swoją "małą" kulturę. Jestem pewna, że książka ta będzie miała jeszcze więcej fanów niż do tej pory. Bierzcie się w takim razie do czytania bo na prawdę warto, a kolejne tomu już czekają...

Link do opinii

Trudno było mi się zabrać do tej książki.Jakoś nie czułam nastroju na jakieś fantastyczne klimaty z duchami w tle...Ale za to jak juz zaczęłam,tak ciężko mi sie było od tej książki oderwać.Bardzo ciekawie autorka kreuje nieco futurystyczny świat,poddany dyktatowi Refaitów,rasy z innego wymiaru.Sajon przedstawiono jako totalitarne państwo,gdzie panuje przemoc i cenzura,a porządku publicznego pilnuje nocna bądź dzienna Dywizja Kontroli.Posiadanie nadprzyrodzonych zdolności (jasnowidztwo,wróżbiarstwo itp) jest rzeczą ściśle zakazaną,a ludzie o takich zdolnościach są zabijani bądź przepadają w tajemniczy sposób...Paige Mahoney jest sennym wędrowcem,w snach wędruje ,śledząc aury innych ludzi.Pewnego dnia zostaje aresztowana i przeniesiona do Ozfordu,zamienionego w więzienie ,rządzone przez Refaitów.Jej bezpośrednim przełożonym staje się Arcturus Mesorothim,zwany Naczelnikiem...
Książkę początkowo czytałam z pewną dozą trudności.Trudno mi było zrozumiec świat duchów,w któym żyje Paige,jednak wraz z upływem stron coraz lepiej rozumiałam przedstawiony świat.
W bardzo ciekawy sposób autorka wykreowała bohaterów,nie sa oni biało czarni,maja pewne odcienie szarości co sprawia,że łatwo zrozumiec ich zachowanie.Ciekawy pomysł miała tez autorka na romans,bardzo subtelny zresztą.Nie przepadam za watkiem syndromu sztokholsmskiego,ale tutaj jest on pokazany w bardzo zrozumiały i przystępny sposób.Kreacja męskiego bohatera jest na tyle dobrze nakreślona,że ja ten romans kupiłam w całości.Ksiażka ma otwarte zakończenie,no ale było to zrozumiałe biorąc pod uwge fakt,że jest to pierwsza część trylogii.
Czytając Czas żniw miałam spore skojarzenia z jednej strony z Igrzyskami śmierci Collins,a z drugiej z InvocatoTomaszewskiej.Co do Igrzysk to co prawda nie było areny,na której walczyliby zawodnicy,ale próby przeżycia jasnowidzów w Sheonelu niewiele się od tego różnią.Również Paige przypomina nieco Katnis,jest tak samo niepokorna i tak samo jak Katnis sie nie poddaje.Jeśli chodzi o podobieństwa do Invocato to świat Sheonelu bardzo przypominał mi miasto samobójców u Tomaszewskiej...
Fabuła książki jest dynamiczna,akcja goni akcję,więc czyta się z dużym zainteresowaniem.Osobiście jestem ciekawa w jaki sposób autorka poprowadzi fabułę.Mam nadzieję,że poziom kolejnych części będzie równie wysoki jak w Czasie żniw.

Link do opinii
Avatar użytkownika - sunreads
sunreads
Przeczytane:,
Czas Żniw absolutnie mnie roztrzaskał na kawałeczki. Tak fantastycznie napisana książka, z chwytliwą fabułą, niesamowitymi postaciami i oryginalnymi pomysłami. Przeszłam przez to, mimo skalistego początku - jest tu sporo informacji, które mogą utrudnić czytelnikowi pełne zrozumienie, ale kiedy już to przejdziecie, nie będziecie chcieli odłożyć tej książki. Jest pomysłowa, prezentuje nowy świat i przykuwa uwagę.   Zaczyna się rozpaczliwa próba Paige, by zdobyć wolność i wrócić do domu. Uwielbiałam tę ideę, która leży u podstaw tej książki, ideę ludzi, którzy potrafią widzieć duchy i wpływać na nich i innych, którzy posiadają podobne zdolności. Ci ludzie faktycznie walczą ze sobą używając swoich mocy i fascynujące było czytanie o tym, ponieważ nie jest to coś, co widzisz w każdej książce. Pokochałam świat, który stworzyła Samantha, prawa rządzące nim, slang, kulturę, dosłownie wszystko - stał się jednym z moich ulubionych światów książkowych. Istnieje również ogromna różnorodność bohaterów i chociaż czasami może być trudno podążać za tak wieloma postaciami, odświeżenie polega na dostrzeżeniu takiej różnorodności właśnie.   Uwielbiam Paige - jest inteligentna, zdeterminowana, sympatyczna i zajęła miejsce na mojej liście ulubionych bohaterek. Jax ma urok, który Cię zmusza do lubienia go, pomimo tego, że jest dupkiem. Naczelnik jest tajemniczy i uwielbiałam patrzeć, jak rozwija się jego związek z Paige. Interesowałam się nimi wszystkimi i jest to świadectwo zdolności pisania Samanthy - abyś dbał o bohaterów i ich związki. Trudno mi było wskazać konkretny gatunek tej książki, ale to wcale nie jest złe. Wręcz przeciwnie, oznacza to, że ludzie, którzy preferują różne gatunki, mogą znaleźć tutaj coś dla siebie. Jest to mieszanka dystopii / paranormal / fantasy, która działa bardzo dobrze. Spróbuj, nie pożałujesz. Stała się jedną z moich ulubionych książek roku i nie mogę się doczekać, aby poznać kolejne części.   12/29/2017
Link do opinii
Avatar użytkownika - mariaderejczyk
mariaderejczyk
Przeczytane:,

Rok 2059. Główna bohaterka powieści, dziewiętnastoletnia Paige Mahoney, pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn. Jaxon Hall, jej szef, nie należy do zbyt przyjaznych ludzi. Na jego zlecenie Paige uzyskuje informacje, włamując się do umysłów ludzi. Dziewczyna jest sennym wędrowcem i w świecie, w którym przyszło jej żyć, zdradą jest już sam fakt, że oddycha. Na skutek fatalnego zbiegu okoliczności trafia do Oksfordu, tajemniczej kolonii karnej. Władzę trzymają tam Reifaci, potężna rasa z innego świata. Paige trafia do domu Naczelnika. Dziewczyna musi odnaleźć się w nowej sytuacji, w miejscu, w którym takich ludzi jak ona traktuje się gorzej niż zwierzęta. Nie mają praw i są przeznaczeni na śmierć. Czy Paige podporządkuje się panującym tam zasadom?

 

Przed tą serią broniłam się rękami i nogami. Dopiero niedawno postanowiłam przekonać się, co Samantha Shannon ma mi do zaoferowania. I wiecie co, przepadłam już po pierwszych stronach i pochłonęłam książkę w dwa dni.

Moim zdaniem Czas Żniw to genialna powieść. Autorka zadbała o to, by wykreować charakterystycznych bohaterów. Nawet postacie drugoplanowe zapadają w pamięć i nie pojawiają się tylko po to, by zapełnić puste miejsce na stronach. Może i nie wszyscy mają tu dokładnie zarysowaną biografię, ale to dopiero początek cyklu, więc nie mam zamiaru się o to specjalnie czepiać. Najbardziej zaintrygował mnie Naczelnik, o którym już wspomniałam. Zastanawiałam się, dlaczego postanowił przyjąć do swojego domu Paige. Jego stosunek do niej także zasługuje na uwagę, ale nie chcę tutaj zbyt dużo zdradzić. Sami przekonajcie się, jak podchodzi do dziewczyny.

Sam świat przedstawiony w powieści jest mroczny, wzbudza strach. Za nic w świecie nie chciałabym znaleźć się w tak zarysowanej Wielkiej Brytanii. To byłby najgorszy koszmar. Samantha Shannon zadbała, o to, by czytelnicy czuli niepokój bohaterów. Do samego końca utrzymała mnie w napięciu i nie potrafiłam oderwać się od książki, choć to państwo policyjne mnie przerażało.

Pojawia się tutaj wiele elementów, które nie wystąpiły w żadnej innej powieści. Nie musicie jednak obawiać się tego, że będziecie w trakcie lektury zagubieni. Dodatki, w tym słowniczek czy klasyfikacja jasnowidzów, ułatwią Wam poznawanie tego świata.

Ta powieść jest nieprzewidywalna. Nie wiadomo, co za moment zaserwuje autorka. Samo zakończenie też nie ułatwia sprawy. Nie można po nim wywnioskować tego, w którą stronę potoczy się akcja w drugim tomie. I to jest ogromny plus. Podsyca apetyt i sprawia, że chcę jak najszybciej sięgnąć po Zakon Mimów.

Autorka solidnie przygotowała się do napisania tej książki. Uwierzyłam w wykreowany przez nią świat. Widać, że Shannon ma sporą wiedzę na temat obozów pracy. Inspirowała się nimi, tworząc Oksford. Zwróćcie uwagę na to, jak traktowano przybyłych tam jasnowidzów, jak ich oznakowano. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Paige może i trochę przypomina Katniss z Igrzysk Śmierci, ale nie widzę w tym nic złego. Trudno w tym momencie nie upatrywać się podobieństw między zachowaniami bohaterów dystopii, skoro ostatnimi czasy całkiem sporo pojawiło się ich na rynku. Nie martwcie się jednak, że będziecie mieli powtórkę z rozrywki, nic z tych rzeczy. Czas Żniw to książka, która co prawda inspiruje się tym, co już powstało, ale potrafi zaoferować czytelnikowi coś innego. Co? O tym musicie przekonać się sami.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Alexx
Alexx
Przeczytane:2017-11-28, Ocena: 6, Przeczytałam,

Samantha Shannon urodziła się w Londynie w 1991roku. Czas Żniw to jej debiutancka powieść, a jednocześnie pierwsza cześć siedmiotomowego cyklu ,który został sprzedany aż do 21 krajów .

Książka Samanthy Shannon „ Czas Żniw” jest dużym zaskoczeniem i moim małym prywatnym odkryciem , ponieważ nie mam w zwyczaju czytać książek z rodzaju fantastyki  .Otóż w tej książce nie ma przesady, a od pierwszych kartek czytelnik zauważa ,że autorka zwinnie wplata fantastykę w rzeczywisty obraz. Tym oto zabiegiem tworzy niezwykle bogaty świat , który mimo że stworzony staje się niezwykle realny.

W książce zostaje nam przedstawiony świat pełen okrucieństwa ,gdzie wszystko ma żelazne zasady i gdzie nie ma litości. Jest rok 2059 .Miejsce Londyn, gdzie nikt nie jest wolny, a bezpieczeństwo jest do zaoferowania tylko zwykłym ludziom, których nazywa się ślepcami. Bycie Jasnowidzem  równie dobrze może być synonimem słowa wyrok, ponieważ społeczeństwo ślepców gardzi jasnowidzami przypisując im wszystkie popełnione zbrodnie zabójstwa czy kradzieże. Ślepcy postrzegają jasnowidztwo jako coś nienaturalnego zbyt odmiennego i niezrozumiałego by zaakceptować  fakt o istnieniu ludzi ze zdolnościami. W ten sposób poznajemy kolejny mechanizm postrzegania człowieka który boi się tego czego nie umie pojąć swoim umysłem.

Wielu jasnowidzów taka sytuacja zmusiła do pracy w podziemnych gangach, gdzie nie miało znaczenia to kim jesteś, ale jak daleko jesteś w stanie się posunąć i przekroczyć granice by przetrwać. W ten sposób poznajemy główną bohaterkę dziewiętnastoletnią  Paige Mahoney, która po skończeniu szkoły postanawia dołączyć do podziemnego kryminalnego Sajonu. Jej szefem zostaje  bezwzględny oraz okrutny  Jaxon Hall  mim-lord.  Paige jako śniący wędrowca zajmuje wysoką rangę w samym Sajonie, ponieważ dzięki swoim umiejętnością potrafi włamać się do cudzego sennego krajobrazu , co uchodzi  tam za niezwykle rzadkie i cenne .

Pewnego razu  Paige zostaje zatrzymana i zamiast uwiezienia w Wieży zostaje przeniesiona do karnej koloni Szeol I. Zderza się wtedy z zupełnie innym światem , światem który zamieszkują istoty nie z tego świata, a wola przetrwania i samo działanie nie wystarczą by przetrwać. Wielu jasnowidzów znajduje tam swoje miejsce. Jednak Peige zachowuje trzeźwy umysł, a jej celem staje się ucieczka. Jednak z biegiem czasu bohaterka poznaje na swojej drodze niesamowitych ludzi, którzy pomimo że publicznie nazwani tchórzami są mocnymi jednostkami .Wśród nich także znajduje miejsce sam Naczelnik, bo to właśnie pod jego opieką znajduje się Peige.

Myślę ,że naczelnik jest najbardziej tajemniczą i wciąż nieodkrytą postacią w książce. Jest tajemniczy i każdego dnia zakłada maskę ,która ukrywa jego prawdziwe zamiary. Jego główną domeną jest nieprzewidywalność to właśnie jego osoba sprawiła, że przeczytałam książkę jednym tchem nie umiejąc stwierdzić kim tak naprawdę jest.

Książka „Czas żniw” nie jest łatwą książką,  pomimo że przyjemnie i szybko się ja czyta. Książka zmusza do przemyślenia pewnych spraw , w ten sposób zamiast odpowiedzi nasuwa nam się jeszcze więcej pytań . Twórczość Samanthy Shannon jest napisana spójnym słownictwem  ,przez to nawet przedstawione nazwy są łatwe do zapamiętania i nie stanowią większego problemu. Sama stworzona postać Peige jest niesamowita,  jak i jej postrzeganie otaczającego ją świata , która stopniowo zmienia się. Są to etapy dochodzenia do prawdy ,na którą kiedyś była ślepa. Książka fantastyczna ,wprowadzająca w cudowny świat pełen nacięcia i grozy, którą zdecydowanie warto przeczytać.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Esclavo
Esclavo
Przeczytane:2017-11-25, Ocena: 6, Przeczytałam,

500 stron czytania. Prawdziwa cegiełka. Znakomicie wykreowany, skomplikowany świat. Brzmi dobrze? Rok 2059. Paige Mahoney ma 19 lat i obraca się w kryminalnych kręgach Sajonu. Jako śniący wędrowiec jest najcenniejszym nabytkiem, bez problemu uzyskuje informacje z ludzkich umysłów. Splot niekorzystnych wydarzeń powoduje że trafia do kolonii karnej, w której to trafia do Naczelnika - Refaity. Nadludzka rasa trzyma od 200 lat swoje istnienie w tajemnicy. Co zrobi Paige by się uwolnić? Czas Żniw Samanthy Shannon to świetnie stworzony świat z wieloma szczegółami, które mogą na początku przerażać, osobiście do 100 strony strasznie się męczyłam. Myliły mi się nazwy, możliwości jasnowidzów i miejsca. Chwilę potrwało zanim dobrze się wgryzłam w fabułę, ale gdy już mi się udało... Wartka akcja, przemyślane zdarzenia, dająca się lubić bohaterka, która nie jest arogandzka mimo że zna swoją wartość. Nie ma nic z niezniszczalnych, fantastycznie przerysowanych istot. Intryga, chciwość i chęć władzy, jasnowidztwo i bunt. Niespełniona miłość. Mieszanka skazana na sukces. To nie jest łatwa książka, ale warta uwagi i przeczytania. Ode mnie 8\10.

Link do opinii
Avatar użytkownika - juulaxy
juulaxy
Przeczytane:2018-02-17, Ocena: 6, Przeczytałam,

Będąc w bibliotece na jednej z półek natknęłam się na"Czas Żniw" Samanthy Shannon i wiedziałam, że gdzieś już o niej słyszała, ale za nic nie mogłam przypomnieć sobie gdzie. Po przeczytaniu opisu zdałam sobie sprawę, że to lektura idealna dla mnie, więc postanowiłam ją wypożyczyć i zdecydowanie był to jeden z najlepszych wyborów jakich w ostatnim czasie dokonałam. Mimo, iż na początku powieść niezwykle mnie nudziła, a to co się tam działo było zbyt skomplikowane, aby wszystko zapamiętać to nie zrezygnowałam z niej rzucając w kąt pokoju. Dzieje się tam tak dużo, że jesteśmy w stanie pochłonąć ją w ciągu kilku godzin. Kiedy tylko skończycie ją czytać nawet nie zdajecie sobie sprawy, że to minęło aż tak szybko i będziecie chcieli więcej, więcej i więcej. Dodatkowo styl pisania autorki jest naprawdę dobry, dlatego książkę czyta się z niezwykłą łatwością i przyjemnością. Samantha stworzyła niezwykły, niepowtarzalny świat. Akcja toczy się w przyszłości i nie przypomina typowego sciene fiction, więc spodoba się także osobą, które nie przepadają za tym gatunkiem literackim. Mam nadzieję, że nie zawiodę się na dwóch kolejnych tomach. Już nie mogę doczekać się kolejnych przygód głównych bohaterów. Gorąco polecam tą powieść! Zdecydowanie nie pożałujecie zakupu!

Link do opinii
Avatar użytkownika - agniKC
agniKC
Przeczytane:2017-10-24, Przeczytałam,

Szczęście sprzyja jasnowidzom

Czytając „Czas Żniw” trudno nie przypomnieć sobie „Igrzysk śmierci”, które prawie dekadę temu (i w tym momencie czuję się naprawdę staro) zawojowały serca i umysły nie tylko nastoletnich czytelników. Od tamtej pory to właśnie młodzież zawładnęła wszelkimi dystopiami, odmieniając je przez każdą apokalipsę, rozwój techniczny czy nadprzyrodzone zdolności. Powieść Samanthy Shannon nie różni się pod tym względem od innych, nie wnosi wiele nowego, ale ma to „coś”, co w literaturze Young Adult jest niezbędne.

Sajon Londyn. Rok 2059. Jasnowidzenie jest zabronione, a każdy kto urodził się z taką „przypadłością” i nieuważnie jej używał był usuwany ze społeczeństwa. Paige Mahoney, z pochodzenia Irlandka, musiała ukrywać swoje jasnowidzenie nie tylko przed władzą, ale również własnym ojcem. Rezygnuje z wykształcenia, by pracować dla jednej z tajemnych organizacji pod przewodnictwem mim-lorda Jaxona Halla i przy boku Nicka Nygårda – pierwszego, który zorientował się kim jest Paige, jej wiernego przyjaciela. Ma ona dość niezwykłe umiejętności, szybko też zdobywa ważną pozycję w grupie. Niestety pewnego dnia w obawie przed zdemaskowaniem zabija oficerów, co doprowadza do jej uwięzienia i przewiezienia do Szeolu, tajemnego obozu, rządzonego przez okrutnych Refaitów, istot znacznie potężniejszych od ludzi. Paige trafia pod skrzydła jednego z najważniejszych, Naczelnika, który jest narzeczonym władczyni Nashiry. Od tej pory dziewczyna każdego dnia musi walczyć o przeżycie.

Na początku warto wspomnieć o zaletach powieści. Wspaniale wykreowany świat, z dużą ilością szczegółów zachwyci każdego, kto lubi dystopijne klimaty z nutką fantastyki. Co prawda, na początku wszystkie nazwy wprowadzają jedynie ogromny mętlik, jednak z czasem ich rozumienie przychodzi niemal naturalnie. W dodatku na końcu książki znajduje się słowniczek, co znacznie ułatwia czytanie (brakuje takich słowniczków w niektórych polskich książkach). Główna bohaterka nie jest chodzącym ideałem, ani katastrofą, jej działania są dobrze umotywowane, choć czasem zdaje się być zbyt naiwna, a czasem nierozgarnięta. Męscy bohaterowie nie są tak dokładnie rozpisani, jakby i dla samej autorki stanowili zagadkę, natomiast postacie mocno drugoplanowe to zwykłe tło dla głównych wydarzeń, wzbudzają naszą sympatię lub odrazę. Fabuła jest schematyczna, od początku wiemy jak potoczą się losy Paige, nie ma tu zwrotów akcji, sztyletów wbijanych w plecy. Największym minusem są chyba jednak zapożyczenia. By nie spoilerować, zaznaczam tylko, że nie obyło się bez bardzo widocznych nawiązań do „Igrzysk śmierci”, „Zmierzchu” czy „Dziwnych losów Jane Eyre”. Czasem przyprawia to o lekki uśmieszek, choć znajdą się i czytelnicy, którzy takimi wątkami będą zachwyceni. 

„Czas żniw” mimo wszystko potrafi sprawić, że znikniemy z Facebooka, Instagrama czy czegokolwiek się tam jeszcze używa i zatopimy w świecie Sajonu. Powieść wciąga od pierwszej strony i nie chce wypuścić ze swoich objęć, domagając się natychmiastowego dokończenia i sięgnięcia po kolejny tom. Czy to z powodu sprawnego posługiwania się językiem, atmosfery tajemniczości i zagrożenia, a może niekończącej się akcji, która mimo wszystko jest dobrze wyważona, czyta się z wypiekami na twarzy, do późnych godzin nocnych (albo wczesnych rannych). 

Jest coś magicznego w powieściach YA, że potrafią nawet dorosłego oderwać od codziennych obowiązków, zapewniając mu wspaniałą rozrywkę, której ze świecą szukać gdzie indziej. Debiut Samanthy Shannon nie jest odkrywczy, przełomowy, ale jest wystarczająco wciągający, by przypomnieć niektórym nastoletnie lata i emocje wywoływane przez „Igrzyska śmierci” Suzanne Collins.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Molikksiazkowyy
Molikksiazkowyy
Przeczytane:,

Mamy rok 2059 Londyn, Sajon. Młodziutka Paige Mahoney zwana też "Bladą Śniącą" jest obdarzona darem jasnowidzenia. Na co dzień pracuje w barze z tlenem, a po pracy, związana jest z kryminalnym podziemiem Sajonu. Jej dar o tyle jest niezwykły, co postrzegany jest jako groźny. Dziewczyna jest sennym wędrowcem, potrafi przenikać do ludzkich umysłów i zdobywać niekiedy bardzo cenne informacje ich właścicieli. W tej postaci bardzo spodobał mi się charakter, ponieważ daje on obraz ambitnej, silnej dziewczyny, a momentami ukazuje też słabości bohaterki, co sprawia, że staje się ona żywa.
Co dalej z akcją? Po serii niefortunych zdarzeń Palge trafia do kolonii karnej - Oksfordu, nad którą władze sprawują Refaici.

Autorka w książce "Czas żniw" zabiera czytalników w świat londyńskich jasnowidzów, szczegółowo oraz barwnie opisując go. Wychodzi też naprzeciw czytalonikowi i już na początku książki umieszcza przewodnik po specjalizacjach i klasyfikacji jasnowidzów, dzięki temu ksiazka moim zdaniem staje się bardziej zrozumiała dla czytalnika.

Początek akcji powieści Samanthy Shannon może być dla niektórych czytelników ciężki do przebrniecia, ponieważ zostajemy zasypani ogromną ilością informacji. Dalszy dynamiczny rozwój wciąga czytelnika, na, tyle że jest on w stanie przeczytać książkę jednym tchem.

"Czas żniw" to idealna powieść na długie zimowe wieczory. Zachwyca swoją treścią i oprawą.

Link do opinii
Avatar użytkownika - ToriCzyta
ToriCzyta
Przeczytane:,

Mamy rok 2059 i na świecie nie dzieje się dobrze. Ludzie dzielą się na tych normalnych i obdarzonych wręcz sataniczną mocą dla większości społeczeństwa, choć tak naprawdę mają tylko dodatkowe zdolności, które czynią ich wyjątkowymi. Władza jednak nie rozumie ich, wmawiając, że są oni niebezpieczni, nie powinni istnieć. Taki właśnie jest świat. Cała akcja książki Samanthy Shannon dzieje się w pięknym Londynie, który niestety jest jednym z najbardziej mściwych krajów, jeśli chodzi o jasnowidzów. Wydaje nam się to niedorzeczne, ale ludzie boją się takich ludzi i pozbywają się ich na różne sposoby. Autorka książki jest bardzo młodą kobietą i zadebiutowała tą opowieścią, tworząc dla siebie poprzeczki do kolejnych części, co jest niezwykle ekscytujące, gdyż ma się wewnętrzną nadzieję, iż poziom pozostanie taki sam, a być może będzie o wiele lepszy.


Paige Mahoney to nasza główna bohaterka, która sprzeciwia się rządowi i postanawia walczyć o swoje prawa, z garstką innych osób. Nawet najbliżsi dziewczyny nie wiedzą, że posiada dar, którego inni jasnowidze mogą jej zazdrościć, jest jedną z niewielu osób, która posiada dar sennego wędrowca, czyniąc ją wyjątkową. Czy jest to dla niej coś, z czego powinna być dumna? Prawdopodobnie tak, ale trzeba pamiętać, że na świecie pojawią się osoby, które będą zazdrosne o jej dar. Dziewczynie można zazdrościć mocy, ale jej życie wcale nie jest takie łatwe w tym świecie, w którym dla wielu jest potworem. Paige na szczęście jest ponadto i korzysta ze swojej umiejętności w swojej tajemnej pracy. Jest bystrą dziewczyną, która nie do końca wierzy w swoje możliwości, według mnie to bardzo ją blokuje, nastolatka jest cwana i pyskata jak na swój wiek, ale to mi się w niej podoba. Czytając o niej, poznawając jej historię współczujemy jej i rozumiemy, zapewne większość ma także to samo zdanie co ona. Jej życie się jednak nagle komplikuje, gdy zostaje zatrzymana i wysłana do tajemniczego Oksfordu, wokół którego utworzył się pewien mit. Okazuje się, że na świecie są potężniejsze istoty - Refaici, którzy mówiąc wprost, robią sobie z jasnowidzów niewolników, bawią się nimi. Właśnie główna bohaterka zostaje kimś takim.



W tej chwili wkracza Naczelnik, który staje się panem siedemnastoletniej dziewczyny, mężczyzna jest właśnie owym tajemniczym stworzeniem, o których tak naprawdę wcześniej dziewczyna nie słyszała. W tym bohaterze jest jednak ta tajemnicza nutka, która otacza wszystkich lub prawie wszystkich męskich bohaterów w książkach, ale tutaj to nie przeszkadza ani trochę. Przede wszystkim to, co w nim obserwujemy, podoba się nam, bo widzimy jak traktuje Paige, inaczej niż jego pobratymcy. Charakter tego mężczyzny jest trudno odgadnąć, bo w większości czasu jest zimny, nie wdaje się w szczegóły, utrzymuje swego rodzaju barierę, co nie do końca sprawia, że dziewczyna może mu zaufać, ale próbują dobrze ze sobą żyć. To on ma pomóc jej przeżyć starcie z potworami, które zabijają wszystko, co znajdzie się na ich drodze. Czuję niedosyt tego bohatera, bo wiem, że warto, jest poznać jego historię i w kolejnych częściach mam nadzieję, że to się jakoś rozwinie, bo to nadaje się na ciekawy wątek.



Całość fabuły niezwykle wciąga przez jej odmienność. Każdy jasnowidz ma tylko jedną moc, co czyni ich wyjątkowymi i to coś nowego, pamiętając o tym, że większość potrafi robić wiele rzeczy, ponadto zazwyczaj to istotę z mocami mają najwięcej do powiedzenia, ale tutaj tak nie jest. Samantha Shannon pokazuje nam mroczniejszą wersję tego, co jest w innych książkach, szczerze to wydaje mi się, że tą bardziej prawdopodobną zważywszy na poziom technologii i tego, że jednak większość ludzie to ślepcy (osoby, które nie są w stanie dostrzec żadnego ducha). Każdy wątek jest dodany po coś, choć sama końcówka była do przewidzenia według mnie, bo czytam już za dużo takich książek, ale wszystko, wokół czego to było zbudowane, oczarowało mnie i nie pozwoliło uciec aż do ostatniej strony książki. Mam nadzieję, że kolejne części mnie nie zawiodą, bo naprawdę wciągnęłam się w tą książką i niełatwo mi o niej zapomnieć. Myślę, że autorka napisała coś na miarę „Harry'ego Pottera”, ale zdecydowanie doroślejszą wersję, bliższą mojemu wiekowi niż te już trochę dla mnie za „zwyczajne” opowieści o chłopcu, który przeżył. Jeśli Samantha Shannon faktycznie utrzyma poziom w kolejnych częściach, zdecydowanie może dorównać wspaniałej J.K. Rowling, a także moim ukochanym autorom: Riordanowi oraz Sarah J. Maas. Szkoda, że nie sięgnęłam po te książkę wcześniej, bo miałabym możliwość pojechać na spotkanie z autorką, ale lepiej późno niż wcale.

Link do opinii
Avatar użytkownika - dobraksiazka
dobraksiazka
Przeczytane:,
Paige Mahoney żyje w Londynie, gdzie bycie odmieńcem jest surowo karane. W 2059 roku grupa jasnowidzów musi pozostać w ukryciu, jeśli chcą zachować życie. Dziewiętnastolatka posiada rzadki i wyjątkowy dar, a mianowicie jest sennym wędrowcem. Pracuje dla pewnego mima Jaxona Halla, a jej zadaniem jest włamywanie się do sennych krajobrazów, w celu pozyskiwania istotnych informacji. W Syndykacie, w którym mieszka panuje cenzura, trzeba baczyć na każdy swój krok i wystrzegać się kontroli. Po pewnym incydencie dziewczyna zostaje pojmana przez strażników i trafia do kolonii karnej, którą do tej pory uważała za nieistniejącą. W Szeolu I rządzi rasa Refaitów, wyglądających jak ludzie, jednak znacznie od nich silniejszych, o nadzwyczajnych zdolnościach i skłonnościach do okrucieństwa. Paige trafia do niewoli, a jej panem i zarazem trenerem zostaje Naczelnik, mężczyzna o wysokiej pozycji, któremu nikt nie ośmieli się sprzeciwić. Bohaterka nie ma zamiaru jednak być wobec niego uległa, choć zdaje sobie sprawę, że za ostre słowa i nieposłuszeństwo może ją boleśnie ukarać. Dziewczynę czeka seria zadań, w których ma udowodnić, że jest na tyle dobra, by wstąpić do elitarnej jednostki, jednak wie, że nie powinna ujawniać swojej prawdziwej natury, tak pożądanej przez jej wrogów. W kolonii poznaje panujące surowe zasady, nieustający głód ludzi i choć Naczelnik traktuje ją o wiele lepiej niż można by się po nim spodziewać, to Paige wie, że Refaici stanowią dla niej i dla reszty ludzkości ogromne zagrożenie.      "Czas żniw" przeleżał na mojej półce dobre kilka lat. Miałam opory przed sięgnięciem po tę powieść ze względu na jej niemałe gabaryty, oraz podobno skomplikowaną fabułę, w którą trudno się wciągnąć. Jednak kiedy tylko po nią chwyciłam przepadłam już po pierwszych rozdziałach. Samantha Shannon stworzyła wyjątkowe i oryginalne dzieło. Świat przedstawiony jest niezwykle dopracowany i przede wszystkim fascynujący: jasnowidze, mimowie i rasa Refaitów. Dodatkowo objęty cenzurą kraj przypominał mi nieco wizję Orwella w "Roku 1984", podobnie jak tam społeczeństwo podlegało kontroli i restrykcjom. Również kolonia karna w Oksfordzie budziła we mnie niepokojące uczucia, zbieranina ludzi, który albo stawali się Czerwonymi i mieli względy, albo Żółtymi, tchórzami, którzy prędzej czy później umierali. Paige musiała dostosować się do panujących tam zasad, by przetrwać, pielęgnować swój dar, kształtować go, a jednocześnie wypatrywać potencjalnej drogi ucieczki. Nastolatka jest jedną z tych bohaterek, które zbudzają podziw czytelnika, nie jest irytująca, lecz odważna i zdaje sobie sprawę z konsekwencji swoich działań. Nie boi się otwarcie postawić Naczelnikowi, czy innym zamieszkującym Oksford, mimo że nie raz zdarzyło jej się za to oberwać. Jeśli chodzi o postać Naczelnika, to zainteresowała mnie ona już od pierwszej chwili, gdy wkroczyła na scenę. Z jednej strony jest Refaitą, okrutnym i bezwzględnym, Małżonkiem Krwi, naturalnym wrogiem, a jednocześnie stanowił dla mnie olbrzymią zagadkę. Wobec Paige zachowywał się bardziej jak nauczyciel, niż oprawca, należycie ją karmił i zapewnił dach nad głową. Zamiast wzbudzać odrazę stopniowo budził w Paige ciekawość. Trudno było mi przewidzieć jego przeszłość, charakter czy intencje, a mimo to stał się jedną z moich ulubionych męskich postaci. Bardzo spodobał mi się sposób przedstawienia relacji tej dwójki, która ulegała licznym przemianom. W książce występuje wiele barwnych i charakterystycznych postaci, jedne budzą współczucie, a inne skrajną nienawiść. Akcja rozwijała się bardzo płynnie, została dokładnie przemyślana, nie było chaosu mimo licznych nieprzewidzianych przez bohaterów zdarzeń. Choć początkowo musiałam korzystać z zamieszczonego na końcu słowniczka, to bardzo szybko przyswoiłam sobie nowe dla mnie terminy i potem zagłębianie się w fabułę było czystą przyjemnością.     "Czas żniw" to jedna z najlepszych fantastycznych powieści, jakie do tej pory było mi dane czytać. Zawiera mnóstwo wątków, które są ze sobą spójne, świat pełen magii, grozy powoduje nieustępliwe napięcie. Mimo, że ma ponad 500 stron, ja pochłonęłam ją z zastraszającym tempie, wywoływała we mnie dużo emocji i wręcz nie mogłam się doczekać dalszych losów Paige i Naczelnika. Zakończenie było dla mnie zaskakujące i emocjonujące, przez co czuję ogromną chęć jak najszybszego poznania kontynuacji. Gorąco polecam tą świetną powieść, żałuję tylko, że nie przeczytałam jej od razu po zakupie, teraz wiem ile straciłam. Może początkowo wydawać Wam się skomplikowana, jednak jeśli tylko przebrniecie przez początek, to potem Was pochłonie.  
Link do opinii
Avatar użytkownika - natalia_woznicka
natalia_woznicka
Przeczytane:,

Londyn, rok 2059. Miejsce pełne widzących i ślepców. Jasnowidzów i tych, którzy ich ścigają. A robią to, ponieważ widzenie jest nielegalne, karane najgorszą z możliwych kar. Uduszeniem.
Na terenie Wielkiej Brytanii ponad dwieście lat temu powstaje Sajon, w którym mieszka dziewiętnastoletnia Paige Mahoney. Główna bohaterka jest Sennym Wędrowcem, która w tajemnicy przed ojcem pracuje w kryminalnym podziemiu zwanym Siedem Pieczęci, gdzie włamując się do cudzych umysłów pozyskuje informacje. Sama Paige natomiast opisuje swoją pracę jako przestępstwo, za które mogła trafić na szubienicę. 

"Naturalnie każda forma jasnowidzenia była zakazana, a tę w celach zarobkowych uważano za grzech absolutny. Była na to specjalna nazwa: mim-zbrodnia. Porozumiewanie się ze światem duchów głownie dla pieniędzy"

Zgodnie z unikalnym systemem podziału miejskiego Sajonu Siedem Tarcz znajdowało się w Pierwszej Kohorcie, Sekcji Czwartej lub I-4. Każda sekcja posiada swojego mim-lorda lub mim-królową, którzy tworzą razem Eteryczne Stowarzyszenie, zarządzające syndykatem. Szefem Siedmiu Tarcz jest Jaxon Hall, nieustępliwy, bezwzględny i charyzmatyczny mim-lord, który często wykorzystuje niezwykłe zdolności bohaterki, nierzadko do granic jej możliwości, zlecając jej również kontrolowanie innych jasnowidzów.
Któregoś deszczowego dnia Paige, po skończonej pracy jak zawsze udaje się na pociąg, jednak tego dnia wszystko potoczy się inaczej niż zwykle. Tego dnia Nocna Dywizja Kontrolna zamierza przeszukać pociąg w poszukiwaniu jasnowidzów. 
Na skutek nieszczęśliwych wydarzeń, do których dochodzi w pociągu, Paige zostaje pojmana i przewieziona do karnej kolonii w Oxfordzie, gdzie trafia pod opiekę Naczelnika. Tam zaczyna się jej walka o przetrwanie i ucieczkę.

Po książkę sięgnęłam nie znając żadnych opinii na jej temat, jednak nota z tyłu książki zainteresowała mnie tak bardzo, że od razu musiałam ją kupić. 
Samantha Sahnnon wykreowała niesamowicie dopracowany w każdym szczególe świat, którego do połowy książki nie byłam w stanie pojąć. Ciągle musiałam wracać do początku książki aby posiłkować się mapką lub opisami kategorii jasnowidzenia. Często też musiałam spoglądać na słowniczek, aby lepiej zrozumieć terminologię, której używała autorka. Nie uważam jednak, jakoby miałoby to być wadą tej książki. Bynajmniej. Potwierdza to jedynie dokładność świata wykreowanego przez autorkę. Świata tak rozległego, że nie da się go od razu pojąć.

Książka pisana jest narracją pierwszoosobową z perspektywy Paige, głównej bohaterki obdarzonej wyjątkowym darem jasnowidzenia, odważnej, posiadającej niezwykle buntowniczy charakter, co w połączeniu z jej uporem, tworzy postać niesamowicie solidną i silną. Muszę przyznać, że postać Paige w ogóle mnie nie irytowała,a każdą podejmowaną przez nią decyzję byłam w stanie zrozumieć. Autorka kreując główną bohaterkę skupiła się również pokazaniu jej wad, dzięki czemu nadała postaci więcej realizmu.
Najmniej lubianą przeze mnie postacią był Jax. Człowiek bezwzględny, dbający jedynie o swoje własne interesy. Wyruszył na ratunek Paige wyłącznie dlatego, że była jego najmocniejszym ogniwem w Siedmiu Pieczęciach, czymś co wyróżniało go na tle innych mim-lordów, przez co traktował ją jako swoją własność. 
Największym sentymentem darzę więź Paige z Naczelnikiem, która z początku wydawała się być typem relacji władca - poddany, później jednak przerodziła się w relację rodzaju mentor - uczeń.
Sama postać Naczelnika pokazuje nam, jak często osoby, które odbieramy jako wrogów, mogą okazać się naszymi sojusznikami. Pomimo tego, że pomiędzy bohaterami nie zrodziło się wielkie uczucie, czuję że w kolejnych częściach te postacie połączy coś więcej.

Podsumowując,"Czas Żniw" to świetnie wykreowani bohaterowie, którzy nie są płascy a już na pewno nie są przerysowani. Książkę czyta się szybko,nawet pomimo tego, iż jest to dość opasły tom i często trzeba posiłkować się słowniczkiem, opisem kategorii jasnowidzenia i mapką umieszczoną na początku książki. Miejsca są tak szczegółowo opisane i dopracowane, że każdy może sobie je z łatwością wyobrazić, a cała akcja przebiega szybko i nie ma tutaj miejsca na nudę. Wielki plus dla Samanthy Shannon za to, że nie skupiła całej swojej uwagi na wątku romantycznym, pozwalając nam jedynie na domysły, jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Na pewno sięgnę po kolejne tomy serii, szczególnie po opiniach, z których wynika, że każda kolejna część jest lepsza od poprzedniej.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Madzulka1230
Madzulka1230
Przeczytane:2017-09-10, Ocena: 6, Przeczytałam,

Ostatnio w bibliotece trafiłam na książkę Czas żniw Samanthy Shannon i przypomniałam sobie, że gdzieś widziałam dobrą recenzję tej pozycji, więc ją wypożyczyłam. I nie zawiodłam się na niej! Jest to rewelacyjna historia z gatunku fantasy i dystopii.

Główną bohaterkę poznajemy w chwili, gdy zostaje złapana i przewieziona do kolonii karnej. Paige szybko odnajduje się w nowym otoczeniu i od samego początku planuje ucieczkę. Dzięki jej odwadze, buntowniczości, sprycie i niezwykłemu talentowi jest to całkiem prawdopodobne. Dziewczyna jest samotna, wykorzystywana przez swojego mim-lorda Jaxona przez swoją własną naiwność i ślepą nadzieję na zyskanie akceptacji i aprobaty. Lecz z drugiej strony jest nieustępliwa i nie poddaje się łatwo. W Oxfordzie znajduje nowych sprzymierzeńców, a nawet przyjaciół i pomaga im jak tylko może. Między nią, a Naczelnikiem powstaje mała nić porozumienia zbudowana na chwiejnym zaufaniu, gdyż dziewczyna szybko odkrywa, że Refaita ma tajemnicę przed swoją narzeczoną Nashirą, która jest "królową" kolonii. 

Naczelnika poznajemy w bardzo niewielkim stopniu, gdyż jest za mało faktów z jego przeszłości. Jest jedną wielką zagadką i tajemnicą. Poznajemy go praktycznie tylko poprzez pryzmat jego zachowań względem Paige. Jest bardzo tajemniczy i nieobliczalny. Na pewno zaskoczy Nas jeszcze nie raz.  

Świat wykreowany przez Shannon jest genialny, niepowtarzalny i zaskakujący. Jest czymś nowym, powiewem świeżości. Mamy tu coś, czego nie dostaniemy nigdzie indziej. Lecz trzeba się dobrze wczytać i skupić, aby zrozumieć wszystkie pojęcia, którymi zasypuje nas autorka na początku książki. Akcja książki dzieje się w przyszłości, więc mamy tu nowe technologie i samą magię. Na początku książki jest masa wydarzeń, które dopiero później nabierają sensu i znaczenia. W "Czasie Żniw" przedstawione są obrazy tortur, życia w niewoli, krzywdzenia ludi i wykorzystywania ich do własnych celów. Są to sytuacje, które przeżyją tylko najsilniejsi. W książce nie brakuje emocjonujących wydarzeń i momentów przykuwających całą uwagę czytelnika. Pochłonęłam książkę bardzo szybko, zaledwie w 2 dni, co sugeruje, że od niej naprawdę ciężko się oderwać. Mamy tu również wątek miłosny, a raczej jego zarys, który najprawdopodobniej rozwinie się dopiero w następnych częściach. 

Jest to bardzo udany debiut autorki i z niecierpliwością zabiorę się za czytanie drugiego tomu (który na szczęście mam już w domu! ). Język jest bardzo przystępny dla czytelnika, co jest na plus dla autorki, i będę czekać na następne książki tej autorki. Bohaterowie są intrygujący, akcja trzyma w napięciu, książka jest wręcz magiczna - czego chcieć więcej! 

Jestem pełna podziwu dla autorki za to, że tak młoda osoba może mieć tak bardzo rozwiniętą wyobraźnię, żeby wymyślić tak dopracowany świat. Również, za to, że ma tak lekkie pióro i fantastyczny styl pisania. Książka jest niezwykle przemyślana i dopracowana w najmniejszych szczegółach, a Shannon nie gubi się w wykreowanym świecie. 
Polecam gorąco! 

Link do opinii
Avatar użytkownika - nikaox
nikaox
Przeczytane:,

Niedaleka przyszłość, szerząca się plaga jasnowidztwa opanowuje coraz to więcej umysłów czyniąc je skażonymi. Osoby obdarzone darem widzenia są uznawane za chore i niebezpieczne. Nie sposób nad nimi zapanować. Tak przedstawiają się realia w przyszłości odległej o lekko ponad 30 lat. Witaj w Sajonie!

Lektura pierwszego rozdziału była przyjemna, jednak dość oporna. Na początku nagromadzenie pojęć związanych z Londynem 2059 roku i jego mieszkańcami przysparza trudności w płynnym czytaniu. Momentami musiałam przeczytać niektóre zdania ponownie, aby móc w pełni zrozumieć ich sens. Nie umniejsza to złożoności i świetności wykreowanego świata, pozostaje on tak samo imponujący. Od pierwszych stron zostajemy postawieni przed faktem dokonanym - autorka doskonale wie jakie uniwersum chce wykreować i sukcesywnie nas do niego wprowadza.

"Ćma jest blada, słaba, brzydka. Żałosna i autodestrukcyjna. Nie może o sobie decydować,
ponieważ kiedy zobaczy płomień, pożąda jego ciepła. A kiedy zbliży się do niego, płonie."

Akcja pędzi! Przez całą książkę akcja pędzi i ani na chwilę nie zwalnia. Z każdą kolejną stroną coraz ciężej jest się oderwać i odłożyć lekturę choćby na chwilę na bok. Obowiązki codziennego życia idą w odstawkę - świat rzeczywisty przestaje mieć znaczenie. Zanim zdasz sobie sprawę, że przewracasz kartkę, docierasz już do ostatniego rozdziału.

Bohaterowie to kolejna mocna strona tego tytułu. Choć nie jestem przekonana czy posiada według mnie jakieś słabe. Paige, główna bohaterka, jest pyskata, twarda, niezłomna i pewna tego, o co walczy. Jaxon, jeden z bossów nielegalnego podziemia, to stanowczy i momentami brutalny realista. Naczelnik, stojący wysoko w hierarchii Refaita, jest skryty, a na dodatek można określić go mianem skrytego marzyciela. Każda z pozostałych postaci, a jest ich niezwykle wiele, jest barwna, wyjątkowa, wykreowana w odmienny sposób od pozostałych.

Co najbardziej pokochałam w tej książce? Wyjątkowy świat. Pierwszy raz mam styczność z tak złożonym światem opartym na umiejętności jasnowidzenia. I to na dodatek w tak wielu przeróżnych formach. 

"Zaufanie. Rozpoznałam to słowo. Zalany słońcem kwiat na skraju postrzegania,
wabiący do innego świata."

"Czas żniw" jest zdecydowanie jedną z najlepszych książek z kręgu fantastyki ostatnich lat. Po jej przeczytaniu cały fenomen i pochwały stały się dla mnie w pełni zrozumiałe. Fabuła, akcja, starannie dopracowane uniwersum składają się na fenomenalne dzieło. Uprzedzając pytanie skąd w takim razie ocena 9.5, a nie 10, odpowiadam w następujący sposób: "Czas żniw" to najlepszy debiut jaki czytałam, a czytając go już po pierwszych rozdziałach wiedziałam, że zasłuży on na 10/10, jednak mając świadomość, iż jest to debiut, wolę pozostawić sobie możliwość podniesienia oceny dzieła autorki w przypadku kolejnych tomów. W końcu, jeśli pierwszemu tomowi dałabym 10, a następne biłyby go na głowę, to nie pozostawałoby mi nic innego, jak tylko wyjść poza skalę. :)

Link do opinii

Kolejna książka, o której było niesamowicie głośno. A ja jak to ja – muszę odczekać swoje, by na spokojnie spojrzeć do niej podejść. 

I nie pomyliłam się, że będzie to dobra pozycja. Co prawda opowieść jest wielowątkowa, a słowniczek z tyłu był mi potrzebny masę razy, ale jeśli czyta się super uważnie to postacie, które są hardo i porządnie wykreowane nie pozwolą się zagubić w całej historii. Kiedy wciągnęłam się w perypetie Paige, mogę śmiało powiedzieć, że odczułam coś w rodzaju głodu, by dowiedzieć się co będzie dalej. Czytałam jednym haustem, zachłannie, nie przerwanie. Mam ogromne zasoby podziwu dla Autorki, która stworzyła naprawdę wspaniały świat, który jeszcze długo po skończonej lekturze siedział mi w głowie. 

Minusów jest nie wiele, no, ale jednak są. 
Oczywiście można się ze mną nie zgodzić, ale... przede wszystkim chwilami czułam się jak z encyklopedią ma kolanach. Nadmiar pewnych opisów i wyjaśnień chwilami mnie przytłaczał. Jestem wielką fanką i zwolenniczką przypisów na poszczególnych stronach – wydaje mi się, że to po prostu jest wygodne. Druga sprawa ogrom informacji. Muszę się przyznać bez bicia, że raz czy dwa udało mi się zgubić... Ale koniec końców wdrożyłam się tak, że do ostatnich stron ten problem już się nie powtórzył :)

Jeśli ktoś szuka dobrej fantastyki to na pewno jest to pozycja dla niego =)

Link do opinii
Avatar użytkownika - trishya
trishya
Przeczytane:,

Czas Żniw Samanthy Shannon to książka, która zaskakuje od pierwszych stron. Jest to debiut powieściowy tej młodej autorki wydany w wieku 22 lat a jeśli tak mają wyglądać debiuty to czeka nas wspaniała książkowa przyszłość. Świat stworzony przez Shannon jest doskonale przemyślany, dopracowany w najdrobniejszych szczegółach. Postacie ciekawe i ukształtowane przez historię ich życia, którą mamy okazję poznać na kartach powieści. Główna bohaterka Paige to młoda, bo zaledwie 19-letnia dziewczyna. Żyje w świecie, w którym ponadprzeciętne zdolności są powodem do szykanowania a nawet więzienia czy śmierci. W świecie, w którym większa część populacji jest jasnowidzami a mimo to jest na każdym kroku dyskryminowana. Świecie, którym choć w tajemnicy, rządzą istaty zwane Refaitami, które 200 lat wcześniej przybyły na Ziemię z międzyświata i zawarły przymierze z władzami - w zamian za ochronę przed Emmitami - potworami żywiącymi się ludzkim mięsem co dziesięć lat przyjmować będą pod swoje skrzydła jasnowidzów skazanych na więzienie. Nadchodzi Czas Żniw a Paige staje się jedną z ich ofiar. Trafia do kolonii karnej, gdzie staje się uczennicą i własnością tajemniczego Naczelnika. Podobnie jak inni więźniowie ma stać się bronią przeciwko Emmitom. Czy jednak jedynym celem Refaitów jest ochrona ludzkości? A może mają jakiś inny plan, który skrzętnie ukrywają. Paige zaczyna powoli odkrywać kolejne fragmenty tej układanki a w osobie Naczelnika odnajduje niespodziewanie sprzymierzeńca? Jak to się skończy? trudno przewidzieć. Czas Żniw to pierwszy tom siedmiotomowego cyklu. Jestem pewna, że nieraz nas zaskoczy.

Link do opinii
Avatar użytkownika - olywka
olywka
Przeczytane:2018-01-01, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, 26 książek 2018, 52 książki 2018,

„Czas Żniw” autorstwa Samanthy Shannon to książka pełna tajemnic i cudów.

Jej akcja rozgrywa się w 2059 roku w podziemiach Londynu. Główna bohaterka Paige Mahoney pracuje tam w zakazanej organizacji, której każdy członek posiada nadzwyczajne moce. 

Moce, które dla zwykłych ludzi są nieosiągalne. Paige bowiem jest sennym wędrowcem. Potrafi ona wkraczać w ludzkie umysły i z nich czytać. Jej praca nie jest łatwa, lecz jej szef Jaxon Hall potrafi ją za to bardzo dobrze docenić. 

Pewnego dnia wszystko wymyka się spod kontroli. Paige bowiem znalazła się w złym miejscu i w złej chwili. Zostaje złapana i pojmana do tajemniczego miejsca, z którego ucieczka graniczy z cudem. Jak się okazuje jej żywot uzależniony jest od jej posłuszeństwa i dostosowania się do zasad panujących w kolonii karnej, do której trafiła. Władzę nad nią sprawuje Naczelnik. Marzenie Paige jest jedno - wydostać się z tego miejsca za wszelką cenę. Czy uda jej się to? Czy jej charyzma wystarczy? Co jej grozi za jej nieposłuszeństwo i sprzeciw? Odpowiedź na te pytania z pewnością znajdziecie w tej książce :)

Jeśli nie boicie się, że ta historia spędzi Wam sen z powiek, to szczerze zachęcam Was do zapoznania się z tą literaturą. Czas Żniw to literacki debiut, który na świecie robi furorę. Warto podkreślić, że została ona sprzedana w 21 krajach, a prawa autorskie do filmu zostały wykupione jeszcze przed premierą samej książki. 
Trudno tu mówić o braku fenomenu. Czy istnieje coś lepszego od mrożącej krew w żyłach historii o miłości, zaufaniu i nadzwyczajnych zdolnościach? Przekonajcie się sami!    

Link do opinii

"Rok 2059. Dziewiętnastoletnia Paige Mahoney pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn. Jej szefem jest Jaxon Hall, na którego zlecenie pozyskuje informacje, włamując się do ludzkich umysłów. Paige jest senny wędrowcem i w świecie, w którym żyje, zdradą jest już sam fakt, że oddycha.

    Pewnego dnia jej życie zmienia się na zawsze. Na skutek fatalnego splotu okoliczności zostaje przetransportowana do Oksfordu - tajemniczej kolonii karnej, której istnienie od dwustu lat utrzymywane jest w tajemnicy. Kontrolę nad nią sprawuje potężna, pochodząca z innego świata rasa Refaitów. Paige trafia pod protektorat tajemniczego Naczelnika - staje się on jej Panem i trenerem, jej naturalnym wrogiem. Jeśli Paige chce odzyskać wolność, musi poddać się zasadom panującym w miejscu, w którym została przeznaczona na śmierć."

 

 

 

      Paige zwana też jako "Blada Śniąca" oficjalnie pracuje w barze z tlenem, nieoficjalnie jest protegowaną mim-lorda, Jaxona i włamuje się do ludzkich krajobrazów. Kiedy po ciężkim tygodniu w pracy jedzie do domu, aby spędzić czas z nieświadomym niczego ojcem, w pociągu zabija swoim darem dwóch jasnowidzów. Wie, że to nie skończy się dla niej dobrze. Pomimo ucieczki zostaje przetransportowana do miejsca, o którego istnieniu nawet nie miała pojęcia. Trafia do Szeolu I, zarządzanego przez pozaziemską rasę Refaitów. Refaici to potężne istoty, które co dziesięć lat w okresie "czasu żniw" sprowadzają do Szeolu jasnowidzów posiadających niezwykłe umiejętności. Następnie trafiają do swoich opiekunów, którzy szkolą ich do walki z Emmitami.

 

 

 

      Przeczytałam tę książkę dzięki siostrze, która dała mi ją w prezencie. Muszę jej bardzo podziękować, bo "Czas żniw" to jedna z tych, która naprawdę przypadła mi go gustu. Pierwsze strony to była dla mnie tragedia. Nie mogłam się odnaleźć, historia zbyt długo się rozkręcała, kompletnie nie wiedziałam o czym autorka pisze, ale z każdą kolejną stroną moja ciekawość do tego co wydarzy się dalej coraz bardziej wzrastała. Główna bohaterka Paige pomimo swojego młodego wieku jest postacią, która bardzo dużo przeżyła i nieraz walczyła ze śmiercią. Jednak bohaterem, który najbardziej mnie ciekawi jest Naczelnik postać, która co chwilę się zmienia i daje nam się poznać troszkę w każdym rozdziale. Jego przeszłość jest bardzo wzruszająca i szczerze mogę powiedzieć, że zakochałam się w nim. ❤

 

 

     Podsumowując: jest to książka, którą polecam fanom historii brutalnych, bez widocznego i wysuwającego się na pierwszy plan romansu. Na lekturze warto się skupić i dobrze zapoznać się z całą historią, bo każdy rozdział jest z sobą powiązany. Mam nadzieję, że ci, którzy jeszcze nie mieli okazji przeczytać tej powieści nadrobią to jak najszybciej, bo na mnie czeka już drugi Tom na półce!

 

Link do opinii
Avatar użytkownika - grazka2020
grazka2020
Przeczytane:,

Czytałam wiele książek z gatunku fantastyka, jednak ta seria nie przypomina mi w niczym jakichkolwiek powieści pisanych przez autorów tego gatunku. Była po prostu fantastyczna.

 

Autorka przeniosła mnie od pierwszych stron w świat przez siebie wykreowany. Czułam strach, ból, wewnętrzny protest mieszkańców. Widziałam obraz miasta jakbym przed oczami miała fotografię. Nie musiałam się długo zastanawiać nad tym jak wygląda sytuacja z którą się właśnie spotykam podczas czytania. Ona się pojawiała przed moimi oczami i dopóki nie przerwałam czytania nie było ze mną kontaktu. Cały świat pochłonął mnie całkowicie, bohaterowie stali się mi bliscy, przeżywałam z nimi każdą emocję, płakałam, śmiałam się, a czasami miałam ochotę wyrzucić książkę za okno. Jednak nie zrobiłabym tego bo następne strony tak kusiły, żeby je przeczytać, że nie mogłam przerwać nawet jeżeli była to 3 w nocy.

Główną bohaterką jest Page, dziewiętnastoletnia dziewczyna borykająca się z niecodziennymi problemami. Jest jedną z jasnowidzów, których władze Sajonu wyłapują i wysyłają do Oxfordu. Page przez swoją nieuwagę i brak szczęścia zostaje schwytana. Miejsce do którego trafia jest inne niż sobie wyobraziła. Poznaje swojego Pana, Naczelnika który należy do razy z innego świata – Refaitów. Będąc pod taką kontrolą i pod ścisłym treningiem, Page uparcie stara się wymyślić jak odzyskać wolność, jednocześnie przestrzegając zasady jakie tam panują. Czy jej się uda? Czy Page ugnie się pod władzą, czy znajdzie sojusznika? O tym przekonacie się czytając tą książkę.

 

Ja mogę was tylko do tego zachęcać z całego serca. Nic nie daje mi więcej szczęścia niż dobrze napisana książka w której świat mogę się przenieść bez żadnego problemu. Mogę mieć jedynie zastrzeżenia do głównej bohaterki w której odpycha mnie jedynie wiek. Jest czasami zbyt naiwna, a bywa że zachowuje się zbyt dorośle jak na swój wiek, jednak w takich czasach dziewiętnastolatki były na pewno bardziej dojrzałe niż dziewczyny w tym wieku obecnie.

Ta seria książek jest jedną z moich faworytów. Po prostu fakt że nie mogłam się od niej oderwać, że przeżywałam każdy fragment jakbym to ja była główną bohaterką, że autorka pisze tak łatwym i zrozumiałym językiem i że jest to jedna z trzech książek w tej serii, powoduje, że z czystym sercem mogę dać jej najwyższą ocenę. Polecam wszystkim! 

Link do opinii
Avatar użytkownika -

Przeczytane:,

Na tę książkę miałam ochotę od naprawdę długiego czasu. Widziałam dużo pozytywnych opinii i zachwytów. Liczyłam, że od pierwszych stron wsiaknę w świat tej powieści i pokocham bohaterów.

Cóż... Pierwsze kilkadziesiąt stron było dla mnie męczarnią. Nie mogłam połapać się w różnych rodzajach jasnowidzów i ich zdolności. Dopiero gdy akcja się rozwinęła poczułam naprawdę ogromną przyjemność z czytania tej książki.

Autorka włożyła ogromnie dużo pracy w stworzenie tego świata. Dopracowany system rządów i wszystkie kwestie polityczne, tyle różnych rodzajów jasnowidzów. Naprawdę podziwiam autorkę i jestem ciekawa co przygotowała w następnych tomach.

Bohaterowie też wzbudzili moją sympatię. Postawa Paige, która starała się pomagać tym, którzy nie mieli nic i jej determinacja do osiągnięcia celu. Naczelnik, który od początku sprawiał wrażenie innego od reszty swoich pobratymców. 

Zdecydowanie jest to jeden z lepszych pierwszych tomów jakie czytałam i mam nadzieję, że kolejne mnie nie zawiodą.
Zdecydowanie polecam tę książkę wszystkim, którzy jeszcze jej nie znają, a zwłaszcza fanom dystopijnych fantasy.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Matusia
Matusia
Przeczytane:2017-09-22, Przeczytałam, Mam,

    Rok 2059. Młoda Paige Mahoney każdego dnia musi walczyć o przetrwanie, ponieważ władze Sajonu Londyn uznały takich jak ona za skazę w historii ludzkości. Jednak dziewczyna nauczyła się żyć w takim świecie. Wstąpiła do gangu złożonego z jasnowidzów i zaczęła zarabiać pieniądze poprzez włamywanie się do ludzkich umysłów. Wszystko jednak ulega zmianie, kiedy przez niefortunny zbieg okoliczności zostaje aresztowana i przewieziona do kolonii karnej Szeol I, gdzie na nowo musi się nauczyć sztuki przetrwania.
    Myślę, że w ostatnim czasie każdy fan książek fantasy słyszał o "Casie żniw", szczególnie, że autorka niedawno odwiedziła Polskę. Zresztą nawet mimo tego wydarzenia, myślę, że książka ta zasługuje na jak największy rozgłos .
    Nie ukrywam, że "Czas żniw" przeczytałam w ekspresowym tempie. Już od samego początku akcja książki rozwija się bardzo szybko, zostajemy wrzuceni w wir akcji, nie ma ani chwili wytchnienia, ponieważ cały czas się coś dzieje. Tym sposobem nawet nie zauważyłam, kiedy dotarłam do końca powieści. No, ale w końcu czemu się dziwić, kiedy książka jest tak dobrze napisana.
    Świat, który wykreowała Samantha Shannon jest postawiony na naprawdę wysokim poziomie. Jego złożoność zachwycała mnie na każdej stroni. Jestem pełna podziwu dla autorki, za to, jak przedstawiła całe uniwersum, bo wymyślenie zaświatów, rodzajów jasnowidzów, Refaitów i Sajonu było nie lada wyzwaniem, któremu Shannon z całą pewnością podołała.
    W ''Czasie żniw'' kreacja bohaterów również stoi na wysokim poziomie, jednak nieco niższym niż świat przedstawiony. Paige jest dziewczyną inteligentną, rozważną, nie zakochującą się od pierwszego wejrzenia (!), a jej zachowanie i wybory są racjonalne oraz w pełni przeze mnie zrozumiałe. Naczelnik także sprostał moim wymaganiom. On z kolei jest bardzo tajemniczą, intrygującą oraz złożoną postacią, której nie sposób nie polubić. Jednak reszta bohaterów, których spotykamy na kartach tej powieści, została pominięta i poświęcono im zbyt mało uwagi. W pewnym momencie wręcz zaczęli mi się oni mylić i zlewać w jedno, lecz ten mały mankament nie przeszkodził mi w dobrym odbiorze książki.
    Tak więc, czas, który poświęciłam na zapoznanie się z historią Paige na pewno nie był czasem zmarnowanym. Cieszę się, że dane mi było ją przeczytać i zachęcam do tego każdego miłośnika książek fantasy (i nie tylko ich!), bo myślę, że naprawdę warto.

Link do opinii
Avatar użytkownika - Olmusia
Olmusia
Przeczytane:,

Wszechobecna promocja tej książki skusiła i mnie do zapoznania się z twórczością S. Shannon i mogę powiedzieć, że się nie zawiodłam. Wartka akcja, ciekawie zbudowane postaci i dobrze dopracowane tło to główne atuty tej powieści. Wpisuje się ona w obecny nurt młodzieżowej fantastyki, ale moim zdaniem wybija się na tle innych świeżym pomysłem i dobrym językiem. Czyta się lekko i przyjemnie, książkę można dosłownie połknąć w jedną noc. Moim zdaniem to powiew świeżości w tym już trochę wymęczonym gatunku i pozycja godna zainteresowania.

Link do opinii

Witajcie w Sajonie Londyn, gdzie ludzie dzielą się na dwie kategorie – jasnowidzów, widzących lub wczuwających obecność duchów, posiadających niezwykłe umiejętności oraz tych pozbawionych tego daru. Do pierwszej z tych grup należy Paige Mahoney, młoda Irlandka, posiadająca zdolność unikalną – jest sennym wędrowcem. Dziewczyna nie ma lekkiego życia, samo bycie jasnowidzem jest w Londynie zbrodnią przeciw ludzkości, a sytuacji nie poprawia fakt, że jest prawą ręką szafa jednego z najważniejszych gangów – Jaxona Halla. Seria niefortunnych zdarzeń sprawia, że Paige trafia do Oksfordu, do utrzymywanej w tajemnicy kolonii karnej, którą dowodzą pochodzący z innego świata Refaici. Jednym z tych „stworów” jest Naczelnik, który przejął opiekę nad Paige. Czy dziewczyna odzyska wolność? Jakie tajemnice pozna w obozie i do czego ją doprowadzą?

Paige wydaje się niezwykle młoda, jak na członka gangu, co więcej na jej stanowisko faworyty. Mimo swojego wieku jest dojrzała emocjonalnie oraz potrafi się szybko przystosować do panujących dookoła warunków. Dziewczyna ma silny charakter, co można zauważyć przy jej dość złośliwych docinkach, chociażby do Naczelnika, którego powinna traktować z szacunkiem. Główna bohaterka jest także odważna, sprytna i niezwykle inteligentna. Muszę przyznać, że dość szybko ją polubiłam. Nie tylko Paige wzbudziła u mnie sympatię, kolejnym takim bohaterem jest Nick, który jest przyjacielem idealnym, w sumie jest idealny prawie pod każdym względem.

Nie można zapomnieć o postaci Jaxona Halla – człowieku zagadce, który podczas serii zaskoczy nie raz nie dwa. Prawdziwą naturę jego charakteru tak naprawdę odkryjemy dopiero w trzecim i ostatnim tomie trylogii. W Czasie Żniw dowiadujemy się, że jest to bardzo silna osobowość, człowiek urodzony do bycia przywódcą, niesamowicie inteligentny i niesamowicie sprytny. Prawdziwym orzechem do zgryzienia w całej książce jest Naczelnik – Refaita, skrywający więcej tajemnic niż można sobie wyobrazić.

 To jak autorka wpadła na pomysł świata Czasu Żniw pozostanie zagadką. Każdy aspekt jest dopracowany i szczegółowo przemślany. Wszystko łączy się w spójną, zgrabną całość, po którą miło sięgnąć. Co więcej pierwszy tom w odróżnieniu od innych serii, nie skupia się głównie na sprowadzeniu do świata, lecz zajmuje się tym przy okazji. W pierwszym tomie znajdziemy sporo akcji, poznamy całą górę postaci i równie wiele „supermocy”. Do kompletu praktycznie każdy rozdział kryje w sobie niespodziankę, której rozwiązanie niekoniecznie poznamy w pierwszym tomie.


Podsumowując, jeżeli szukacie dobrej serii, którą przyjemnie się czyta i która wciąga bez reszty możecie śmiało sięgnąć po Czas Żniw i przekonać się sami, czy Wam się podoba. Moim zdaniem naprawdę warto spróbować. Sama długo wahałam się przed sięgnięciem po tą trylogię, a czynnikiem, który mnie przekonał była okazyjna cena ebooka. Tym sposobem od ebooka do ebooka, a teraz na półce cała seria, w której się zakochałam  Pierwszy tom dostał ode mnie 8/10 gwiazdek i serdecznie zachęcam do przeczytania wszystkich, którzy jeszcze tego nie zrobili albo wciąż się wahają.

sniaca-i-wysniony.cba.pl

Link do opinii

Sięgając pierwszy raz po „Czas żniw” nie spodziewałam się tego co otrzymałam. Moją pierwszą myślą po zobaczeniu książki w księgarni było: „Wygląda na przyjemną i lekką” lecz gdy przeczytałam sam opis, bardzo mnie zainteresowała. Zazwyczaj jestem dość sceptyczna gdy staję naprzeciwko debiutów pisarskich, zwłaszcza szczególnie młodych autorów, jednak tym razem książka mnie zaskoczyła, bardzo pozytywnie.
Samantha Shannon w bardzo przyjemny, płynni i niemalże lekki, a na pewno zrozumiały i łatwy w odbiorze dla wszystkich czytelników sposób tłumaczy nam od pierwszej strony w jakim świecie się znaleźliśmy i co się w nim działo, dzieje i co się będzie dziać. Taki sposób, niepozostawiania czytelnika w niewiedzy, tak długo jak będzie to tylko możliwe, by w odpowiednim momencie móc go zaskoczyć, a właśnie wykładanie wszystkich informacji by móc się z nimi oswoić podczas czytania jest według mnie o wiele lepszy. Według mnie, autorka wykazała się bardzo dużymi umiejętnościami pisarskimi, wplatając informacje tak by same znajdowały miejsce do odpowiednich przegródek w moim mózgu. Pomogły w tym oczywiście przypisy, mapa i dokładna klasyfikacja jasnowidzów. Dzięki temu im więcej czytałam, tym swobodniej mogłam poruszać się po przedstawianym mi świecie.
W czasie żniw najbardziej podobał mi się pomysł autorki. Sam pomysł na przedstawiony świat, na jasnowidzów, duchy, walkę o przetrwanie i cały podziemny świat – genialne! Czytałam wiele książek przedstawiających różne wizje dystopii, jednak żadna z nich nie miała, aż tak rozbudowanej fabuły, historii, ani aż tak bardzo nie zapadały mi w pamięć.
Minusem w całej opowieści jest jak dla mnie pisanie w narracji pierwszoosobowej, nigdy nie byłam w stanie przyzwyczaić się do nich i odpowiednio się w nie wczuć, choć narracja pozwala nam się po części stawać głównym bohaterem, to do mnie jednak to nie przemawia. Nie jest to jednak, na tyle duży minus by przyćmić wszystkie, zdecydowanie duże, plusy.
Nieco zabolał mnie brak opisów, ani historii innych postaci, głównie drugoplanowych. Zawsze lubię się im przyjrzeć i to pośród nich zazwyczaj szukam moich faworytów, którym kibicuję. Niestety tutaj autorka… niezbyt się na nich skupiła, a właściwie jedynie nadmieniła, że ktoś taki istnieje, w całości skupiając się na Page. Mam nadzieję, że zmieni się to choć trochę w dalszych częściach…
Podsumowując, książka „Czas żniw” jest naprawdę godnym polecenia dziełem. Akcja nie wlecze się, tylko ciągle prze do przodu, sprawiając, że czytelnik nie jest w stanie się od niej oderwać (ani razu gdy mówiłam sobie „jeszcze tylko jeden rozdział” nie byłam w stanie jej odłożyć). Czytając, bardzo mocno odczuwałam przekazywane przez autorkę odczucia. Na równi z naszą bohaterką odczuwałam ból, gniew, a niekiedy również i radość. Historia pokazuje w bardzo szczegółowy i dogłębny sposób jak rodzi się zaufanie, przyjaźń i rodzi się bardzo małymi kroczkami miłość…

Link do opinii
Avatar użytkownika - Carnival
Carnival
Przeczytane:2017-08-01, Ocena: 3, Przeczytałam, Mam, 2017,

Nie będzie to moja ulubiona seria. Fajny jest pomysł, trochę męcząca realizacja - musiałam sobie porcjować jej czytanie. Nie jestem w stanie polubić Paige jako główną bohaterkę - jest irytująca, bezczelna i antypatyczna. Już szybciej idzie mi z polubieniem Naczelnika. Nie rozumiem logiki wątku o powszechnej niewiedzy o istnieniu Refaitów przy takiej ilości osób obdarzonych dodatkowymi umiejętnościami.
Na razie sobie odpocznę, ale wrócę do serii za jakiś czas, aby zobaczyć czy mojej przewidywania się sprawdzą.

Link do opinii
Avatar użytkownika - helena610
helena610
Przeczytane:2016-12-26, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki (2016),
Książka której nie potrafię właściwie porównać do żadnej innej czytanej do tej pory. Nowatorska fabuła i postacie, wartka akcja, powoli wyjaśniająca niuanse. Każda chwila spędzona z bohaterami warta była mojej uwagi ;)
Link do opinii
Avatar użytkownika - ola0034
ola0034
Przeczytane:2017-03-16, Ocena: 4, Przeczytałem,
Jest rok 2059.Główna bohaterka-Paige Mahoney,pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn dla jednego z mim-lordów-Jaxona Halla.Dziewczyna posiada pewne umiejętności,które mogą ją narazić na śmiertelne niebezpieczeństwo.Jej moc jest potężna i bardzo pożądana.Pewnego dnia zostaje schwytana i wysłana do kolonii karnej-Szeolu I.Poznaje rasę,o której nigdy wcześniej nie słyszała-Refaici.Jej panem zostaje Naczelnik,skrywający wiele tajemnic.. O tej książce słyszałam bardzo dużo pozytywnych opinii i przyznam,że sama oczekiwałam po niej wiele.Jednak,czy książka podołała moim wymaganiom? Autorka wykreowała świat w sposób tak realistyczny i niesamowity.Podczas czytania pozycji,cały czas się czułam,jakbym była z bohaterami i razem z nimi przeżywała to wszystko.Pomysł na fabułę może i nie jest jakoś oryginalny,ale i tak uważam,że jest w nim coś przykuwającego uwagę. Bohaterowie są świetnie wykreowani.Każdy ma coś w sobie,nawet postacie,które pojawiały się rzadko.Paige jest postacią przeze mnie lubianą.Bardzo podobała mi się jej postawa wobec przyjaciół,jej lojalność i walka do końca.Momentami przypominała mi Katniss z Igrzysk Śmierci.Jednak najbardziej polubiłam,Naczelnika.Sposób,w jaki traktował Paige był uroczy i mam nadzieję,że będzie pomiędzy nimi coś więcej. Na początku czytania może być ciężko,ponieważ trudno jest się połapać o co chodzi i co oznaczają niektóre słowa.Sama miałam z tym problem,ale po jakiś pięćdziesięciu stronach wkręciłam się i wszystko nabierało znaczenia.Na końcu jest mały słowniczek,który tłumaczy nam niezrozumiałe słowa,przewijające się przez książkę. "Czas Żniw" jest przepięknie wydany.W środku znajduje się mapka i spis kategorii jasnowidzenia.Podczas czytania tej powieści nie da się nudzić.Ciągle dzieje się coś interesującego.Styl pisania jest bardzo lekki i czyta się ją błyskawicznie. Myślę,że książka zapadnie mi na długo w pamięci i staje się jedną z lepszych,jakie przeczytałam w tym roku.Jest to niesamowita przygoda z ciągle pędzącą na przód akcją.Polecam ją osobom,które szukają świetnej fantastyki,z małym wątkiem romantycznym.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Patrycjaf
Patrycjaf
Przeczytane:2016-04-29, Ocena: 3, Przeczytałam, Mam, "Wyzwanie - fantastyka 2016,
Książka oryginalna o której czytałam sporo pozytywnych recenzji, ale mnie niestety nie zachwyciła. Nie mogłam wczuć się w klimat opisywanego świata, ciężko było przebrnąć przez wszystkie neologizmy i terminy. Bohaterowie są mało rozbudowani i w zasadzie niewiele o nich wiadomo (oprócz głównej bohaterki). Plus za oryginalną fabułę, świat wykreowany. Do mnie po prostu ten świat nie przemówił. Książka jest trudna w odbiorze nie tylko przez specyficzne pojęcia ale również toporny styl autorki, która moim zdaniem nie potrafi wywołać emocji opisami (np. opisując czyjąś śmierć po prostu pisze: "zginął", czy kiedy ktoś inny został zamordowany autorka po prostu stwierdza fakt). Brakowało mi tu emocji, polotu, budowania napięcia.Na dodatek, autorka od samego początku rzuca jakimś opisem nie wyjaśniając go, w skutek czego czytelnik ma problem w wyobrażeniu sobie pewnych scen (np. rzucanie duchem). Opisy są bardzo niejasne i nierozwinięte.
Link do opinii
Avatar użytkownika - danutka
danutka
Przeczytane:2016-01-09, Ocena: 4, Przeczytałam, z_52 książki - 2016,
Świat drugiej połowy XXI wieku wygląda zupełnie inaczej niż ten, który znamy z własnego doświadczenia. Dwa wieki obecności jasnowidzów i zwalczania ich przez zwykłych, ,,ślepych" ludzi, rządzących państwami, musiało wytworzyć wiele nielegalnych organizacji, tajnych syndykatów, skupiających szczególnie zdolnych i przydatnych ,,widzących". Wśród nich jest Paige, dziewczyna o rzadkim talencie śniącego wędrowca, która pewnego dnia ma nieszczęście trafić do kolonii karnej w Oksfordzie. Tam przekonuje się, że życie, jakie znała, ma kolejną warstwę, nieznaną nawet mim-lordom syndykatów. Dynamiczna akcja, dobrze wyważone proporcje zwykłego życia z odrobiną adrenaliny, zbrodni i miłości, tajnych stowarzyszeń i nieznanego wroga o ogromnej sile. Silne poczucie wartości i pragnienie wolności, które Paige poznaje tak naprawdę dopiero wtedy, gdy odebrane zostaną jej resztki; pragnienie tym większe, że wróg, będący najbliżej, okazuje się nie taki zły, jak początkowo sądziła. Niezła powieść, chociaż za dużo w niej istot z zaświatów (czego nie lubię), ale o dobrze uzasadnionej obecności - tak naprawdę próbujących przejąć rządy nad człowiekiem. Debiutancka powieść młodej autorki, o bogatej wyobraźni i niezłych pomysłach fabularnych, napisana z wyczuciem i sprawnie. Czyta się przyjemnie, a byłoby jeszcze lepiej, gdyby nie dość liczne błędy literowe, gramatyczne i stylistyczne, obecne szczególnie bliżej końca książki. (Ocena: 4,5/6)
Link do opinii
Avatar użytkownika - ROptymista
ROptymista
Przeczytane:2015-10-23, Ocena: 5, Przeczytałem,
"Czas żniw" to bardzo dojrzała i mądra powieść. Zadziwiający talent tak młodej autorki zrobił na mnie wielkie wrażenie. Ta powieść jest godna uwagi i mogę każdego czytelnika zapewnić, że pochłonie ona niezauważalnie Wasz czas. Plastyczne dialogi, pełnokrwiści bohaterowie, wartka akcja i zapierające dech w piersiach dopracowanie fabuły pod wszystkimi względami to czynniki, tak działające na rzesze czytelników z całego świata. O świetność "Czasu żniw" przekonałem się ja, inni recenzenci i mnóstwo czytelników. Teraz kolej na Ciebie. Jeżeli jeszcze nie miałeś w swoich rękach tejże powieści, a czujesz się zainteresowany pierwszym tomem serii, nie zwlekaj. Kup sobie "Czas żniw", wypożycz go, ukradnij, czy cokolwiek innego - po prostu musisz poznać historię Paige. Więcej: http://recenzjeoptymisty.blogspot.com/2015/10/rozpocza-sie-czas-zniw.html
Link do opinii
Avatar użytkownika - sofer002
sofer002
Przeczytane:2013-09-10, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,
Długo broniłam się przed przeczytaniem debiutu Samanthy Shannon, i ani trochę nie żałuję, że zapoznałam się z tą serią, z niecierpliwością czekam na kolejne części.
Link do opinii
Avatar użytkownika - wkp
wkp
Przeczytane:2015-08-28, Przeczytałem,

KOŚCI ZOSTAŁY RZUCONE

 

Zawsze sceptycznie podchodzę do każdego tzw. międzynarodowego hitu literackiego. Zazwyczaj zresztą opierają się one na zasadzie „czytelnik-lubi-to-co-już-było”, nie starając się nawet wnosić niczego oryginalnego. Coś jednak sprawiło, że nie mogłem się oprzeć sięgnięciu po „The Bone Sesaon”, więc sięgnąłem, zacząłem czytać i… Wpadłem, a wszelki sceptycyzm rozwiał się, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.

 

Rok 2059, Sajon Londyn. Paige Mahoney, dziewiętnastoletnia dziewczyna, nie jest wzorem cnót. Na życie zarabia w kryminalnym półświatku wykorzystując swoją moc sięgania do zaświatów, by włamywać się do ludzkich umysłów. Ale już samo posiadanie podobnych talentów to wyrok śmierci. W społeczeństwie pełnym zakazów, tego typu zdolności stanowią cel polowań. I oto pewnego dnia dochodzi do katastrofy – Paige, starając się nie zostać złapana, zabija jednego z funkcjonariuszy. W efekcie trafia do kolonii karnej, która od dwustu lat trzymana jest w ścisłej tajemnicy. Rządzą nią bowiem istoty nie z tego świata, a na każdego z więźniów czeka tu szkolenie i - najczęściej - śmierć…

 

Londyn w wykonaniu młodziutkiej debiutantki (powieść ukazała się, kiedy Samantha Shannon miała zaledwie 22 lata), to Londyn przyszłości, ale także zarazem Londyn alternatywny. Londyn, który w XIX wieku przeżył inwazję z zaświatów, teraz stanowiący futurystyczną antyutopię, ale Londyn jakże bliski nam. I przeszłości. I to nie tylko językowo, choć autorka w bogaty sposób czepie z dawnych określeń – w jej wizji pobrzmiewają najróżniejsze echa, od polityczno-monarchistycznych, przez wojenne (Irlandia), po bardziej współczesne, jak choćby lista video nasty. Abstrahując jednak od wszystkich tych zależności, „The Bone Season” to po prostu bardzo dobra książka, którą czyta się jednym tchem.

 

Shannon, obdarowana talentem niesamowicie lekkiego pióra, wrzuciła do worka wszystko, co lubiła w fantastyce. Dystopijne Science Fiction zderzyła tu z równie pesymistycznymi klimatami Fantasy, mieszając znane motywy w intrygującą całość. „Incepcja” spotyka się tu z „Harrym Potterem”, a całość podlana zostaje paranoją i buntowniczymi nastrojami. Paige nie jest biernym dziewczęciem, które godzi się na swój los. Walczy, zmaga się, jej niesubordynacja grozić może śmiercią, ale czasem śmierć nie jest najgorszym wyjściem. A i w każdym tunelu znaleźć można światełko, które nie będzie wcale należało do pociągu.

 

To dopiero pierwszy tom, autorka zapowiada siedem, drugi wyszedł niedawno, ale już teraz śmiało można rzec, że jest na co czekać. Ja zaś dziękuję wydawnictwu SQN za udostępnienie mi egzemplarza do recenzji i od razy chwytam za drugą część losów Paige, a Was zachęcam do lektury, jeśli lubicie dobrą fantastykę!

 

Link do opinii
Avatar użytkownika - Zakladka
Zakladka
Przeczytane:2015-08-08, Ocena: 6, Przeczytałam,
O tej książce słyszałam naprawdę dużo dobrego. Czy zasłyszane opinie okazały się słuszne i zgodne z moimi upodobaniami? Oczywiście, że tak! Od samego początku zostałam rzucona w wir akcji. I co prawda trudno było się odnaleźć w fabule ze względu na dość trudne nazewnictwo, o które pokusiła się autorka. Jednak już po jakichś pięćdziesięciu stronach byłam w stanie całkowicie zatopić się z historii. Na szczęście na końcu znajduje się dodatkowo słowniczek trudnych pojęć, dzięki któremu jeszcze lepiej zrozumiałam system panujący w tym świecie. A propos świata, to autorka pokusiła się o wykreowanie naprawdę cudownie dopracowanej otoczki oraz samej historii. Akcja coraz to bardziej się rozwijała i sprawiała, że byłam po prostu zatracona w tej książce. Bohaterowie, mimo dość wymyślnych imion nie sprawili mi trudności, jeśli chodzi o ich zapamiętanie. Dodatkowo ich charaktery były tak odmienne, że dzięki nim wzrastało moje zainteresowanie książką. Fabuła mimo swojej zawiłości i trudności nie sprawiała problemu, a wątki przeplatające się w niej idealnie się zazębiały. Co jeszcze mogę powiedzieć? Istny majstersztyk!
Link do opinii
Avatar użytkownika - Natthing
Natthing
Przeczytane:2015-04-07, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, 12 książek 2014,
Dziewiętnastoletnia Paige Mahoney pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn. Jest członkinią Siedmiu Pieczęci. Jako śniący wędrowiec, włamuje się do ludzkich umysłów, aby pozyskać informacje dla swojego szefa, Jaxon'a Hall'a. Zmuszona jest ukrywać swój dar przed zwykłymi ludźmi. Pewnego dnia jej życie diametralnie się zmienia. W skutek zbiegu okoliczności zostaje przeniesiona do Oksfordu- tajemniczej kolonii karnej. Jej istnienie od dwustu lat utrzymywane jest w tajemnicy. Panuje nią potężna i nieznana dotąd nikomu rasa Refaitów. Opiekunem Paige zostaje tajemniczy Naczelnik. Staje się on jej panem i trenerem. Paige musi poddać się zasadom panującym w miejscu, w którym została przeznaczona na śmierć. Ostatnio coraz rzadziej spotykam debiuty, które potrafią porwać czytelnika. Zazwyczaj pierwsze dzieła autorów są niedopracowane i wiele muszą się nauczyć odnośnie języka i tego, że wzorowanie się na innych powieściach nie jest opłacalne. Samantha Shannon odwaliła kawał dobrej roboty, tworząc coś zupełnie innego, nowego, a jednocześnie skradła moje serce i rozbiła je na milion drobnych kawałków. Główna bohaterka Paige Mahoney różni się od normalnych ludzi. Zajmuje najwyższe miejsce w hierarchii kategorii jasnowidzenia. Kiedy znajduje się w Szeolu I, gdzie skazana jest na śmierć, nie poddaje się. Skłonna jest walczyć o to, by wrócić do domu, swojego gangu. Paige jest zdecydowanie moją ulubioną bohaterką w tej książce. Nawet wtedy, kiedy nie powodzi się jej, nie płacze w kącie i nie użala się nad sobą. Walczy. Tego właśnie nauczył ją Jaxon Hall, jej szef. Był on najbardziej drażniącą mnie postacią. Pragnął tylko władzy, a mógł ją zdobyć tylko za pomocą Paige. Nie liczyły się dla niego żadne inne wartości, przez co już z samego początku wiedziałam, że ma serce z kamienia. Naczelnik, opiekun, a raczej trener i właściciel Paige, jest Refaitą. Od samego początku zauważyłam w nim coś, co mnie do niego przyciągało. Tajemnicza aura, która go otaczała, zdawała się nigdy nie ustępować. Kiedy miałam wrażenie, że wiem już o nim to, czego chciałam się dowiedzieć, okazuje się, że znowu coś ukrywa. Nie ufam mu do końca, być może dlatego, bo jest małżonkiem krwi najpotężniejszej Nashiry, władczyni Szeolu I. Jeszcze nigdy tak szybko nie wciągnęłam się w jakąkolwiek książkę. W "Czasie Żniw" poszło jak z płatka. Mimo, że pierwszy rozdział jest wprowadzeniem, w którym opisana jest historia Sajonu Londyn. Możemy również dowiedzieć się pokrótce o życiu Paige i jasnowidzeniu. Cała ta historia jest bardzo zagmatwana, do tej pory ciężko mi zrozumieć niektóre elementy tej powieści. Mimo to coś jest w tej książce, co sprawia, że mam ochotę jeszcze raz wrócić do czytania jej. Książka nie jest ani trochę przewidywalna. Kiedy byłam już pewna, co dalej się stanie, działo się zupełnie coś innego. Najbardziej zaskoczona jestem zakończeniem, które złamało mi serce. Boję się, co autorka wymyśliła w drugiej części. Samantha Shannon pisze w sposób naprawdę dobry, łatwo przyswajalny. Kiedy czytałam "Czas Żniw" czułam się tak, jakby autorka przelała na karty tej powieści mnóstwo uczuć i ciepła. Ogromny plus należy jej się za wyobraźnię. Samantha przedstawiła również kilka zmarłych postaci historycznych, takich jak Molly Malone, lub Pieter Claesz. Większość tytułów rozdziałów w tej książce są jednocześnie tytułami lub parafrazami tytułów wierszy John'a Donne'a. Na początku książki zobaczyć możemy "Siedem kategorii jasnowidzenia" oraz mapę Szeolu I. Przybliża nam to fabułę książki, dzięki czemu lepiej rozumiemy całą tą zagmatwaną fabułę. Tłumaczenie tej książki musiało być naprawdę trudnym zadaniem. Gra słów, którą stworzyła Samantha Shannon jest trudna do zrozumienia, a jeszcze trudniejsze musiało być jej tłumaczenie. Podsumowując: "Czas Żniw" jest to książka idealna pod każdym względem. Nigdy nie czytałam tak dobrej książki, jak ta. Dobrze napisana, dobrze sformułowana, dobrze wydana. Zdecydowanie polecam!
Link do opinii
Avatar użytkownika - elizak
elizak
Przeczytane:2014-11-24, Ocena: 6, Przeczytałam, 26 książek 2014,
Samantha Shannon planuje zamknąć opowieść w siedmiu tomach. Plan to ambitny, ale nie mam wątpliwości, że pomysłów jej nie zabraknie. Obecnie uważana jest za "drugą J.K. Rowling". Trudno się z tym nie zgodzić. Shannon konsekwentnie i z dbałością o szczegóły buduje całe uniwersum będące niejako alternatywną rzeczywistością i wizją przyszłości. Panują tu konkretne zasady, dzięki którym cały świat żyje, jest rozbudowany i plastyczny. W roku 2059 w Sajonie funkcjonuje system władzy totalitarnej, istnieją instytucje kontrolujące wszystkie sfery życia obywateli, są i zwykli ludzie, którzy żyją obok ludzi obdarzonych umiejętnością jasnowidzenia. To wokół tych ostatnich autorka buduje całą fabułę. W świecie Shannon jasnowidzenie jest ciężkim przestępstwem. "Kryminaliści" tacy jak główna bohaterka, Paige, żyją w ukryciu i utrzymują się głównie z nielegalnych źródeł dochodu. Aby łatwiej było przetrwać, zrzeszają się w syndykaty (często konkurujące ze sobą). Z całego katalogu jasnowidzów, Paige reprezentuje najbardziej rzadką i pożądaną kategorię - jest śniącym wędrowcem, który może sięgać dalej... Wkrótce Paige zostaje schwytana i umieszczona w tajnej kolonii karnej zarządzanej przez rasę Refaitów, która osiedliła się na Ziemi dwieście lat temu. Tam trafia pod opiekę Naczelnika, wysoko postawionego Refaity o niejasnych planach i intencjach. Rozwiewając wszelkie wątpliwości od razu powiem, że Czas Żniw, to nie jest powieść dla dzieci i młodzieży. Sama autorka na pytanie dla kogo pisze odpowiada, że dla dorosłych. Shannon słusznie wskazuje, że jej obecnie 19-to letnia bohaterka młodsza nie będzie. Tak niebanalnym i dojrzałym debiutem autorka podniosła sobie poprzeczkę niezwykle wysoko. Czekam zatem z niecierpliwością na kolejną odsłonę Czasu Żniw wierząc, że Samantha Shannon nie podryfuje w kierunku mdłej sagi dla młodzieży i zaserwuje kontynuację równie dobrą co część pierwsza.
Link do opinii
Samantha Shannon to młoda pisarka, urodziła się w Londynie w 1991r. ukończyła literaturoznawstwo na Uniwersytecie w Oksfordzie. ,,Czas żniw" to jej debiutancka powieść i pierwsza część siedmiotomowego cyklu, który został sprzedany do 21 krajów. Londyn 2059 nie jest wolnym miejscem, tylko ślepcy mogą żyć spokojnie. Każda osoba posiadająca dar jasnowidzenia jest szykanowana a ci najpotężniejsi tępieni. W takim miejscu życie dziewiętnastoletniej Paige Mahoney jest trudne i niebezpieczne. Jej zdolności zapewniły jej wysokie stanowisko w półświatku Londynu. Pracuje dla Jaxona Halla i potrafi włamać się do ludzkiego umysłu, ponieważ jest ,,bladą śniącą" a senne krajobrazy staja przed nią otworem. Pewnego dnia zostaje złapana, ale zamiast do, Wieży, miejsca gdzie trafiają wszyscy odmieńcy, zostaje wysłana do Oksfordu. Jest to kolonia karna prowadzona przez tajemniczych i okrutnych Refaitów. Dziewczyna staje się niewolnikiem a jej mentorem jest Naczelnik. Paige musi walczyć nie tylko o swoje życie, ale i innych ludzi, którzy są bici, poniżani i głodzeni. Paige jest dziewczyną niezwykle odważną. Szybko odnalazła się w nowym otoczeniu i od pierwszej chwili zaczęła kombinować jak zbiec z koloni. Bardzo samotna dziewczyna szukająca miejsca w życiu. Na pierwszy rzut oka widać, że jest wykorzystywana przez swojego mim-lorda Jaxona, po części jest to wynik jej naiwności, ale przede wszystkim ślepej nadziei na zyskanie akceptacji. Podoba mi się jej nastawienie i postawa. Nie poddaje się refaitą i pomaga nowym przyjaciołom. Szybko przekonała się, że Naczelnik ma tajemnice przed swoją narzeczoną Nashirą- bezwzględną dowódczynią koloni. Między Paige a Naczelnikiem nawiązuję się nić porozumienia, oparta na chwiejnym zaufaniu. Z pewnością dziewczyna ma swoje powody, tym bardziej, że Naczelnik wystawił jej zaufanie na próbę jednak on sam jest nadal dla mnie zagadką. Stwierdzenie, że jest tajemniczy to za mało. Kilka faktów nie wyjaśniło praktycznie nic z jego przeszłości, bardzo bym chciała poznać go bardziej. Jest bohaterem zaskakującym i nieobliczalnym, z pewnością zaskoczy jeszcze nie raz w przyszłości. Akcja książki dzieję się w 2059r a autorka stworzyła całkowicie nową rzeczywistość. Początkowo musiałam bardzo się skupić, aby zrozumieć nowe pojęcia i przyznam, że niektórych pozacielesnych przeżyć bohaterów nie pojęłam całkowicie. Czytając nie czułam napięcia związanego z zakończeniem książki, ponieważ ,,Czas żniw" jest przepełniony emocjonującymi wydarzeniami i nie brak w niej momentów, które podnoszą adrenalinę i dosłownie przykuwają czytelnika do książki. Delektowałam się każdą stroną, aby jak najdłużej towarzyszyć bohaterom w ich pasjonującej walce o wolność. Wątek miłosny również się pojawia jednak na samym końcu, jest to dopiero zarys miłości i czy rozkwitnie przekonamy się w następnych tomach. ,,Czas żniw" jest debiutem pisarki i na myśl o jej kolejnych książkach robi mi się gorąco. Niezwykle przemyślana i dopracowana powieść. Bohaterowie intrygujący, akcja rwie do przodu, widowiskowe walki, magia z górnej pułki a najważniejszy jest magiczny czynnik, który sprawia, że tej książki się nie lubi, nie czyta, tylko bezgranicznie kocha i pochłania jednym tchem. Szukałam książki idealnej i właśnie ją znalazłam. Polecam 6+/6
Link do opinii
Avatar użytkownika - Stella_Aga
Stella_Aga
Przeczytane:2014-04-29, Ocena: 4, Przeczytałam, Mam, Przeczytane, 52 książki 2014,
Od kiedy na rynku wydawniczym pojawiły się "Igrzyska Śmierci" , niezwykle popularne stały się dystopie i antyutopie. Muszę przyznać, że nie są to moje ulubione powieści, ponieważ mam wobec nich wysokie oczekiwania, a wciąż czuję niedosyt i czegoś mi w nich brakuje. Cały czas poszukuję takiej książki, która mnie porwie, więc nadal po nie sięgam. "Czas Żniw" to debiutancka powieść bardzo młodej autorki, Samanthy Shannon, pierwsza część siedmiotomowego cyklu. W krótkim czasie zdobyła uznanie wielu krytyków literackich. Czy rzeczywiście jest tak dobra? Jest rok 2059. Dziewiętnastoletnia Paige Mahoney ma dar jasnowidzenia, a poza tym potrafi włamywać się do umysłów. Działa na zlecenie swojego szefa, Jaxona Halla, gdyż w tajemnicy przed ojcem zatrudniła się w kryminalnym podziemu Sajonu Londyn. Pewnego dnia trafia do Oksfordu, kontrolowanej przez rasę Refaitów kolonii karnej, o której dotychczas nie miała pojęcia. Jej panem, a jednocześnie wrogiem zostaje tajemniczy Naczelnik. Dziewczyna zdaje sobie sprawę z tego, że od teraz będzie kontrolowana i zostanie zmuszona do przestrzegania panujących w Oksfordzie zasad... "Czas Żniw" to bardzo specyficzna książka, którą ciężko jednoznacznie ocenić. Właściwie można o niej powiedzieć, że ma dwa oblicza, a ponadto każdą jej cechę jedna osoba uzna za wadę, zaś druga za zaletę. Podczas tej lektury miałam różne odczucia, gdyż momentami powieść ta była ciekawa, wciągająca i chciałam wiedzieć, co za chwilę się wydarzy, ale niestety zdarzały się również takie chwile, że czytało się ją gorzej i trochę mi brakowało jakiejś konkretnej akcji. Jest to jednak dopiero pierwsza część serii, więc logiczne, że jej zadanie to przede wszystkim wprowadzenie czytelnika do całej historii, poznanie świata i bohaterów wykreowanych przez autorkę. Służył temu również słowniczek, który znajdował się na końcu książki, a którego w niektórych powieściach brakuje, więc za to "Czas Żniw" otrzymuje ode mnie dużego plusa. Muszę przyznać, że Samantha Shannon pomimo młodego wieku pisze bardzo dojrzale, a poza tym nie brakuje jej pomysłów i naprawdę podziwiam tak wspaniałą wyobraźnię! Co prawda historia Paige przypomina trochę inne powieści tego typu, ale nie można powiedzieć, że to kopia jakiejś konkretnej dystopii. Poza tym świat wykreowany przez autorkę jest od nich o wiele bardziej rozbudowany i dopracowany. Shannon zadbała o najdrobniejsze szczegóły i nawet jeśli kogoś to denerwuje, według mnie działa na korzyść powieści. Podobał mi się pomysł ze Żniwami, jasnowidzami, kontrolą umysłów, okrutnymi prawami i zasadami rządzącymi Oksfordem. To wszystko tworzy niepowtarzalny, niepokojący, mroczny klimat. Niestety mam zastrzeżenia co do bohaterów tej powieści. Paige to taka typowa postać, która niewiele się różni od tych już znanych. Jest odważna, dzielna, walczy o swoje, oczywiście ma również wiele rozterek itd., ale brakuje jej jakiejś cechy, która wyróżniałaby ją i sprawiłaby, że czytelnicy długo by o niej pamiętali. Znajomi Paige też nie są zbyt szczególni, właściwie czytelnik poznaje ich pojedyncze cechy, możliwe, że w kolejnych częściach to się zmieni. Czarnym charakterom też jeszcze czegoś brakuje. Jednak jest taka postać, którą po prostu uwielbiam i dzięki niej nieważne, że pozostali mnie trochę rozczarowali. Naczelnik. Między innymi ze względu na niego sięgnę po kontynuację. Jest naprawdę świetny, tajemniczy, ma wiele sekretów, wyjątkowy charakter i wciąż zaskakuje. To największy plus "Czas Żniw" i nawet, gdy czytałam tę powieść w szkole, powtarzałam, że Naczelnik jest rewelacyjny. "Czas Żniw" porusza wiele tematów, często trudnych. Opowiada o naprawdę ciężkim życiu, nieustannej kontroli, konieczności podporządkowania się, ciągłej walce o przetrwanie, co skłania czytelnika do refleksji. Jednocześnie autorka opisała różne problemy młodych ludzi, dotyczące przyjaźni, miłości, lojalności, rozczarowań itp. Oczywiście nie brakuje tutaj wątku miłosnego, ale nie odgrywa on głównej roli, więc każdy powinien być zadowolony. Co prawda jest nieco przewidywalny, lecz jednocześnie ciekawy i pełen emocji. Powieść Samanthy Shannon to udany debiut, chociaż niepozbawiony wad. Oczekiwałam czegoś więcej, ale też nie zawiodłam się całkowicie, po prostu plusów i minusów jest mniej więcej po tyle samo. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że osoby, które uwielbiają takie powieści, będą zadowolone i "Czas Żniw" na pewno im się spodoba. Jestem także prawie pewna, że druga część będzie lepsza i akcja się rozkręci, o ile autorka ma dobry pomysł na całą serię, ale myślę, że tego jej nie brakuje.
Link do opinii
Avatar użytkownika - agnik66
agnik66
Przeczytane:2014-05-04, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2014,
Przenosimy się do roku 2059. Główną bohaterką książki jest Page Mahoney, która posiada zdolność jasnowidzenia. Ba! Jest jednym z najpotężniejszych jasnowidzów. Potrafi nawiązać kontakt z zaświatami. Dziewczyna pracuje dla Jaxona Halla, a jej zadaniem jest włamywanie się do ludzkich umysłów. Jednak gdy Page zabija strażników podczas rutynowej kontroli, trafia do kolonii karnej Sajonu - Szeolu I. Tam zaczyna się walka o życie. Opiekunem dziewczyny zostaje sam Naczelnik. Ciężko mi w skrócie opisać fabułę i zrobić to tak, byście się połapali o co chodzi. To naprawdę trudne zadanie. Świat stworzony przez autorkę był dla mnie od początku bardzo skomplikowany i miejscami się w nim gubiłam. Zostałam zasypana neologizmami i tajemniczymi postaciami. Naprawdę trzeba być czujnym podczas czytania. Mam małe zastrzeżenie do bohaterów, bo tak naprawdę to szczegółowo poznajemy tylko główną bohaterkę, która jest też narratorką. Jednak inne postaci zostały trochę zepchnięte na drugi plan, więc wydają się jednakowe i płytkie, ponieważ niewiele o nich wiemy. Mam nadzieję, że w kolejnej części będzie pod tym względem lepiej. Bardzo podobają mi się relacje pomiędzy Page a Naczelnikiem. Cała ta znajomość jest dla mnie bardzo intrygująca. Naczelnik Arcturus to postać niezwykle tajemnicza, która ciągle podsycała moją ciekawość. Moje uczucia do niego ciągle się zmieniały. Jeżeli chodzi o Page to polubiłam ją. Jest to postać różnorodna, troszeczkę naiwna, ale twarda, odważna i uparta. "Czas żniw" to powieść bogata w szczegóły. Jest to takie wprowadzenie do tego literackiego świata. Nadmiar informacji trochę mnie przytłaczał, a przez to brakowało emocji i lepszej kreacji bohaterów. Jednak czuję, że kolejna część będzie dużo lepsza pod tym względem. Nie mówię, że ta jest zła, co to, to nie, ale trochę zabrakło dynamiczności na początku. Akcja rozwija się powoli, ale nie wiąże się to ze znudzeniem. Warto jednak zaznaczyć, że czasami trzeba dobrze poznać klimat i świat powieści, żeby potem zatopić się na dobre w powieści, nie zważając na otaczający świat. kingaczyta.blogspot.ocm
Link do opinii
Avatar użytkownika - bambi12
bambi12
Przeczytane:2014-04-21, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam,

Jest rok 2059. Kilka dużych miastach jest pod kontrolą sił bezpieczeństwa o nazwie Sajon. Paige Mahoney działa w podziemiu Londynu, tajnej komórki zwanej Siedem Pieczęci. Jej praca jest niezwykła: pozyskuje informacje włamując się do umysłów ludzi. Jest rzadkim rodzajem jasnowidza.

Jednak naszą bohaterkę spotyka moc nawet bardziej złowroga niż Sajon. Trafia do Szeol I - kolonii karnej w Oksfordzie, oddzielnym mieście wymazanym z mapy świata dwa wieki temu, a teraz kontrolowanym przez Refaitów. Paige zostaje przypisana Strażnikowi, który od tej chwili będzie odpowiedzialny za jej opiekę i szkolenia. On zostaje jej mistrzem, a jednocześnie naturalnym wrogiem. Jeśli nasza bohaterka zechce odzyskać wolność będzie musiała poznać jego myśli i tajemnicze motywy jego postępowania ...

Książka to misternie zbudowany i doskonale absorbujący utwór. Autorka połączyła w niej kilka znanych wątków - nieziemskie rasy, dystopijną przyrodę, futurystyczne społeczeństwo. 

Przedstawiła kontrolowane, podzielone, kastowe społeczeństwo. Istne państwo totalitarne. Jasnowidze, Tułacze, Odmieńcy, Ślepcy, Emmici i Refaici. Wszelkie jasnowidztwo jest zabronione, a pobieranie z tego tytułu wynagrodzenia jest grzechem. Jasnowidzowie są wykluczeni ze społeczeństwa. Są traktowani jak przestępcy. Samantha Shannon stworzyła realistyczną strukturę społeczeństwa opartą na strachu i nieufności.

Główna postać jest osobą twardą, silną, inteligentną, odpowiedzialną, zdeterminowaną, odważną, szybko dostosowuje się do nowych sytuacji. Jest z natury dobra, choć momentami wydaje się być niegrzeczna i sarkastyczna. Wie jak walczyć i wykorzystywać swoje moce. Doskonali swoje umiejętności i pokonuje mentalne bariery. Strażnik jest również intrygującą postacią. Tajemniczy. Nie da się go nie lubić. Relacja między nimi rozwija się w powolnym i naturalnym tempie. Łączy ich dziwny i bardzo skomplikowany związek. Oparty na dominacji i uległości. Bohaterowie wiarygodni, wystarczająco sympatyczni, intrygujący.

Rok przekształcenia Oksfordu w kolonię karną też wydaje się nie przypadkowy. Okazuje się, że przypadł na rok 1859. Rządy w Wielkiej Brytanii sprawowała wtedy królowa Wiktoria. Jeśli szukacie podobieństw do świata wykreowanego przez autorkę odsyłam do zapoznania się z sytuacją panującą podczas jej rządów.

Shannon wprowadza wiele różnych znaczeń dla niektórych kategorii, więc w ciągu pierwszych stu stron powieści, bardzo często korzystałam ze słownika zamieszczonego na końcu. Jest z pewnością bardzo pomocny. Dołączono także mapę kolonii karnej i diagram podziału jasnowidzów ze względu na kolor aury. 

W książce znajdziemy elementy fantastyczne i zjawiska paranormalne. W "Czasie żniw" napotkamy pościgi, sceny walki, testy woli, tajemnice, śmierć, intrygi i złożony alternatywny świat. Wciągająca, oryginalna. Akcja dynamiczna, a język barwny. Nieograniczona wyobraźnia autorki. Publikacja skłania do refleksji. Jaką cenę byłbyś gotowy zapłacić, aby wyrwać się ze szponów niesprawiedliwości?

Samantha Shannon (rocznik 1991) pisarka, urodziła się w Hammersmith w Wielkiej Brytanii. W wieku 15 lat napisała swoją pierwszą powieść zatytułowaną "Aurora", która nie została opublikowana. Absolwentka literatury angielskiej.

Link do opinii
Avatar użytkownika - amitriel
amitriel
Przeczytane:2014-04-14, Ocena: 5, Przeczytałam,
Gdy po raz pierwszy trafiłam w sieci na Czas Żniw - poczułam, że to może być właśnie "to". Już sama obietnica fabuły (zaświaty, czytanie w umysłach i jasnowidzenie) oraz fakt, że główną bohaterką nie jest - po raz enty - jakaś szesnastka (czyt. fajtłapowata lolitka ratująca ludzkość przed mega zagładą), a także miły bonus w postaci miejsca akcji usytuowanego w Londynie - sprawiły, że zapragnęłam go przeczytać. Postawiłam mu jednak dość duże wymagania. Co więc czuję po lekturze? Początek powieści do łatwych nie należy. Około 100 pierwszych stron to prawdziwe pomieszanie z poplątaniem. Występuje tu tak gęste natężenie nowych słów, że sprawia niemałą trudność w odbiorze, zwłaszcza gdy czyta się nocami. Świat wykreowany przez autorkę jest złożony i skomplikowany, a dodatkowym utrudnieniem są częste retrospekcje, więc w miarę przetwarzania kolejnych rozdziałów, umysł zaczyna się bronić przed przyswajaniem coraz to nowych składowych. Jednak po przebrnięciu przez to wprowadzenie, rzeczywistość Sajonu i Oxfordu - po prostu wchłania i to tak, że nie można się oderwać. Shannon stworzyła wizję świata, która imponuje swoim rozmachem - i nie mam tutaj na myśli tylko czasów teraźniejszych, ale też historię powstania Sajonu sięgającą aż do czasów Edwarda VII(!). Fabuła zachwyca konstrukcją i dopracowaniem nawet najmniejszych detali. Wszystko jest tutaj przemyślane i "dopieszczone". Wielką przyjemność sprawiło mi odkrywanie poszczególnych tajemnic i układanie ich w całość, jak puzzli. Stylowo również jest wybornie - język nie jest prymitywny, a nazwy własne absolutnie nie zostały dobrane przypadkowo - co jest niejako pokusą, by jeszcze głębiej zanurzyć się w tej rzeczywistości. To co jeszcze bardzo przypadło mi do gustu to fakt, że nie ma tutaj jasno zakreślonego wątku miłosnego. Jest wartkie tempo akcji, pojawiają się przeobrażenia bohaterów i walka o wolność, a sam element karmienia się aurami i rzucania duchami wprost nie pozwolił mi się oderwać od rozdziału, jednak miłość jedynie gdzieś tam czai się w ukryciu - co uważam za duży plus. No i relacja: Paige - Naczelnik, albo raczej: Naczelnik - Paige, czyli prawdziwa czytelnicza uczta. Nawet zaczęłam się po pewnym czasie łapać na tym, że czekam kiedy tych dwoje pojawi się wreszcie na kartach powieści. Podsumowując powiem, że Czas Żniw mimo swojego przytłaczającego początku jest powieścią absolutnie wartą przeczytania. Poza tym książka sama w sobie została opatrzona w: schemat wyjaśniający siedem kategorii jasnowidzenia, mapę i słowniczek, a nawet w eteryczną playlistę. Gorąco polecam _____________________________ http://recenzjeami.blogspot.com/2014/04/czas-zniw-samantha-shannon.html
Link do opinii
Avatar użytkownika - pajeja88
pajeja88
Przeczytane:2014-02-08, Ocena: 6, Przeczytałam, Mam, czytam regularnie w 2014 roku,
Książka porównywana do "Harrego Pottera" i "Igrzysk Śmierci", jednak jest o wiele lepsza i bardziej wymagająca od tych dwóch serii. Przez swój skomplikowany świat niemiłosiernie wciąga i nie pozwala na przepłynięcie przez tekst, każde zdanie jest naprawdę ważne. Polecam z całego serca, ja zakochałam się bez pamięci i już wyczekuje kolejnego tomu.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Tala_1986
Tala_1986
Przeczytane:2013-12-08, Ocena: 6, Przeczytałam, Do recenzji,
Medium to osoba, która potrafi komunikować się z duchami lub innymi siłami nadprzyrodzonymi. Taką definicję serwuje nam stara i poczciwa wikipedia. Jednak jest ona dość ,,sucha" i ogólnikowa. Samantha Shannon poszła w swojej książce dużo dalej i nie tylko pokusiła się o dokładne przybliżenie nam osoby jaką jest medium, ale także stworzyła swój własny podział. Wszystko na potrzeby swojej debiutanckiej powieści - Czas żniw, która szturmem podbiła serca zarówno zagranicznych jak i polskich czytelników. Jest rok 2059. Ludzie dzielą się na ślepców oraz jasnowidzów, przy czym Ci należący do drugiej grupy uważani są za wyrzutków. Notorycznie urządza się na nich także obławy, aby potem zamknąć, torturować i w końcu pozbawić życia. Właśnie dlatego jasnowidze zorganizowali się w gangi i zeszli do podziemia Sajonu Londyn. Paige Mahoney jest sennym wędrowcem, który potrafi włamywać się do umysłów innych osób aby pozyskać informacje potrzebne jej mim-lordowi Jaxonowi Hallowi. Jej talent jasnowidzenia jest bardzo rzadki, dlatego dziewczyna jest doskonale chroniona po przez status faworyty swojego szefa. Mimo ciągłych obaw przed obławami, Paige wiedzie dość spokojne życie. Przynajmniej na tyle spokojne, na ile może być w kryminalnym świecie Sajonu. Jednak dziewczyna nigdy nie przypuszczała, że wszystko ulegnie tak drastycznym zmianom... W wyniku splotu niefortunnych wydarzeń Paige zostaje złapana. Jednak nikt nie pozbawia ją życia. Otumaniona narkotykiem zostaje przetransportowana do kolonii karnej w Oksfordzie - mieście, które nie powinno w ogóle istnieć. Władzę sprawują tam Refaici - potężna rasa pochodząca z zupełnie innego świata. Każdy jasnowidz jaki tam trafi, dostaje się pod kuratelę jednego z Refaitów, który ma zadanie trenować i rozwijać jego talent. Dziewczyna jako jedyna trafia pod kuratelę Naczelnika... Czy dziewczyna sobie poradzi? Kim jest Naczelnik? Na te i kilka jeszcze innych pytań, odpowiedzi znajdziecie na kartach tejże powieści. Samantha Shannon swoją przygodę z pisaniem rozpoczęła już w wieku piętnastu lat. Również wybierając kierunek studiów wybrała literaturoznawstwo, który ukończyła w tym roku na Uniwersytecie w Oksfordzie. Jak wspominałam na samym początku, Czas żniw to jej debiutancka powieść, ale nie tylko. Jest to bowiem, także tom pierwszy siedmiotomowej serii noszącej ten sam tytuł. Prawa do ekranizacji Czasu żniw zostały wykupione przez The Imaginarium Studios jeszcze przed premierą powieści. Chyba nie ma osoby, która nie słyszałaby, nie czytała recenzji lub nie widziała zapowiedzi tejże książki. Muszę przyznać, że właśnie elementy przyciągnęły mnie do powieści Samanthy Shannon. No i oczywiście intrygujący tytuł oraz ciekawy opis także. Jednak nie na tyle aby od razu chcieć dostać książkę w swoje ręce. Ten stan rzeczy diametralnie się zmienił po wysypie niesamowicie pozytywnych recenzji na jej temat. Czy był to strzał w dziesiątkę, czy wręcz przeciwnie - w ,,kolano". Chyba nie zdziwię nikogo jeżeli napiszę, że w moim przypadku w grę wchodzi (jak najbardziej) tylko pierwsza opcja, ale po kolei. Zacznę może od tego co mi się nie spodobało, ponieważ... była to tylko jedna techniczna sprawa. Chodzi o wyjaśnienie co poniektórych terminów mających znaczący wpływ na zrozumienie czytanych fragmentów. Niestety ich wyjaśnienia zostały umieszczone na końcu książki, a nie bezpośrednio pod tekstem, więc co bardziej dociekliwi czytelnicy (w tym ja) wybijali się z rytmu czytania aby sprawdzić co dany termin oznacza. W końcu jednak doszłam do wniosku, że dam sobie spokój z tym ciągłym sprawdzaniem i pozwoliłam porwać się lekturze. W tym momencie przechodzimy do samych pochwał, więc nie zdziwcie się jeżeli wyjdzie z tego istny hymn pochwalny dla autorki i jej książki. Powieść wciągnęła mnie jak dawno żadna inna. Czas żniw to po prosty czytelnicza studnia bez dna, gdy już raz zacznie się ją czytać, to można być pewnym, że nie przestanie się dopóki nie pozna się zakończenia. Chociaż nie, nawet wtedy jej fabuła ciągle ,,siedzi" w głowie, ponieważ autorka zostawia nas w takim momencie, że aż skręca. Innymi słowy mówiąc, niedosyt i istny głów kolejnych przygód Paige i przyjaciół, murowany. Aż trudno uwierzyć, że jest to debiut literacki. Shannon naprawdę ustawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko. Już na pierwszy rzut okaz widać, że pisarka miała doskonały pomysł na historię, a i jego wykonaniu nie można niczego zarzucić. Dystopijna fabuła zachwyca dokładnym rozplanowaniem i dopracowaniem nawet najmniejszych szczegółów. Także akcja jest na najwyższym poziomie. Jej tempo jest dynamiczne i pełne niespodziewanych zwrotów, które dosłownie wbijają w fotel. Muszę w tym momencie dodać jeszcze, że to naprawdę zaskakujące jak debiutująca autorka świetnie wyczuwa momenty w których należy podkręcić tempo akcji i wprowadzić czynnik zaskoczenia do fabuły, aby jeszcze bardziej przykuć uwagę i rozbudzić ciekawość względem dalszych wydarzeń, do niebotycznych rozmiarów. Jeżeli chodzi o postacie to nie dajcie się zwieść. Każda z nich jest bowiem chodzącą tajemnicą, co i rusz odkrywającą kolejne oblicza. Właśnie dlatego ciężko jest wymienić swoich ulubieńców lub tych znienawidzonych, ponieważ każde odniesienie się do jakiejś sytuacji w której dana postać się znalazła, zmienia podejście do niej o 180 stopni. Innymi słowy mówiąc, perfekcja w kreacji bohaterów. Zresztą to samo tyczy się relacji pomiędzy nimi. Ich początkowa prostota to tylko pozory, które szybko przychodzi nam zweryfikować. Jednego czego można być pewnym to to, że nie raz nas zaskoczą. Zresztą widać to po samym zaskoczeniu, które jak dla mnie okazało się wisienką na torcie. Podsumowując. Czas żniw całkowicie zasługuje na takie ilości pozytywów. Ja osobiście nie znalazłam nic do czego można byłoby się przyczepić (jeżeli chodzi o samą historię stworzoną przez autorkę). Gorąco polecam, a sama z niecierpliwością czekam na jakiekolwiek wiadomości o kolejnym tomie. http://ogrodpelenksiazek.blogspot.com/2013/12/czas-zniw-samantha-shannon.html
Link do opinii
Avatar użytkownika - Sheti
Sheti
Przeczytane:2013-12-01, Ocena: 5, Przeczytałam, Mam, Przeczytałam,
Samantha Shannon to kolejna bardzo młoda autorka, której debiutancka powieść pojawiła się na rynku. Ma zaledwie 22 lata, a prawa do pierwszej części dystopijnego cyklu przez nią tworzonego została sprzedana do 21 krajów. To naprawdę ogromny sukces jak na sam początek kariery literackiej. Czy ,,Czas żniw" faktycznie jest tak udaną pozycją, czy może wydawcy jednak zakupili ,,kota w worku", który okazał się czymś mniej wybitnym, niż się zapowiadało? Mamy rok 2059. Wielu ludzi posiada nadprzyrodzone zdolności, a należy do nich Paige Mahoney, która na zlecenie swojego szefa - Jaxon'a Hall'a - włamuje się do ludzkich umysłów. Jest bardzo rzadką odmianą jasnowidza, a mianowicie śniącym wędrowcem. Jej życie nie jest jednak takie kolorowe, jakby się wydawało. Wyjątkowość nie zawsze idzie w parze ze szczęściem i radością, bowiem naraża człowieka na wielkie niebezpieczeństwo i zazdrość ze strony innych. I jak to zazwyczaj bywa... sprawy zmieniają swój bieg, a Paige trafia do karnej kolonii, gdzie władzę sprawuje rasa Refaitów - istot z innego świata. Dziewczyna za wszelką cenę pragnie odzyskać tylko jedną rzecz - wolność. Tak sobie myślę, że każdy pisarz się na czymś wzoruje. Zwłaszcza początkujący pisarz, który jeszcze nie jest pewien, w którym kierunku chce podążyć. Szuka inspiracji, które mogłyby nadać charakteru jego pracy. ,,Czas żniw" z pewnością jest intrygującą lekturą, która posiada wiele interesujących wątków i motywów. Dystopia dystopią, jednak autorka dodała tutaj coś, czego w innych tego typu książkach do tej pory nie spotkałam. Mam na myśli oczywiście obcą rasę sprawującą władzę w Oksfordzie, czyli karnej kolonii. To już bardziej podchodzi pod science-fiction, ale ponieważ lubię te dwa gatunki, to dla mnie okazało się to być połączeniem znakomitym. Intuicja mi podpowiada, że niektórzy podczas czytania zauważą powiązanie z książkami takimi jak ,,Igrzyska śmierci" czy też ,,Więzień labiryntu", jednak są to sprawy raczej minimalistyczne. Przyznaję, że młoda pisarka odwaliła kawał dobrej roboty. Idealnie połączyła wiele elementów w jedną powieść, która porywa czytelnika. Wykreowała niesamowity świat, a jego opisy tak mocno poruszają naszą wyobraźnię, że możemy się do niego przenieść za pomocą umysłu. Każdą sytuację widziałam własnymi oczami, jakbym oglądała jakąś projekcję czy po prostu dobry film. Pełna akcji i napięcia opowieść, z dawką niepewności - co to jeszcze stanie na drodze naszej bohaterce? Chwilami może i nieco przewidywalna, ale w sumie nie przeszkadzało mi to w żadnym wypadku. Przymknęłam na to oko, bo wiadomo, że autorka dopiero zaczyna i potrzebuje czasu, aby się ,,wyrobić". Jednak jak na pierwszy raz, jest naprawdę świetnie! Jestem pełna podziwu. Znakomity pomysł na fabułę znalazł odzwierciedlenie w przekazaniu go czytelnikowi w bardzo dobry sposób. Pojawia się też sprawa bohaterów - na pewno nie są płytcy i jałowa. Paige to ciekawa dziewczyna, odważna i pewna siebie, chociaż widać, że wewnątrz niej toczy się walka. Łatwo się z nią jednak zżyć. Drugim ważnym bohaterem jest jej opiekun w Oksfordzie - Arcturus. Tajemnicza istota, która dopiero z czasem zaczyna zaskarbiać sobie naszą sympatię i zaufanie. Jednak nie tylko ta dwójka została znakomicie nakreślona. Pozostali bohaterowie, nawet Ci nieco mniej ważni i niepojawiający się za często, są tak przedstawieni, że łatwo ich sobie zwizualizować. Muszę też napisać parę słów o samym pomyśle na wprowadzenie do dystopii obcej rasy. Czy był to dobry zabieg? To już kwestia gustu, mnie się jednak spodobał. Dodatkowe urozmaicenie, które sprawiło, że pojawił się powiew świeżości pośród książek dystopijnych. Jedną rasą są Refaici, którzy objęli panowanie w karnej kolonii. Odebrałam ich jako istoty, które mają się za lepsze od innych, a ludzi traktują z wyższością. Mimo wszystko jedna wypowiedź Arcturusa sprawiła, że zaczęłam coraz bardziej zastanawiać się nad ich pochodzeniem. Równie mocno zaintrygowali mnie ich wrogowie - Emmici. Liczę na to, że w kolejnych częściach moja wiedza na ich temat znacznie się pogłębi. Chciałabym, żeby autorka poświęciła im więcej uwagi, bo tym tomem narobiła mi ogromnego smaka na kolejne. ,,Czas żniw" to książka, która mnie oczarowała. Wszystko rozwija się w odpowiednim tempie, nic nie dzieje się od razu i bez konkretnego powodu. Akcja wywołuję reakcję. Krok po kroczku poznajemy losy bohaterki, a fabuła nas pochłania. Styl autorki jest naprawdę dobry, zasługuje na uznanie, skoro jest początkująca. Książka chwyta za serce, pozostaje w pamięci na długo i z pewnością nie jest lekką i łatwą pozycją do przeczytania na jeden wieczór. To książka, którą można się delektować. To książka, która sprawi, że po zakończeniu krzykniecie ,,To już koniec? Chcę więcej!". Niezwykle udany debiut, z niecierpliwością czekam na kolejne tomy cyklu i wystawiam ocenę 9/10. www.sheti-shetani.blogspot.com
Link do opinii

Dziwne, jak bardzo wartość książki pojmujemy przez pryzmat jej oddziaływania na naszą psychikę. Gdybym była racjonalnym i całkowicie obiektywnym odbiorcą stwierdziłabym, że "Czas żniw" to powieść ambitna, ale niepozbawiona błędów. Problematyczne jest chociażby zrzucenie na czytelnika na samym wstępie większości informacji na temat świata przedstawionego. Początkowo podczas lektury miałam w głowie tylko chaos i próbowałam gorączkowo połączyć kto z kim i dlaczego. Język też wydawał się nienaturalnie sztuczny, jakby autorka miała problem z dialogami. Ocena byłaby niższa z tego powodu, ale, umówmy się, nie jestem obiektywna ;-). To, jaki ładunek emocjonalny dostarczyła mi ta książka, z miejsca rekompensuje wszystkie niedociągnięcia. Technicznie może być źle, ale historia opowiedziana w powieści dosłownie wydziera serce z piersi czytelnika. Gra między głównymi bohaterami, mroczna przeszłość Paige, idealne kreacje postaci pobocznych i ich wątków... Cudo! Serdecznie polecam ludziom poszukującym w młodzieżowej fantastyce czegoś nowego. Naprawdę warto poświęcić trochę czasu na zapoznanie się z "Czasem żniw".

Link do opinii
Avatar użytkownika - sylka_sz
sylka_sz
Przeczytane:2018-11-04, Ocena: 6, Przeczytałam,

Paige Mahoney to senny wędrowiec, który pracuje w zakazanej organizacji. Jej szefem jest Jaxon Hall. Doskonale on wie, jak wykorzystać jej talent i jednocześnie dobrze jej to wynagrodzić finansowo. Życie Paige pewnego dnia wychodzi poza normy, gdy zostaje zaatakowana i jednocześnie porwana do pewnego miejsca z którego ucieczka graniczy z cudem. W tym miejscu, każdy ma jakieś nadzwyczajne moce. Nikt nie jest przeciętnym człowiekiem i to właśnie za to trafił tam, gdzie aktualnie się znajduje. Nad każdym z tych ludzi czuwa pewnego rodzaju opiekun. Opiekunem Paige jest bardzo zagadkowy Naczelnik. Jaka relacja zacznie ich łączyć? Czy Paige będzie w stanie zaufać swojemu opiekunowi? Wszystkiego dowiecie się w książce, w której nuda to pojęcie totalnie obce.

 

Samantha Shannon to młoda i niezwykle utalentowana pisarka, która stworzyła niezwykle ciekawy i wykreowany świat, w którym każda postać i każde wydarzenie ma określone znaczenie. Nic tutaj nie jest przypadkowe, wszystko to zgrana i ładna całość, którą niemal się połyka. Strona, gna kolejną stronę. Nuda? Tutaj nawet nie ma na takie coś czasu. Czy polecam tę książkę? Zdecydowanie tak, jest to fantasy, które świetnie znajdzie względy u osoby starszej, jak i zarówno młodszej. Polecam.

 

Wiele podobnych i równie dobrych książek znajdziecie na portalu czytampierwszy.pl

Link do opinii
Avatar użytkownika - RosemaryCzyta
RosemaryCzyta
Przeczytane:2018-10-05, Ocena: 5, Przeczytałam, Na czytniku,

Dziewiętnastoletnia Page Mahoney jest jasnowidzem, śniącym wędrowcem. Pracuje w kryminalnym podziemiu Sajonu Londyn, a jej zadaniem jest śledzenie innych ludzi poprzez wnikanie w ich umysły. Musi być ostrożna, ponieważ bycie jasnowidzem jest nielegalne i uznawane za chorobę. Złapani jasnowidze są zabijani, ale ona jest wyjątkowa. Gdy powija jej się noga, trafia do koloni karnej w dawnym Oksfordzie. Kieruje nią rasa potężnych i bezwzględnych Refaitów, zaś Page dostaje się pod opiekę jednego z jej przywódców. Żeby przeżyć musi zrozumieć czego chce od niej tajemniczy Naczelnik i znaleźć w sobie odwagę by to zrobić.

 

Na początku, niezależnie od oceny, którą przyznam na koniec, muszę podkreślić, że mam do autorki ogromny szacunek za jej nieprzeciętną wyobraźnię. Pani Shannon wymyśliła ezoterykę na nowo, czerpiąc garściami z demonologii zachodu i wzbogacając ją oryginalnymi pomysłami. Jestem pod wrażeniem świata, który powstał w jej głowie i jego atmosfery. Czytam ostatnio sporo powieści młodzieżowych z gatunku fantasy/science-fiction, mam jednak wrażenie, że wszystkie one są do siebie trochę podobne. Tutaj również pojawia się motyw młodej bohaterki z wyjątkowymi zdolnościami, która rzuca wyzwanie systemowi, jednak Londyn pod władzą Sajonu zdaje się błyszczeć oryginalnością na tle innych młodzieżowych antyutopii. I bardzo mi się to podoba. Podwyższam za to ocenę o jedno "oczko".

 

- Jak się czujesz? - zapytał.
- Pieprz się.
Jego oczy zapłonęły.
- Widzę, że lepiej.

Page jest typową bohaterką tego typu powieści. Młoda dziewczyna, w jakiś sposób wyjątkowa. Przypomina Katniss z "Igrzysk Śmierci", Mare z "Czerwonej Królowej", Tris z "Niezgodnej" i wiele innych. Ma jednak - a raczej nie ma czegoś, co w tamtych mnie irytowało i przeszkadzało w lekturze. Nie zachowuje się jak dziecko, nie użala się nad sobą, nie podejmuje głupich decyzji. Jest bardziej dojrzała. Jednocześnie nie czuć tutaj kontrastu między młodym wiekiem a heroicznymi czynami. Myślę, że to jedna z najlepiej skonstruowanych bohaterek młodzieżowej fantastyki.

 

Z drugiej strony, mimo moich zachwytów nad oryginalnym światem, nie jest on dobrze wytłumaczony. Pierwsze 50 stron spędziłam na próbach zorientowania się o co chodzi, bo kompletnie nic nie rozumiałam. Nawet pod koniec książki wciąż miałam wątpliwości czy ogarniam zamysł autorki. Przydałby się jakiś rozdział lub dwa, w którym narrator wytłumaczyłby czytelnikowi o co chodzi w tych całych zaświatach i jasnowidzeniu oraz wyjaśnił dokładnie zasady działania syndykatu. Było też w tej opowieści kilka nieścisłości - do tej pory nurtuje mnie pytanie dlaczego jasnowidz mógł latami pracować jako doktor w jednostce rządowej i nie zostać zdemaskowanym, choć podobno dla pozostałych jasnowidzów jego aura świeci na tle "ślepców" niczym pochodnia?

 

- Teraz mi ufasz? - zapytał.
- A powinnam?
- Nie mogę ci tego powiedzieć. To jest zaufanie, Page. Nie powiem ci, co powinnaś czuć.
- W takim razie ci ufam.

Jeśli chodzi o styl pisania Pani Shannon, to jest nieco cięższy i poważniejszy niż w większości młodzieżówek. Ma się wrażenie, że książka jest przeznaczona dla nieco starszego czytelnika. Dobrze oddaje ponury klimat świata przedstawionego. Czyta się tę książkę dobrze, choć niezbyt szybko. Trochę trzeba podczas lektury pomyśleć. Mimo wszystko ta historia nie wciągnęła mnie tak, jak się tego spodziewałam. Chętnie sięgnę po kolejny tom, ale też nie mam "parcia". Jeśli nie wpadnie w moje ręce to trudno.

 

Słowem podsumowania, mam mieszane uczucia. Z jednej strony na pewno pomysł jest świetny, a świat i bohaterowie skonstruowani bardzo dobrze. Z drugiej wszystko jest bardzo skomplikowane a tłumaczenia niewiele. Historia też nie rozwija się tak szybko i nie trzyma w takim napięciu, jak się spodziewałam. Mimo wszystko uważam, że książka jest warta poświęconego jej czasu.

 

czytampierwszy.pl

Link do opinii

Uwielbiam fantastykę, ale i w tym gatunku trafiają się książki lepsze i gorsze. Przeważnie więc ostrożnie dobieram książki pod swój gust, ale i poznając opinie innych czytelników, by wiedzieć, czy dana pozycja jest warta uwagi. Czasem ten mój sposób nie jest za dobry, bo trafi mi się książka, która wydawała się fajna, a okazała się zła. Ale w przypadku "Czasu żniw" trafiłam w dziesiątkę. I żałuję, że poznałam tą książkę tak późno.

Główną bohaterką jest Paige. Dziewiętnastoletnia jasnowidzka. Jedna z najpotężniejszych jasnowidzów. Przez swoje umiejętności i pewne wydarzenia, trafia ona do Oksfordu - miejsca, gdzie tacy jak ona stają się niewolnikami Refaitów.

Świat przedstawiony w książce dzieli ludzi na ślepców i jasnowidzów. Jasnowidze to grupa ludzi, która ma pewne mocy w zależności od swoich umiejętności. Zatem mamy zwykłych wróżbitów, którzy mogą przewidywać przyszłość, ale też osoby, które mogą wejdź w zaświaty, wpływać na nie. Paige należy do grupy jasnowidzów wpływających na zaświaty. Może ona wiele...

Ślepcy to osoby bez dary. Zwykli ludzie, którzy obawiają się ludzi z mocami. Są kimś takim jak mugole w Harrym Potterze. Ale tutaj jasnowidze żyją obok ludzi. Ukrywają swoje umiejętności jak tylko mogą, gdyż za ujawnienie się grozi im więzienie, śmierć i miejsce, o którym nikt nie słyszał.

Zaświaty, wpływ na nie, czytanie przyszłości to tylko niektóre elementy tego światy. Są też duchy, które mogą pomóc. Duchy, które mogą zaszkodzić. Duchy, które nie chcą odejść z tego świata lub odejść nie mogą.

Akcja rozgrywa się w  2059. Wtedy to Paige mieszka w Londynie, jest jedną z najlepszych jasnowidzów. Należy do gangu, którym rządzi pewien mim-lord. Wtedy też trafia do Oksfordu. Ale poznajemy również krótką historię Sajonu. Dowiadujemy się, kiedy pojawiają się Refaici, w którym roku Londyn staje się państwem totalitarnym i zmienia swą nazwę na Sajon.

Jeśli chodzi o bohaterów to większość jest jednowymiarowa. Jedynie Paige i Naczelnik są ciekawszymi postaciami. Paige ma swoje zasady, których nie zamierza zmienić. Równocześnie potrafi być pewna siebie, swoich zasad, ale i naiwna. To bohaterka postępująca czasem pod wpływem emocji, lecz nie jest głupia. Raczej jest przygotowana na wiele ewentualności i potrafi dostosować się do każdego klimatu.

Naczelnik jest Refaitem, który wybrał Paige. Od początku wydaje się inny na tle reszty Refaitów. Ciekawszy, z historią, którą warto poznać. I tak jest. Naczelnik to postać, która jest inna. Ale nadal do końca nie wiem, skąd w nim ta inność. Co się takiego stało, że różni się od Refaitów.

"Czas żniw" czyta się bardzo szybko. Książka wciąga już od pierwszego rozdziału. Świat wykreowany w powieści jest przedstawiony drobiazgowo. Po prostu autorka zadbała o szczegóły, przez co książka tylko zyskuje na wartości. Z pewnością kiedy przeczytam następny tom, bo czuję, że będzie tak dobry jak i tom pierwszy. Zresztą ciekawi mnie jak rozwinie się akcja powieści...:)

Polecam. :)   

Link do opinii
Inne książki autora
Blada Śniąca
Samantha Shannon0
Okładka ksiązki - Blada Śniąca

Śniący wędrowiec właśnie się narodził. W sercu niebezpiecznego Londynu grasuje złośliwy poltergeist – musi zostać pojmany, zanim na ulicach stolicy...

Pieśń jutra
Samantha Shannon0
Okładka ksiązki - Pieśń jutra

Trzecia część bestsellerowego „Czasu żniw”. Po krwawych i brutalnych walkach Paige Mahoney zyskała odpowiedzialną funkcję – została...

Zobacz wszystkie książki tego autora