Zniknięcie słonia

Wydawnictwo: Muza
Data wydania: 2012-10-24
Kategoria: Literatura piękna
ISBN: 978-83-7758-269-5
Liczba stron: 376
Tytuł oryginału: Zo no shometsu
Język oryginału: japoński
Tłumaczenie: Anna Zielińska-Elliott
Ilustracje: Anna Pol

Ocena: 4.67 (18 głosów)

W tym zbiorze opowiadań, podobnie jak w Przygodzie z owcą i w Końcu Świata, Haruki Murakami powodowany geniuszem i odrobiną szaleństwa przypuszcza frontalny atak na normalność, zmieniając i całkowicie dowolnie kształtując rzeczywistość. Ptak nakręcacz każdego dnia nakręca sprężynę świata. Pracownik działu kontroli jakości doznaje olśnienia, patrząc na kangury, i dowiaduje się, czym jest wielka niekompletność. W ciało robotnika z fabryki słoni wnika od dawna poszukiwany przez policję tańczący karzeł. Atak irracjonalnego głodu powoduje, że młode małżeństwo dokonuje nocnego napadu na bar McDonalda. Dziewczyna odkrywa, że budzący grozę zielony zwierz, który rozkopuje ogródek, jest w niej zakochany, a ona nie potrafi mu się oprzeć.

Śmieszne, niezwykłe, wyjątkowe – wszystkie opowiadania zebrane w antologii Zniknięcie słonia są dowodem, że Haruki Murakami, mistrz formy, umie z całkowitą swobodą przekroczyć wszelkie granice między światem powieściowym i realnym.

Książka zawiera wybór 17 opowiadań pochodzących z sześciu oryginalnych tomów wydanych w latach 80. i 90. ubiegłego wieku nakładem Kodanshy i Bungei-shunju. Wśród nich znajdują się tak kultowe dla wielbicieli Murakamiego utwory jak m.in. "TV People", "Drugi napad na piekarnię" czy tytułowe "Zniknięcie słonia", a w nich - klimat samotności i zadumy znany z jego powieści i opowiadań tłumaczonych na polski oraz narrator, jak zwykle popijający zimne piwo, koniecznie z puszki, i przyrządzający proste posiłki. - czytamy w "Polityce"

Kup książkę Zniknięcie słonia

Sprawdzam ceny dla ciebie ...
REKLAMA

Zobacz także

Opinie o książce - Zniknięcie słonia

Avatar użytkownika - muszkasia
muszkasia
Przeczytane:2015-09-25, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki w 2015 roku, Mam,
Nieustannie te same elementy, te same zwierzęta a nawet te same potrawy. Prawdopodobnie Haruki Murakami zaczyna mnie już nudzić. Po tym jak byłam zauroczona pierwszymi przeczytanymi książkami Murakamiego nie wiedziałam, że kiedykolwiek to przyznam ale jednak - znudziłam się. Jestem rozczarowana. Szczególnie opowiadaniem o napadzie na piekarnie, które nie miało żadnego celu. Wkurzające jest również to, że bohaterowie opowiadań Murakamiego nieustannie prowadzą rozmowy o życiu i wydają się być przy tym całkowicie szczerzy. Nikt nie kłamie a nawet nie ubarwia. Póki co mam dość książek tego autora, ale kto wie kiedy znów skusi mnie jego nienaganny styl. Murakami potrafi budować fabułę jak nikt inny, jego zdania zawsze są zrozumiałe i składają się w piękną całość. Mistrz stylu.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Afortunadamente
Afortunadamente
Przeczytane:2015-01-06, Ocena: 4, Przeczytałam, 26 książek 2015, Posiadam,
Świat Murakamiego jest cichy, trochę samotny, bez zbędnego tłumu ludzi i bibelotów. Jest to świat, który bardzo mnie intryguje, szczególnie, gdy wkrada się do niego magia. Murakamiemu nie można odmówić niesamowitego talentu do przykuwania uwagi i przyciągania myśli czytelnika. Nie da się przejść obojętnie obok opowiadań lub zostawić ich bez dyskusji. Trzeba o nich pomyśleć. Według mnie, na szczególną uwagę zasługuje opowiadanie pt. "Milczenie". Daje nam wiele mądrości i skłania do zastanowienia się nad swoim podejściem do życia.
Link do opinii
Avatar użytkownika - jusia
jusia
Przeczytane:2014-04-09, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki - 2014,
"Zniknięcie słonia" to zbiór opowiadań, a każde opowiadanie Murakami to małe arcydzieło, nad którym trzeba pomyśleć, samodzielnie zinterpretować, ocenić z własnego punktu widzenia. W każdym można znaleźć coś dla siebie, utożsamić się z bohaterem. Murakami nie koloryzuje życia, przedstawia je takim jakim jest, uczy nas jak cieszyć się z najmniejszych rzeczy, jak zachować do siebie dystans, przypomina jak ważna jest pokora.
Link do opinii
Avatar użytkownika - whisky
whisky
Przeczytane:2014-11-01, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2014,
Zbiór barwnych opowiadań, dłuższych i krótszych, ale przede wszystkim surrealistycznych. U Murakamiego jak zwykle rzeczywistość miesza się ze snem, nagina granice i wylewa ze standardowej formy. Jak w każdym zbiorze - bywają teksty lepsze i gorsze, jednak na pewno jest to pozycja warta uwagi. Jedyny minus, który zawsze denerwuje mnie w twórczości tego autora, to brak zakończeń. Cały tekst wyrwany jest z kontekstu, co ma swój urok, ale potrafi też działać na niekorzyść opowiadania.
Link do opinii
Avatar użytkownika - romantic-soul
romantic-soul
Przeczytane:2014-02-28, Ocena: 4, Przeczytałam, 12 książek 2014, Mam,
Bardzo dobry zbiór niesamowicie intrygujących opowiadań. Dużym atutem jest to, iż utwory te powstały na przestrzeni kilkunastu lat, co pozwala na ocenę szerszej twórczości autora. Jak zwykle zachwyca mnie absurd obecny w większości utworów zawartych w tej książce. Szczególnie polecam opowiadanie "Ptak nakręcacz i jego kobiety", które mnie nakłoniło do sięgnięcia po powieść "Kronika ptaka nakręcacza". Świetny warsztat Murakamiego widać także w utworze "Sen", pisanym na wzór pamiętnika kobiety.
Link do opinii
Avatar użytkownika - Barbarka
Barbarka
Przeczytane:,
Ta książka to zbór siedemnastu opowiadań tego autora. Jak zawsze zaskakujące historie jego samego i tego co się dzieje wciąga niesamowicie. Każde z nich ma swój niepowtarzalny klimat. Nie czyta się łatwo jednak polecam lubiącym tego autora .
Link do opinii
Avatar użytkownika - kaariokaa
kaariokaa
Przeczytane:2013-03-17, Ocena: 5, Przeczytałam, 52 książki 2013,

Świat, do którego zabiera swoich czytelników japoński pisarz Haruki Murakami, to świat, w którym może zdarzyć się wszystko. Tu nic nie jest takie, jakie się wydaje. Wkraczając w niego musisz zapomnieć o tym, czego do tej pory nauczyło cię życie. Możesz go pokochać, albo znienawidzić, ale z pewnością nie pozostanie ci obojętny. U Murakamiego rzeczywistość miesza się z fikcja. Nie istnieją granice, których nie da się przekroczyć. Nie ma miejsca na niemożliwe, nierealne, nierzeczywiste. Przestań się dziwić. Daj rękę. Chodź.

Zniknięcie słonia to zbiór siedemnastu opowiadań, które w Japonii ukazały się dość dawno, w dwóch tomach Dzieł zebranych Harukiego Murakamiego (pierwszy zawiera teksty z lat 1979-1989, drugi zaś z lat 1990-2000). Cierpliwość polskiego czytelnika została wystawiona na ciężką próbę. W końcu w listopadzie ubiegłego roku i my doczekaliśmy się przekładu. Czy warto było tyle czekać? O tym za moment.

Każdy wierny czytelnik prozy Murakamiego szybko zauważy, że w kolejnych wydanych tytułach pojawiają się podobne motywy. Nie inaczej jest w przypadku opowiadań ze zbioru Zniknięcie słonia, w których można znaleźć ślady jego fascynacji muzyką, kotami czy słabość do... uszu. Są tajemnicze telefony, zagadkowe kobiety, samotni mężczyźni, niewyjaśnione zniknięcia.

Zawsze gdy sięgam po prozę przyszłego Noblisty (po seansie Poradnika pozytywnego myślenia postanowiłam podjąć próbę wykrzesania z siebie odrobiny optymizmu) uderza mnie w niej motyw samotności. Bohaterowie Murakamiego to zwykle mieszkańcy Tokio, wielomilionowego miasta, w którym wśród wielu ludzi trudno znaleźć takiego, z którym łatwo znaleźć wspólny język. W tym kontekście nie dziwi historia bohatera Komunikatu kangura, który dzieli się swoimi przemyśleniami z kobietą, która złożyła w jego filmie pisemną reklamację. Nasz bohater nigdy owej pani nie widział, a swe wynurzenia nagrywa na taśmie. Jak silne musi być poczucie odosobnienia,  że skłania człowieka do takich działań? Jak dalecy muszą być ci, którzy powinni być bliscy, że w obcych szukamy powierników, z nieznajomymi dzielimy się nie tylko tym co błahe, ale także tym co istotne? W prozie Murakamiego często jedna samotność przyciąga inną. Bohaterowie przypadkiem trafiają na wspólne ścieżki. Często oboje mają poczucie inności i tylko w swoim towarzystwie nie boją się odsłonić swych uczuć czy oryginalnych przemyśleń.

Narracja jest pierwszoosobowa, często ma formę monologu. Z potoku słów, niekiedy złudnie bezsensownych wyłania się wiele prawd. W historiach nieprawdopodobnych i absurdalnych, pozornie oderwanych od rzeczywistości, tylko uważny czytelnik wychwyci sens. Ale czy będzie to właśnie ta pointa, którą chce nam przekazać autor. Mam wrażenie, że wygrzebujemy z tych tekstów odbicie nas samych, naszych lęków, oczekiwań, nadziei. Znalazłam siebie w kilku opowiadaniach. Ot, choćby Sen, a właściwie bezsenność. Opowieść kobiety, która nie śpi od siedemnastu dni. Przychodził wieczór, kładłam się do łóżka i myślałam 'No, idę spać'. A wtedy - jakby to był odruch warunkowy - całkowicie się rozbudzałam. Bardzo się starłam, ale nie mogłam usnąć. Im bardziej uświadamiałam sobie, że powinnam spać, tym bardziej czułam się rozbudzona. (...) Dopiero przed świtem udawało mi się trochę zdrzemnąć. Nie był to jednak prawdziwy sen. Czubkami palców wyczuwałam lekko jego krawędź. I świadomość miałam rozbudzoną. (...) Ta niekompletna senność ciągnęła się całymi dniami. Myśli miałam zawsze zamglone. (...) Chciałam po prostu paść jak długa i głęboko zasnąć. Ale nic z tego. Przebudzenie było zawsze tuż obok. Ciągle czułam jego chłodny cień. Cień mnie samej. To dziwne, myślałam w półśnie. Jestem w swoim własnym cieniu. Znacie to? Ja znam doskonale.

Bohaterem Murakamiego może być każdy. Pracownik działu kontroli jakości, albo kancelarii prawniczej. Młoda mężatka i stary kawaler. Rutyniarze na etacie i wolni strzelcy, błąkający się po ulicach w poszukiwaniu natchnienia. Pewnego dnia ich w ich dotychczasowe życie wkracza inność. Czasami niezwykłe zdarzenia prowokuje drobiazg, jakiś telefon albo przypadkowe spotkanie. I nagle przestaje być zwyczajnie. W życie wplata się odrobina szaleństwa. Sen miesza się z jawą. Znany nam realizm staje się realizmem magicznym. Proza Murakamiego właśnie taka jest. Spotykają się w niej różne wymiary. Nic nie jest oczywiste i niczemu nie wolno się dziwić. Można pytać i szukać sensu lub dać się porwać fali. Siłą prozy Japończyka jest jego umiejętność balansowania pomiędzy fikcją a rzeczywistością. W świecie zbudowanym z metafor często ciężko oddzielić jedno od drugiego. Nie ma to zresztą najmniejszego sensu. Ten typ tak ma.  Miesza, bawi się stylami, tworzy metaforyczne korytarze, którymi prowadzi nas w przepastne komnaty wyobraźni. Tam można spotkać TV People, którzy zjawiają się znienacka zostawiając nie wiadomo po co  telewizor lub tańczącego karła, poszukiwanego przez władze Japonii. Czy niesamowite postaci to element fantastyki czy też zwykła przenośnia, na to pytanie autor nie odpowiada.

Obok osobliwego łączenia dwóch światów, w prozie Murakamiego pociąga mnie jej wieloznaczność. Autor nie daje zbyt wielu wskazówek, w zależności od naszej tolerancji na rzeczy nadprzyrodzone, będziemy doszukiwać się w kolejnych warstwach jego prozy prostych wyjaśnień lub fantastycznych elementów nie wymagających dalszych interpretacji. Czy nagły atak głodu, który zmusza pewne małżeństwo do napadu na McDonalda jest tylko wyssaną z palca opowieścią, która nie ma żadnego znaczenia czy jednak głód fizyczny jest tu tylko metaforą? Znacie to uczucie, kiedy nagły impuls każe wam wstać i zrobić coś, choćby i szalonego, co pozwoli wam zaspokoić jakieś pragnienie? Znacie to? Moja odpowiedź brzmi tak jak poprzednio. Ja znam.

Zbiór Zniknięcie słonia zawiera zarówno opowiadania opierające się głównie na realizmie jak Sprawa rodzinna czy Komunikat kangura lub zdecydowanie nasycone fantastyką, wśród których jest Zielony zwierz i Tańczący karzeł. Jest tu także tekst, który stał się punktem wyjścia do napisania najlepszej moim zdaniem powieści w dorobku autora, czyli Kroniki ptaka nakręczaca. W świecie Murakamiego bywa zabawnie, ale i nostalgicznie, tajemniczo lub absurdalnie. Wszystko to, co tak charakterystyczne dla jego twórczości, znajduje się w Zniknięciu słonia. Dla wielbicieli Harukiego, będzie to kolejna wyprawa do dobrze znanego, acz ciągle pełnego zaskoczeń, świata japońskiego pisarza. Dla tych, którzy pierwszy raz sięgną po jakąkolwiek jego książkę, ten zbiór stanowić będzie próbkę tego, czego mogą spodziewać się w powieściach, gęstych od niedopowiedzeń, metafor, balansujących na krawędzi jawy i snu, zdecydowanie lepiej oddających możliwości pisarskie Japończyka oraz jego fascynującą wyobraźnię.

Na tym zbiorze kończy się na razie moja przygoda z Harukim i jego prozą. Pozostaje mi oczekiwania na kolejne tłumaczenia, po które z obłędem w oczach pobiegnę do księgarni. Odstawiam książkę na półkę, a tymczasem raz dziennie przylatuje ptak nakręcacz i nakręca sprężynę świata, świat się kręci, życie leci, a my z sercami i duszami otwartymi na inność, bądźmy gotowi na kolejną dawkę oniryzmu w wydaniu japońskim.
Link do opinii
Avatar użytkownika - VivienneD
VivienneD
Przeczytane:2013-01-04, Ocena: 6, Chcę przeczytać, Mam, 26 książek 2013,
Nie sądzę, aby ktoś, kto dorwie jakiekolwiek dzieło Harukiego Murakamiego, postanowił nie zgłębiać dalej jego twórczości. Z własnego doświadczenia jestem w stanie zapewnić, iż jest to wprost niemożliwe. Pierwsze spotkanie z pisarzem, a ja już wiem i czuję całym czytelniczym sercem, że jego powieści, czy nawet opowiadania będą towarzyszyły mi przez bardzo długi czas. Już sam przewodnik po Tokio i książkach Murakamiego autorstwa Anny Zielińskiej-Elliott, tłumaczki jego powieści, zaciekawiły mnie do tego stopnia, że poprzysięgłam sobie poznanie tego Autora bardziej szczegółowo. W zbiorze, który został zatytułowany
Link do opinii
Avatar użytkownika - Vanillivi
Vanillivi
Przeczytane:2012-12-10, Ocena: 6, Przeczytałam,
Bardzo dobry zbiór opowiadań, trzyma poziom innych książek tego autora.
Link do opinii

Jak zwykle Autor zaskakuje swoistymi dla jego twórczości:  "nierzeczywistą rzeczywistością", "nieoczywistą oczywistością", "apatyczną dynamiką bohaterów". Każde z opowiadań zawiera te trzy elementy. Przenosi nas w inny świat... A może tylko tak nam się wydaje, może ma dużo wspólnego z tym, co jest teraz naszym udziałem.

Link do opinii
Avatar użytkownika - joseheim
joseheim
Przeczytane:2020-01-15, Ocena: 3, Przeczytałem, Mam, 52 książki 2020,

Opowiadania Murakamiego są specyficzne. Czyta się je z reguły dobrze, jeśli ktoś lubi ten styl, ale treściowo... No, kilka mi się podobało. Kilka. Może ze dwa faktycznie do mnie przemówiły. Natomiast reszta jest przede wszystkim dziwna. Urwane wątki, sceny bez związku z czymkolwiek, brak jakiejkolwiek pointy... Cóż, dla wytrwałych fanów.

Link do opinii
Inne książki autora
Kafka nad morzem. Audiobook
Haruki Murakami0
Okładka ksiązki - Kafka nad morzem. Audiobook

Piętnastoletni Kafka ucieka z domu przed klątwą ojca na daleką wyspę Shikoku. Niezależnie od niego podąża tam autostopem pan Nakata, staruszek analfabeta...

1Q84 Tom 1
Haruki Murakami0
Okładka ksiązki - 1Q84 Tom 1

Polski przekład 1Q84 autorstwa Anny Zielińskiej-Elliott jest CZWARTYM NA ŚWIECIE (po koreańskim, chińskim i niderlandzkim) tłumaczeniem najnowszej powieści...

Zobacz wszystkie książki tego autora